Bass Cover #4 – Anthony Jackson’ bassline (Michel Camilo) – Not Yet

Na een intens en heftig 2022 eindelijk weer eens een basvideootje van mezelf. Pfff…de fut is eruit na een grote verbouwing en vier sterfgevallen binnen één jaar. Het hakt erin, geestelijk moe en lichamelijk vermoeid. Het dagelijks leven dendert gewoon door alsof er niks gebeurd is. Ik was in september al begonnen met dit stuk maar omdat er zoveel dingen tussendoor kwamen was de focus en inspiratie ver te zoeken. Het heeft zowat vier maanden geduurd om deze twee minuten vloeiend te kunnen spelen en in mijn systeem te krijgen. Het voelt dan ook als een soort van overwinning om deze mooie baspartij met z’n snelle licks te kunnen spelen ondanks alle afleidingen van de afgelopen tijd. Het geeft me een fijn gevoel en wat mij betreft is het een goed begin van een muzikaal 2023!

Blog #76 – Terugblik op 2022

Bitterzoet is het woord waarmee ik het afgelopen jaar kan omschrijven. Het dekt zo’n beetje de lading wel. Wat een jaar wat een jaar! Een absolute rollercoaster waar mijn emoties zo’n beetje alle kanten op ging. En dat ging letterlijk door tot en met gisteren…maar dat was wel meteen het mooie zoete gedeelte en het grootste en mooiste cadeau van mijn leven!

Vorig jaar op 30 december nam ik afscheid van mijn lieve tante Maijke in het Deventer Ziekenhuis. Het was een heel emotioneel moment want het was de laatste keer dat wij elkaar zouden spreken en konden knuffelen. Ze had niet lang meer en in de eerste week van januari overleed ze dan ook. En zo begon 2022 voor mij met het afscheid van een zeer geliefd familielid. Het gemis is groot.

Halverwege het jaar overleed mijn oom Dirk, Hij was een wetenschapper, een echte professor die ook les gaf op de Universiteit maar ook letterlijk de wijde wereld in trok voor zijn onderzoeken. Hij woonde in Edinburgh dus ik heb dit allemaal online aan de zijlijn meegemaakt. Maar het idee dat ik hem nooit meer zal zien en spreken blijft raar. Een gemis.

Wij hadden al jaren in de planning dat we een dakopbouw zouden laten plaatsen en halverwege de maand juli was het dan ook zover. Ze zouden beginnen met onze verbouwing…onze ingrijpende verbouwing! Wij blij en keken met spanning uit naar de eerste dag dat de aannemer zou beginnen. Wat blijkt?! Onze buurman heeft over onze erfgrens zijn dakopbouw geplaatst. Lekker handig om je isolatie 20 cm over ons dak heen te bouwen. Dit werd een heel gedoe want de aannemer kon niet beginnen zolang dit niet verwijderd is. De buurman wilde het in eerste instantie niet weghalen want hij had er gewoon geen tijd en zin in. Dus een advocaat ingeschakeld en meteen onze zin gekregen. Daarna kwam de buurman weer bijdehand doen en ging er weer een brief uit naar hem via onze advocaat. Tot nu toe niks meer vernomen van hem. Hierdoor hebben wij een week vertraging opgelopen, extra kosten gemaakt en een boel stress gehad. Maar geloof me. Als dit nog een keer gebeurd met wie dan ook, dan gaan we er weer met een gestrekt been in! Je moet wel heel zeker zijn van je zaak als je ons dit soort geintjes wilt flikken!

Dus in de 3e week van juli kon onze aannemer eindelijk van start. Vertraging van bouwprojecten kunnen een naar financieel gevolg hebben maar het is ons gelukkig bespaard gebleven. De bouw is voor de rest redelijk voorspoedig verlopen. Ik zeg redelijk want we kwamen weer voor verrassingen te staan waardoor de projectkosten weer wat hoger werden dan was geraamd. En je raadt het natuurlijk al wie daar uiteindelijk verantwoordelijk voor is. Maar goed, dat moesten we intern maar zien op te lossen en dat lukte uiteindelijk ook wel. De allereerste dag regende het zo hard dat de aannemer niet kon beginnen. Ach ja, die ene dag kon er ook nog wel bij. De bouw is verder in de droge hete zomerperiode geweest en dus hadden we in ieder geval geen waterschade kunnen oplopen etc. Het verliep verder voor de rest gelukkig allemaal goed tot het einde toe en in de laatste week van november is echt de allerlaatste hand gelegd met wat kleine dingen. Er komt zoveel bij kijken met zo’n project dat we blij en opgelucht zijn dat we het nu eindelijk kunnen inrichten en in het voorjaar de boel netjes kunnen afschilderen. Het was een intense periode die grote impact heeft op je privéleven. Maar het moet gezegd worden…we hadden een fijne aannemer die vakwerk heeft afgeleverd. Chapeau!

