Eindelijk, de video’s zijn nu officieel online en mag ik het delen met jullie! In mijn vorige blog heb ik beschreven hoe ik het allemaal heb ervaren en hoe het eraan toe is gegaan. We zijn met z’n allen trots en blij met het eindresultaat!
V.l.n.r Per Hoogendoorn (drums), Ricky LeauBass (bas), Ingrid Simons (zang), Harvey Avans (gitaar) en Michael Schuurmans (keys)
Even een foto momentje achter de schermen…having fun!
“Geen imitatie maar interpretatie”
V.l.n.r. Per Hoogendoorn (drums), Ricky Leaubass (bas), Ingrid Simons (zang), Harvey Avans (gitaar), Michael Schuurmans (keys)
En toen kwam de vraag of ik beschikbaar was op vrijdag de 23e mei. We zaten in de drukke artiesten kleedkamer beneden na het optreden van The Supremium Tribute op Koningsdag in Rotterdam Blaak, en ik hoorde Ingrid iets zeggen over heroes. Zeg het nog eens zei ik tegen haar, hoorde ik het nou goed? Heeft ze het over een van mijn favouriete Youtube progamma waar ik zo’n beetje alle afleveringen van heb gezien? Ik had het toch goed gehoord….yesss! Of ik mee wilde doen met het progamma Humble Heroes. Ja natuurlijk wil ik dat! Even voor degenen die niet weten wat voor progamma dat is. Het gaat over de mensen achter de artiest zoals muzikanten en achtergrond vocalisten die dan worden geinterviewd en waarbij ze ook twee nummers ten gehore brengen. In deze aflevering gaat het om de zangeres Ingrid Simons die al decenia lang in het vak zit en zo’n beetje alles al gedaan en bereikt heeft. Je kan wel zeggen dat ze het plafond heeft aangetikt hier in Nederland. En ik als humble humble hero mag haar begeleiden op de basgitaar.
Twee liedjes moest ik instuderen maar welke? Kort voor de opname kregen we de liedjes van Ingrid toegestuurd maar we moesten van de productie er wel een beetje een eigen draai aan geven en dus niet klakkeloos alles een op een naspelen. Gelijk hebben ze, het moet niet overkomen als een standaard coverbandje, en zeker niet met zo’n grote naam als die van Ingrid Simons. Misschien dat deze naam geen belletje doet rinkelen, of misschien weer wel door haar meer bekende dochter maar ik weet zeker dat je haar ooit hebt horen zingen zonder dat je het weet.
De repetitie 3 dagen voor de studio opname ging voorspoedig. De drummer, gitarist en ik kennen elkaar al van de Supremium live band en de, voor mij toen onbekende, toetsenman werd alleen voor deze bijzondere sessie ingezet. Deze gast kon gelukkig goed, snel en professioneel werken. Dus wij binnen twee uurtjes de nummers doornemen en alles gauw even opnemen zodat we het thuis konden afluisteren, om correcties te maken en om de leadsheets bij te werken.
Het was zover, aangekomen in de ochtend bij de Exalto Studio in Haarlem, op een tijdstip waar ik normaal gesproken achter m’n laptop had gezeten op kantoor, werden we vriendelijk onthaald door de aanwezige crew. De film en foto camera’s stonden op ons gericht en begonnen meteen te draaien. Bij binnenkomst ademde alles muziek en nog eens muziek. Ik voel me senang in zo’n omgeving waar alles alleen even draait om de muziek, de muzikanten en de hoofdpersoon i.p.v. dat het draait om entertainment en allerlei randzaken.
Na alles te hebben opgesteld nog even een kort overleg met de cameraman hoe hij te werk gaat etc. Daarna de soundcheck voor de inears en als laatste nog even de leadsheets goed doornemen. Met zo’n geringe voorbereidingstijd gaat het voor mij erom om foutloos de hele opnamesessie door te komen, dat is prioriteit nummer een. Want veel tijd heb je niet, alles moet binnen vier uurtjes klaar zijn inclusief opbouw en soundcheck. Het is erin en eruit en dan staat de volgende band alweer klaar voor de volgende opname sessie. En ik doe dat door op save te spelen en geen risico’s te nemen in mijn spel. Natuurlijk hoor ik achteraf wat ik hier en daar anders had willen spelen maar het was voor mij op dat moment een kwestie van keuzes maken wat wel en wat niet te spelen op welk moment.
Nadat alles was ingeregeld en afgesteld speelden we eerst even een stukje om het totaalgeluid te checken en toen was het gaan met die banaan! We hebben bijna one takers gedaan en na afloop gingen we dan ook tevreden met z’n allen lunchen om vervolgens voldaan huiswaarts te keren. De video’s verschijnen binnenkort online op het Youtube kanaal Humble Heroes.
In plaats van achter mijn laptop te zitten op kantoor was ik die dag met geweldige creatieve vakmensen in de weer om samen iets moois neer te zetten. Ik leef in twee verschillende werelden. De stap naar een volledig muzikantenbestaan heb ik nooit durven maken. Ik ben geen ondernemer, want dat moet je wel zijn, en ik hou niet van die onzekerheid. Technisch gezien zou ik het aankunnen maar het mentale aspect vind ik toch wel een dingetje. Na 4,5 jaar te zijn gestopt met live optreden heb ik dit jaar toch nog een paar van die optredens gehad die de zogenaamde “kers op de taart “ zijn. Van helemaal niks naar Tivoli Vredenburg en een studio opname voor een van mijn favouriete Youtube kanalen Humble Heroes!