De eerste drie weken van de bouw verbleven we in een dorp verderop. We pasten op het huis en de hond van vrienden. Zo hadden we het begin van het project niet hoeven meemaken betreft overlast en herrie. Lekker met de honden en in een groene omgeving zouden we die weken doorbrengen…heerlijk. Op een zaterdagochtend liep ik in het zonnetje met de honden en mijn mobiel ging over. Nu neem ik nooit op als ik een nummer niet ken en dus werd ik nog een keer gebeld. Ik luisterde mijn voicemail af en ik hoorde:” hallo met Roos, de vriendin van Anton weet je nog? Zou je mij willen terugbellen want er is iets verschrikkelijks gebeurd met hem”. Nu had ik Anton al sinds mijn verhuizing naar Aalsmeer niet meer gezien en wilde hem nog, samen met Roos, uitnodigen voor een BBQ en een drankje bij ons thuis. Ik belde meteen terug en zij vertelde me dat Anton verdronken was is in de Amsterdamse gracht. Ze vertelde me dat zij twee weken lang op zoek was naar mijn telefoonnummer maar het nu pas naar boven had gekregen en me meteen belde. Anton, de beste vriend van mijn moeder is niet meer. Hij hielp mij in 2018 nog met de verhuizing naar Aalsmeer. Ach, wat een verschrikkelijke manier om te gaan zeg. Als ik er aan denk dan ben ik er nog stil van. Ineens ben je weg…zo triest.

Onze dakopbouw is klaar en wat zijn we trots op onze nieuwe verdieping. Eindelijk, een kantoor, een muziekstudio, een washok en opslagruimte bovenop ons knus huisje! Je hele leven ligt gewoon op z’n gat tijdens zo’n hectische periode en dus werd het tijd voor rust in de tent en weer tijd om langs mijn vader te gaan. We kwamen daar en we zagen al gauw dat het niet goed met hem ging. Het was alleen nog een kwestie van tijd wanneer hij kwam te overlijden. Een maand later op 6 november kwam bij ons het nieuws binnen, op een nogal vreemde manier, dat hij was overleden en dus gingen Jo en ik weer een periode in van geregel en gedoe. Ik wil niet veel woorden kwijt aan deze lopende kwestie maar kan wel zeggen dat ik zeer teleurgesteld ben hoe hij z’n zaakjes heeft achtergelaten. Nee, niet netjes.

Het is bijna einde jaar en we proberen te rusten en bij te komen van alles wat ons dit jaar allemaal is overkomen. Ik ben moe, gewoon moe van alle toestanden. Moe van de nare mensen in het afgelopen jaar. Het gewone dagelijkse leven gaat gewoon door en tussendoor moet je dan ook maar zien te manoeuvreren met alle shit om je heen. Ik kijk altijd uit naar de kerstdagen. Ik hou er van om alles te versieren en lekker uit te pakken met buitenverlichting en alle andere kerstversieringen. Cadeautjes kopen, lekker eten en alles wat erbij hoort. Heerlijk, even de rust en de gezellige sfeer die het met zich meebrengt. Het grootste cadeau wat ik gisteren, op 1e kerstdag, heb gekregen is de verloving met mijn lieve Joanna (voor intimi Jobi). Ik kan vanaf volgend jaar eindelijk zeggen “mijn vrouw”…:-)

Ik wens iedereen een goeie jaarwisseling en een voorspoedig 2023!

Blog #75 – Go BIG or go home!

Of go home and go big! Oftewel even weer terug naar de basis, even weer terug naar het moment waarom ik nou eigenlijk muziek ben gaan maken. In eerste instantie omdat het me blij en gelukkig maakt en niet om het geld. Dat willen we na zoveel tijd weleens uit het oog verliezen waardoor het plezier van het muziek maken geleidelijk verdwijnt. Geld is uiteraard nodig…nodig om te investeren om weer mooie nieuwe songs uit te brengen met alles wat er bij komt kijken. De totale productiekosten zijn altijd flink en is nogal een dingetje als je alles uit eigen zak moet betalen. Geld is handig maar zou wat mij betreft niet de drijfveer moeten zijn waarom je muziek maakt en voor faam en roem al helemaal niet. Voor degenen die er anders over denken zeg ik dan maar….good for you!

Als beginnend bandje of artiest heb je natuurlijk die zogenaamde stip op de horizon en zeg je al heel gauw tegen elkaar “Go BIG or go home!”. Dat is mooi als je jong bent. Lekker de lat hoog leggen en de druk op jezelf flink opvoeren. Allemaal prima maar die stip leg ik nu niet meer zo ver, nee eigenlijk heel dichtbij. Ten eerste speelt de leeftijd een rol maar ook de economische omstandigheden waar we nu in verkeren. Ik ben van mening dat er voor velen, binnen afzienbare tijd, zelfs geen droogbrood meer te verdienen valt met de muziek…barre tijden zitten er aan te komen. Maar dat terzijde, ik doe nu gewoon aan korte termijn denken en hoop in het nieuwe seizoen met leuke nieuwe blogs, videos en muzikale projectjes te kunnen komen. Maar eerst…eerst nog even nog een groot verbouwingsproject doorstaan en in de tussentijd proberen te genieten van het mooie zomerseizoen wat nu op z’n einde lijkt te lopen.

Het is 1990, een bandje wordt opgericht door een stel hechte vrienden die 32 jaar later nog steeds de beste vrienden van elkaar zijn. Het voormalig bandje “Masterplan” wordt omgedoopt in “Glow” naar het gelijknamig album van Rick James. Met een gewijzigde bezetting waren we ervan overtuigd dat we met onze eigen geschreven songs wel de wereld zouden veroveren. Als een stel jonge honden gingen we het muziek avontuur aan. We hadden ook een gelijknamige song Glow met de romantische tekst ” Baby you glow and you’re so fine. I want to make love please don’t hesitate”. Nou, als we hiermee de ladies niet wild konden krijgen dan wisten we het ook niet meer!

Elke week één keer 3 uurtjes repeteren was natuurlijk het minste wat we moesten doen als we een wereld act wilden worden. Het was altijd gezellig en we hadden veel plezier met elkaar. Ik was misschien wel de meest felle van de hele club. Als er dingen fout werden gespeeld dan stopte ik de muziek en moest het opnieuw, net zolang tot het goed ging. Als het de repetitie daarop dan weer fout ging dan verhief ik mijn stem en reageerde dan ook vrij heftig, wellicht door frustratie. Inmiddels ben ik door de jaren heen een stuk milder en rustiger geworden. Ik zeg nu nog steeds wel waar het op staat maar op een rustigere manier en heb er dus ook geen probleem om confrontaties aan te gaan als je mijn tijd verdoet. Ik ben nog steeds van mening dat je als muzikant thuis grondig je huiswerk hoort te doen en in de oefenruimte checked hoe alles klinkt in het geheel. Maar als je je partijen tijdens de repetitie nog moet uitzoeken kan je wat mij betreft naar huis, anders schiet het niet op. En als je iets niet kan spelen verzin dan een partij die je wel aankan. Maar goed, dit was een vriendenclub en zo klooiden we nog 2-3 jaar lang gezellig verder met elkaar door. Dit soort dingen horen er gewoon bij en deze periode heeft mij zeker ook gevormd tot de muzikant die ik nu ben geworden. Wij hadden niet zo gek veel opgetreden maar die enkele optredens die we deden waren toch wel zo bijzonder dat we deze nooit zullen vergeten.

In 1991 liepen wij Guilly Koster tegen het lijf. Toen bekend als presentator bij de VPRO en runde toentertijd Sahara management. Via hem kregen we ons allereerste optredens. De term “go big or go home” kwam dan ook van hem. Dat was een kreet om ons te empoweren zeg maar. In die jaren had je muziekcafé Birdland en daar zouden we ons debuut maken. Daar kwamen de “grote” muzikanten graag spelen…van Jan Akkerman tot Hans Dulfer enz. En wij als beginnend bandje helemaal natuurlijk. Het vervoer van onze weinige apparatuur daar naar toe was hilarisch. Guilly haalde het op met een 12 meter lange vrachtwagen. Hij aan het stuur met twee bandleden naast hem (waaronder ik). En dan nog een auto er achter aan. Alkmaar here we come! Aangekomen…de vrachtwagen paste niet in het nauwe straatje…tillen dan maar, no problem! Nu moet je weten dat de baas van Birdland Jimmy Karakusavich ook nog eens een goeie gitarist was (R.I.P.). Die man had goeie oren en hij liet niet zomaar bandjes in zijn café optreden dus was het voor ons heel erg spannend allemaal. De avond verliep goed en het publiek was tevreden en de baas gelukkig ook. Pffff….dat was letterlijk en figuurlijk zweten. We genoten met volle teugen van de avond en het resulteerde in een nieuwe uitnodiging voor over 6 maanden ( zie foto hieronder).

Birdland affiche uit 1991

Ons optreden in Plan C in Rotterdam was er ook eentje om niet te vergeten. Ik was toen nog echt een amateur en had natuurlijk nog niet veel meegemaakt. Ik kan me herinneren dat de zaal ook een balkon had. Het geluid op het podium was bar slecht, ik hoorde de andere bandleden niet of nauwelijks maar we hadden de grootste lol. Oh, en wat had ik toentertijd toch een slechte basversterker….was gewoon niet te doen eigenlijk. Maar ja, wat wist ik er toen van? En het geld had ik ook niet om iets professioneels aan te schaffen. De gitarist deed op een gegeven moment tijdens ons optreden zijn gitaar in de standaard en wenkte mij om de zaal in te gaan lopen. Ik had toen een draadloos zendersysteem en dus zo gezegd zo gedaan…het publiek in. We hadden ook nog een rondje balkon gedaan en ondertussen groetten we een bekende terwijl ik gewoon doorspeelde. Lanny en ik liepen daarna de trap af om weer naar het podium te gaan. En wat doet Lanney, hij stond voor het podium op de vloer en wenkte mij om op zijn nek te klimmen om mijn bas solostukje te doen! Hilarisch was het weer maar ook hier weer heel veel lol met elkaar gehad. Alleen het ritje van Amsterdam naar Rotterdam was al een ervaring op zich met het door ons gehuurde busje.