Je speelt toch alleen maar doeng doeng doeng? Basgitaar spelen is toch niet zo moeilijk? Je speelt toch constant hetzelfde? Doeng doeng doeng. Ja, ik heb niet zoveel verstand van muziek dus misschien zeg ik maar wat, legde hij als excuus uit. Waarop ik vroeg: heb je de filmpjes op mijn website al bekeken dan? Uuuhhh nee, ik was daar een beetje aan het scrollen en heb het weer weggeklikt. Nou, ik zou zeggen: check eerst even mijn basvideootjes en stel me dezelfde vraag dan nog een keer. En mocht jij als lezer van deze blog hetzelfde denken, check ook even mijn basvideootjes en stel me dezelfde vraag dan nog een keer…in je gedachten.
Vaak horen en luisteren mensen geeneens wat een bassist speelt. Als je heel vlug een filmpje wilt bekijken en beluisteren op de socials dan doe je dat meestal op je telefoon of op een tablet met kleine speakertjes. En daar hoor je natuurlijk geen lage tonen op. En bij de bas gaat het juist om lage tonen. Met filmpjes maken moet ik daar dus wel een beetje rekening mee houden bij bepaalde muziekstijlen wanneer ik de audio moet afmixen. Enig ander instrument heeft het toch wat makkelijker qua hoorbaarheid. De bassist is voor het overgrote deel van het publiek onzichtbaar maar ook onhoorbaar. Men is meer gefocussed op de melodie en op de solisten. Totdat de bassist stopt met spelen en men zich ineens realiseert dat er wat mist in de muziek. Een pizza zonder bodem is ook niet compleet. Tja, ik snap het ook wel want als je een huis binnenloopt dan kijk je naar het huis en niet de fundering. Bas is een onderdeel van de fundering en drums en bas vormen samen die fundering en alles wat er bovenop komt is het huis om maar een vergelijking te maken. Lage frequenties springen op het gehoor er nou ook eenmaal niet uit.
Doeng doeng doeng staat in dit verhaaltje gelijk aan een rechttoe rechtaan spelende bassist. Een algemene aanname is dat er minder bassisten zijn dan gitaristen en dat ze dan meer kans op werk zouden hebben. Dat klopt ook wel, bij een bassist is men toch minder kritisch dan bij een gitarist. Men geeft eerder de voorkeur aan een goeie gitarist en met een bassist is men al gauw tevreden. Een bassist die geen baslijnen kan spelen of creëren vergelijk ik altijd met een gitarist die alleen maar akkoorden kan spelen. De bassist komt er vaak mee weg en de gitarist vaak helemaal niet.
Voor mij geeft het rechttoe rechtaan bassen alleen voldoening in een fijne live setting. In een setting met goeie songs en goeie muzikanten die weten wat ze doen en de muziek respecteren en spelen zoals het gespeeld hoort te worden. Dat gezemel over dat ik teveel noten zou spelen in bepaalde videootjes en dat ik moeilijke dingen speel om het moeilijk doen leg ik dan ook naast me neer. Ik zeg altijd maar: om minder te kunnen spelen moet je ook meer kunnen. Dat less is more principe kan je op verschillende manieren intepreteren.
De afgelopen jaren heb ik me, na onze theatershow in 2020, teruggetrokken als live muzikant en ben geleidelijk aan een zogenaamde bedroom bassist geworden die in z’n studiootje aan het (in)studeren is gegaan om te kunnen opnemen. De pandemie en bijkomende perikelen hadden mijn motivatie tot een nulpunt gebracht en de wereld stond trouwens ook stil in die periode. En de gedachte dat ik weer in een allround coverbandje zou spelen die uiteindelijk weer terecht komt op events waar ze voornamelijk Hazes, Smit en Engelenbewaarder willen horen geven mij alweer de rillingen over mijn lijf. Ok ok, ik blijf wel zakelijk denken. Voor een goeie gage kan ik me er zeker wel overheen zetten en ben ik bereid te doen wat ik moet doen. Ach ja, de flinke gages zoals ze waren in die goeie ouwe tijd is voorbij of ik moet wel heel commercieel gaan of bij een bekende act terrechtkomen. Dat eerste heeft mijn voorkeur niet en dat laatste zal toch niet gebeuren. Mocht de kans zich voordoen dan wel op projectbasis of als sessiemuzikant. Nee, ik heb besloten om ergens in het komende jaar weer rond te kijken en mezelf weer te laten zien maar dan wel voor iets wat ik echt leuk vind. Het moet toch mogelijk zijn om de juiste muzikanten te kunnen vinden waar ik weer mee kan optreden om een hele week erna een gelukzalig gevoel er aan over te houden? Ik hoopte de inspiratie en motivatie weer terug te vinden om weer te gaan spelen na onze mooie vakantie op Bali. En inderdaad, langzamerhand begint het bloed weer te kruipen waar het niet gaan kan…
“Muziek maken moet wel leuk blijven want zo zijn we ook begonnen”