Groningen bandjesweek was 5 dagen lang spelen in 5 verschillende café’s in de Peperstraat. We verbleven met de hele band in een of ander huisje op loopafstand van het centrum. Een week lang samen optrekken, samen opstaan, samen ontbijten, samen avondeten en samen muziek maken heeft uiteindelijk geresulteerd in een levenslange vriendschap. In deze week hadden we weer veel ervaringen opgedaan en veel lol met elkaar gehad. Ik herinner me de namen van de café’s niet meer behalve waar we op vrijdag onze allerlaatste gig deden. Dat was in jazz café De Spieghel waar ik mijn bassolo stukje speelde vlak voor een mooi blonde jonge dame midden in het publiek. Man, what was I thinking?! Hahaha! Wat ons het meeste is bijgebleven is, is dat er een enthousiaste man in het publiek stond en naar ons riep Mie vin leuk! Nou wij ook hoor! Haha! We hebben hier zoveel lol om gehad dat deze term vandaag de dag nog steeds gebruikt wordt door ons als we iets leuk vinden…:-)

We hebben samen gelachen maar ook samen gehuild. Natuurlijk was het niet alleen maar lol en plezier maken. Het was ook best hard werken en kregen ook een aantal teleurstellingen te verwerkingen. In het begin hadden we twee vocalisten, een zanger en een zangeres. Op een dag was de zanger als sneeuw voor de zon verdwenen. We konden hem niet meer bereiken, hij leek van de aardbodem verdwenen en niemand wist waar hij was. Ik zal hier verder niet over uitwijden maar het heeft geloof ik een jaar geduurd voordat wij wisten waarom hij zo plots verdwenen was. Dus…ineens moest de zangeres het allemaal op zich nemen. Dat was best wel een omschakeling voor ons allemaal en een teleurstelling die we even samen moesten verwerken. Nu komt het. Wij hadden ons ingeschreven voor de Grote Prijs van Nederland en waren geselecteerd om de voorronde te spelen in Paradiso. Jawel de welbekende poptempel! Wij druk plannen maken hoe dat aan te pakken en toen verdween onze zangeres als sneeuw voor de zon. Dit verzin je toch niet!? Hier zal ik verder ook niet over uitwijden maar dit kwam ook wel even rauw op ons dak. Dit was een nog grotere teleurstelling die we samen weer even moesten verwerken. We konden wel janken. Wat nu? vroegen we ons af. Fok it, we gaan zelf wel zingen! Deze Paradiso ervaring wilden we niet aan onze neus voorbij laten gaan en zo gezegd zo gedaan. Uhhh, ondergetekende stond samen met Lanny die avond te zingen en spelen tegelijk. De kleedkamer is dus beneden in Paradiso en als je het podium op wilt dan moet je een steile trap op. Vlak voor die trap bleef ik als vastgenageld aan de grond en kwam die trap niet op. Het duurde zo’n 15 seconden en ik moest heel diep ademhalen om de stap naar boven te kunnen zetten, achter me hoorde ik Glenn nog zeggen: hé wat doe je? Het had een grote afgang kunnen worden voor ons maar gelukkig werd het maar als middelmatig beoordeeld door de jury en het publiek. Nou daar kwamen we gelukkig goed mee weg. Maar dat ik op het podium van Paradiso heb staan bassen en zingen tegelijk, deze ervaring pakken ze me nooit meer af! En dat geldt ook voor de andere boys. Oh ja, die Glenn stond trouwens ook nog eens met z’n rug naar het publiek percussie te spelen omdat hij in alle haast alles verkeerd om had opgesteld. Hilarisch deze…hahaha!

Na deze Paradiso ervaring heeft de band niet veel langer meer bestaan en dat is eigenlijk logisch ook. We hadden geen zin meer om nieuwe vocalisten aan te trekken. De koek was gewoon op, de fut was eruit en ieder ging daarna z’n eigen (muzikale) weg. Het had even geduurd voordat ik hier overheen was want het uit elkaar vallen van een hechte vriendenband is niet niks.

Het stelletje ongeregeld van links naar rechts: Bovenste twee: Glenn Axt (percussie), Ricky de Leau (basgitaar)- Middelste rij: Cyril Doorson (drums), Lanny George (gitaar), Cheronne van de L’isle (zang) en onderin toetsenwonder: Mikel Misser

Glow, waardevolle herinneringen en waardevolle vriendschappen

Blog #74 – Succes niet gegarandeerd

Het pad die je bewandeld bepaald de route van je leven, het pad die je ooit eens bent ingeslagen en waarvoor je hebt gekozen omdat je denkt dat dit pad je leidt naar voorspoed, geluk en eventueel succes. De meesten van ons nemen het rechte pad, sommigen van ons een kronkelig moeizaam begaanbaar pad en weer anderen kiezen voor het slechte pad. Alhoewel sommigen hier geeneens voor kiezen maar overkomt het ze door omstandigheden en/of bepaalde situaties. Echter ben ik er wel van mening dat je zelf een keuze kunt maken om dat slechte pad te blijven bewandelen en dat je in tweede instantie voor het rechte pad kiest.

Ik denk dat het goed is om je te omgeven met mensen die om je pad geven, die je willen helpen en die in je willen investeren. En ik bedoel niet investeren met geld maar met tijd, kennis en wijsheid. Je omgeven met dit soort mensen is niet zo makkelijk, zie ze maar eens te vinden. Eigenlijk vind je ze niet, het is net zoiets als met beste vrienden, die zoek je ook niet uit maar die komen vanzelf ergens op je pad terecht en steeds verder op de tijdlijn van je leven kom je er steeds meer achter dat het onvoorwaardelijke vriendschap is. Het vinden van goedgezinde mensen die onvoorwaardelijk voor je klaar staan is in mijn ogen een unicum. En je hebt degenen die denken dat ze de kennis en wijsheid in pacht hebben maar uiteindelijk blijkt het toch dat je het beter allemaal zelf kunt doen. Vaak komt het toch weer neer op jezelf, samen met je partner of, als je boft, je ouder(s). Als het je gegund is dan komt er ook nog eens iemand langs die zich over je ontfermt met de nodige kennis en wijsheid. Echter, de factor tijd blijft altijd een dingetje want tijd is geld.

Wat ik nu om me heen zie is dat de onkunde van de een vaak afgeschoven wordt op de ander en vice versa. Tja, het ligt altijd aan de ander natuurlijk. Het erge vind ik dat ze hun onkunde geeneens herkennen laat staan erkennen want ze hebben zogenaamd naam en faam. Voor mij betekend dat helemaal niks nada noppes. Je bent zo goed als je laatste prestatie. In de muziekwereld is dat helemaal zo. Je bent zo goed als je laatste optreden, je laatste uitvoering, je laatste prestatie. Maar wat als ze weinig tot helemaal niks hebben gepresteerd? Precies, het komt dan weer neer op jezelf. Je moet zelf het juiste pad zien te vinden en als je een beetje successen begint te boeken dan komen de zogenaamde kundige mensen vanzelf wel. En dan…dan is het is het een kwestie van de juiste keuzes maken…met de nodige kennis en in wijsheid.

Zie foto met mijn fake smile…cheers!…:-). Afgelopen dinsdag ben ik in alle gezondheid en tevredenheid 55 geworden en dacht heel even terug aan al die jaren dat ik in de muziek zit. Al sinds het begin van de jaren negentig heb ik zoveel praatjes en beloftes voorbij horen komen die niet waar konden worden gemaakt of gewoonweg niet nagekomen zijn. En keer op keer hoop je toch op een soort van onvoorwaardelijke ontferming. De cultuur sector wordt steeds meer uitgedund en het werkveld kleiner en kleiner. De gevestigde namen zullen onderling wel uitvechten wie de grootste en best betaalde podia mogen beklimmen en de onbekende artiest heeft tegenwoordig helemaal het nakijken. Echter ben ik van mening dat voor elk soort artiest een publiek is. De kunst is om deze te bereiken en aan je te binden. Deze business vraagt veel opoffering, inzet en investering maar tot hoever wil je gaan? Niemand, behalve jijzelf, weet wanneer de grens is bereikt en wat reëel is. Zolang je alles in het juiste perspectief blijft bekijken dan komt het op een gegeven moment wel goed. Succes is niet gegarandeerd maar als je je eigen plan niet trekt dan zul je het nooit te weten komen.

“Volg je eigen pad en laat niemand bepalen welke richting je op moet gaan

Blog #73 +++ Happy Birthday mams (75) +++

Het gevoel dat de grond onder mij verdween en ik erin wegzakte…

Dit overkwam mij in 2010 op vrijdagochtend 2 april om precies te zijn. Mijn moeder vertelde me nooit hoe ziek ze eigenlijk was en wat de status was van haar gezondheid tot op die bewuste dag. Ze wilde mij nooit ongerust maken. Een paar jaar daarvoor was ze geopereerd en daarna was ze schoon, geen kankercel meer te vinden. Tot op een dag de telefoon ging. Laat ik nou net drie maanden daarvoor Amsterdam hebben verlaten voor een dorp dichtbij Gorinchem voor de liefde, Ach die zogenaamde liefde was enkele maanden daarna een deceptie…een flinke deceptie kan ik wel zeggen. Mams belde mij op en ik kreeg die betreffende 2e april te horen dat de ziekte toch weer terug was gekomen en was uitgezaaid. Ze zou het einde van het jaar niet meer halen hadden de artsen gezegd. Kun je je voorstellen wat het met je doet na zo’n intens verdrietig bericht? Mijn wereld stortte in, mijn tranen waren niet meer te stoppen en ik schreeuwde het uit! Mams wilde niet dat ik dezelfde dag richting Amsterdam zou komen omdat ze bang was dat ik te emotioneel was om te rijden en niet veilig aan zou komen bij haar. Zo was zij, altijd bezorgd en rekening houdend met mij haar zoon haar enige kind terwijl ze al stervende was.

De dag erna ben ik naar Amsterdam gereden en deze rit is de langste van mijn leven geweest. Ik wist niet hoe snel ik bij haar wou zijn om voor haar te zorgen. Die 60 km voelde als 600 km! Ik had mijn koffers gepakt en wist dat ik zolang bij haar zou blijven als nodig zou zijn. Aangekomen bij mams had ik samen met haar besloten bij haar te blijven tot het einde en dat ik haar zou verzorgen zodat ze niet naar een hospice hoefde maar in haar eigen vertrouwde omgeving in vrede kon sterven.

Ik had voorgenomen om als mantelzorger en zoon er voor haar te zijn totdat ze haar laatste adem zou uitblazen. En dat is uiteindelijk ook gelukt. Maar… dat hield ik alleen maar vol omdat mams, ondanks de vele pijnen en ongemakken, altijd rekening met mij hield. Zo was zij en wat was ze trots op mij dat ik dit kon doen voor haar. Ze was zo trots, blij en verbaasd dat ik dit allemaal kon volhouden. Tja, it runs in de family denk ik dan maar…vaders kant. Emotioneel en lichamelijk is het ook heel erg zwaar geweest dat ik heel goed begrijp dat veel mantelzorgers dit niet kunnen volhouden. Er kwam een moment dat ik mijn eigen moeder ging wassen en dat ik mijn eigen moeder op de pot ging helpen. Natuurlijk hadden we thuiszorg maar dit hele proces van zorgen zorgde ervoor dat ik op een mooie en geleidelijke manier afscheid kon nemen van haar. Even iets tussendoor, de thuiszorg boden mij een baan aan om als thuisverpleger bij hun organisatie te komen werken, zoveel respect en bewondering hadden de verpleegsters van de thuiszorg voor mij. Een mannelijk persoon die op deze manier voor zijn ouder zorgde scheen bijna niet voor te komen. De thuiszorg verpleegsters hoefden nooit veel te doen als ze kwamen behalve tegen het einde toen het echt niet meer ging en het allemaal te zwaar werd voor me. Per slot van rekening zijn zij de professionals.

Je eigen moeder zien veranderen van een ijzersterke wijze vrouw tot een hulpeloos uitgeput mensje,..dat doet pijn. Zo verdrietig ook dat zij twee jaar voor haar officiële pensioen kwam te overlijden. Haar overlijden, daar had ik vrede mee maar dat ze niet van haar pensioen kon genieten in Indonesië vind ik nog steeds het meest verdrietige, wat had mams graag terug gewild. Terug naar het mooie Indonesië naar haar lieveling zus en de rest van haar familie waar ze haar laatste dagen zou slijten…in haar geboorteland…in haar eigen huis…het mocht niet zo zijn.

Ik moet wel even vermelden dat ik in deze moeilijke periode heel veel hulp heb gehad van onze lieve Indische buurvrouw Josta en dat ik heel veel steun heb gehad aan mijn beste vrienden (BFF’s) Glenn, Delano, Ron en Mike. Dankbaar.

Mijn moeder was eigenlijk een verlegen mens maar dat was mij nooit opgevallen eigenlijk. Zij praatte altijd heel makkelijk en honderduit en ging met iedereen heel makkelijk een gesprek aan. Ik was heel verbaasd toen ze mij dat vertelde. Ik kon altijd diepgaande gesprekken met haar houden en ze gaf me altijd wijze adviezen, ze was bijzonder. Ik mis die gesprekken met haar aan de keukentafel. Mams was altijd zo trots op mij als ze mij zag optreden. Ze zag een andere Ricky op het podium, ze zag dat het mijn passie en echt mijn ding was. Ze zag me gelukkig zijn en dan maakte haar ook weer blij en gelukkig. Mijn mams heeft mij geïnspireerd en gemotiveerd wat mij heeft gemaakt tot wat ik nu ben en hoe ik nu ben. Mams had mij echter ook gemotiveerd om verder te gaan als muzikant i.p.v. studiotechnicus en dus pakte ik mijn basgitaar weer volledig op. En kort na haar overlijden vertrok ik voor twee maanden naar Indonesië om mezelf weer even terug te vinden. Na tien jaar te zijn gestopt met optreden ging ik daar in een Rock band spelen (zie video). Dit was letterlijk mijn allereerste gig na die 10 jaar…wat was dat een mooi en spannend avontuur in Jakarta Indonesia!

Helaas trok de goedkope camera het niet en de microfoon sloeg dicht en vervormde het geluid(december 2010)

Ik mis mijn mams nog elke dag. We scheelden precies 20 jaar en 20 dagen en ze zou vandaag 75 jaar zijn geworden. Helaas heeft ze mijn lieve Jobi nooit leren kennen en onze Labradoodle Cisca. Op beiden zou ze erg dol zijn geweest. Laat mijn moeder nou Francisca heetten, dan weet je nu waar de naam Cisca vandaan komt. Het leven wat ik nu heb opgebouwd samen met mijn gezinnetje, dat heeft zij helaas niet meer mee kunnen maken maar ik weet zeker dat ze ontzettend trots op mij zou zijn.

Mijn mams Francisca Gervais is op 63 jarige leeftijd overleden op 26 september 2010…R.I.P…+++

In de eerste zes maanden van dit jaar zijn wij als familie de Leau, ook op te jonge leeftijd, twee geliefde familieleden verloren aan dezelfde verschrikkelijke ziekte. Mijn tante Mayke de Leau en mijn oom Dirk Kroon. Het verlies is groot en ik zal jullie missen…R.I.P…+++

“Geniet volop van elke dag en wees dankbaar want het kan ineens afgelopen zijn”

Kleine Ricky met mams

Blog #72 – De weekend warrior

Starend uit het raam van het troosteloze overheidsgebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam wachtte ik op een goeie vriend die een synthbass pedaal zou komen ophalen op het adres waar ik eind jaren ’90 werkzaam was. Daarna ging die vriend, met het geleende pedaal, meteen door naar Groningen om een optreden te doen. Wat had ik toentertijd graag in zijn schoenen gestaan. Ik voelde me gevangen tussen die vier muren en zoals hij zich zo lekker vrij bewoog overdag, niet vastzittend aan een 9 tot 5 stramien, dat wilde ik ook. Als tijdelijk ingehuurde financieel medewerker zat ik tussen de ouwe klagende grijze stoffige mannetjes die de hele dag op hun horloge keken wanneer ze konden lunchen en naar huis mochten. Terwijl ik de aan alcoholverslaafde afdelingsmanager de hele tijd boertjes hoorde laten inclusief hikgeluiden dacht ik bij mezelf “waar ben ik hemelsnaam beland, wat doe ik hier?!” Ik wilde ook zo’n vrij leven, zo’n muzikantenleven. Ach ja, de jaren hebben mij anders doen inzien en ben nu, na alles wat er gebeurd is de laatste jaren in de wereld, blij dat ik mijn pad ben blijven volgen.

De professionele fulltime muzikant is, stel ik me zo voor, dat wanneer ik op kantoor aan het werk ben hij/zij overdag aan het (in)studeren is of in de repetitieruimte aan het oefenen is met een band. Of aan het schrijven is of aan het creëren is geslagen. Dit alles kost tijd…veel tijd. Ik, als zogenaamde semi-pro, komt van z’n werk thuis en heb ergens in de avond zo’n 1-2 uurtjes om met m’n instrument te pakken om bezig te gaan. Voor de meesten is 1 uurtje al heel erg veel in de avond. Maar goed, ik ben regelmatig bezig met de muziek en dat maakt dat ik aardig wat diverse content heb weten te creëren op mijn website inclusief mijn persoonlijke verhaaltjes in de vorm van een blog, zoals deze. Kijk, talent is één ding maar de factor tijd is toch ook echt wel een ding. Tijd is schaars en in deze context hebben de meesten van ons gewoonweg geen tijd of maken er geen tijd voor om wat voor redenen dan ook. Terwijl wij onze spaarzame momenten gebruiken voor de muziek hopen we vaak ook net zo goed te worden als de professional die vele uren meer per dag bezig kan zijn om z’n vaardigheden te ontwikkelen en om te creëren. Daar kan je nooit tegenop, tenminste als je een lichamelijk en geestelijk gezond leven wilt blijven leven. Het dagelijks bezig zijn met de muziek is een flinke opgave voor ons die overdag gewoon een fulltime baan hebben. Het is vaak doorbijten. En over tijd gesproken. Hoe minder vaardig je bent op je instrument of met je zang hoe meer tijd je nodig hebt om je zaakjes voor elkaar te krijgen.

Wij zijn de zogenaamde weekend warriors, wij moeten het voornamelijk hebben van de vrijdagen en de zaterdagavonden en eventueel de zondagmiddagen. Op de vrijdagavond zou het mij trouwens tegenwoordig geeneens meer lukken om op tijd te komen op een gig ergens in het land. Ja, café gigs lukt nog wel maar niet de bedrijfsfeesten en bruiloften waar je als band altijd vroeg aanwezig moet zijn. Zou ik alles moet omgooien. De vrijdagavonden vond ik zwaar. Net van m’n werk, als een gek m’n spullen inladen en gaan! Nog helemaal gaar van de werkdag meteen de knop omzetten om de avond en nacht goed proberen door te komen. De concentratie en focus is maar half half want het hoofd is moe van de werkdag. Het spelen op doordeweekse dagen en op vrijdag is gewoon zwaar. En helemaal als je in een coverbandje vier sets van vijfenveertig minuten moet spelen. En toch deed ik het, zoals zoveel anderen, toch allemaal. Ik haal er ook geen plezier meer uit en laat dit voortaan ook maar aan mij voorbij gaan.

De leukste gigs die ik heb gedaan vond ik toch wel de akoestische optredens. Of het nou met een bluesbandje of een coverbandje was die van elektrisch naar akoestisch ging of Joanna en ik als duo, ja dat vond ik wel weer erg leuk om te doen en dan maken mij die late uurtjes dan ook niet uit. Het is tijd voor wat anders en het roer om te gooien om een nieuw pad te gaan bewandelen.

“Been there done that”

Blog #71 – Het ambacht verdwijnt langzaam

Na twee en halve dag met een zware griep op bed te hebben gelegen in een donkere kamer ben ik blij dat ik voorzichtig, uit de wind, in onze fijne achtertuin kan liggen. Het is zondag en wat is het weer prachtig. Languit op de tuinbank onder de parasol kan ik heerlijk mijn gedachten laten gaan. En zoals zo vaak heb ik dan de behoefte om dan een blogje te schrijven.

Ik denk dat ik in jaren niet zoveel uren heb doorgebracht in bed. Vanaf afgelopen donderdag 17.00u t/m vanochtend heb ik voornamelijk in de slaapkamer doorgebracht. Afgelopen donderdag sloot ik mijn werkcomputer af en dook meteen mijn bed in want ik werkte thuis. Ik kon niks meer, maar dan ook niks meer. M’n neus zat helemaal dicht, hoestte m’n longen uit m’n lijf, was kortademig, zweette me rot en m’n kop stond op ontploffen. Het corona testje gaf negatief aan en dan gaan we er maar vanuit dat het zo is. Dat zou balen zijn he, heb je de booster en krijg je het alsnog. Enfin ellende alom maar het zette me wel aan het denken want volgende maand word ik alweer 55 en de jaartjes ga ik nu wel voelen. Alleen al het herstel, dat gaat een stuk langzamer dan pakweg 10 jaar geleden. Tja, het hoort erbij denk ik dan maar…that’s life.

De afgelopen dagen moest ik ineens denken aan het muzikant zijn. Wat voor toekomst hebben muzikanten tegenwoordig? Ik heb het niet over artiesten he. Muzikanten en artiesten zie ik als twee verschillende groepen. Ik bedoel de instrumentalisten. Kijk, dat wij vaak worden gezien als een stel hobbyisten die alleen voor de fun muziek maken en blij mogen zijn dat ze voor publiek mogen spelen en betaald krijgen met een hamburger en een biertje is van alle jaren. Maar het werkterrein wordt ook steeds kleiner en kleiner, en dan de brandstofprijzen die de pan uitrijzen waardoor vele muzikanten wel hun werkterrein moeten verleggen naar het online gebeuren. Van samenspelen is dan vaak geeneens meer sprake, het is tegenwoordig een eenmans gebeuren. Waar blijft dan de synergie? Waar blijft de magie? Instrumentalisten hebben voor het grote publiek dan ook geen smoel, ze zijn praktisch onzichtbaar, ze zijn bijzaak want het gaat altijd om de frontman (m/v). Niemand die ze herkent op straat of soms zelfs niet na een optreden, terwijl zij toch degenen zijn die de muziek voortbrengen. Het idee dat men denkt dat de muziek gewoon uit de lucht komt vallen en/of uit een doosje komt waarbij je alleen op een knop hoeft te drukken ligt toch echt aan het huidige onderwijs. Vroeger kreeg ik nog muziekles op school. Nu weet men geeneens het verschil tussen een gitaar en een basgitaar…”even een tik op je achterhoofd”…;-). Tijden veranderen en dat snap ik ook wel maar het ambacht verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. En over ambacht gesproken. Ik luisterde enige tijd naar een podcast waar een conservatorium docent werd geïnterviewd. Nu schijnen ze bij het eindexamenproject ook met veel techniek te werken, zoals backingtracks etc…en dus ook met autotune. Natuurlijk, dit is de toekomst maar ik keek even verbaasd op toen ik het hoorde…autotune? In mijn beleving houdt het conservatorium zich meer bezig met het ambacht en de zogenaamde rock academies met al het andere. Maar ja wie ben ik? Juist ja….de bassende boekhouder!

Onlangs waren we naar een concert geweest wat voor mij het beste was wat ik in jaren had gezien. Misschien wel een van de beste concerten die ik in mijn leven heb meegemaakt. Zanger/saxofonist/tekstschrijver/componist Lodewijk van Gorp hield zijn CD presentatie met een 14 koppige band. Het was een optreden met alleen maar prachtige pareltjes die nog eens perfect werden uitgevoerd op hoog niveau zonder technische snufjes o.i.d. Wat hadden we genoten! Over ambacht gesproken! Ook staat hij vaak in dienst bij grote artiesten maar heeft geen smoel bij het grote publiek. Ja, als ik de grote artiestnamen ga opnoemen dan herkennen we hem misschien wel, misschien ook niet. We zoeken het altijd ook over de grenzen terwijl er in Nederland zoveel topmuzikanten rondlopen die je niet kent. Dat zulke gelegenheden, zoals dit prachtig concert, niet vaak voorkomen is gewoon een kwestie van budget. Want tja, Nederland is en blijft een klein land. Onze mond is groot maar we zijn maar een klein landje….een heel klein landje waar het allemaal begonnen is met ambacht.

Wij hebben tegenwoordig een tekort aan van alles en nog wat maar aan muzikanten houden we altijd wel een overschot. Daar zouden toch wel een aantal kanonnen tussen moeten lopen…denk je niet?

Om één liedje live foutloos en correct op je instrument te kunnen spelen kost al heel veel uurtjes zweet, een heel optreden bloed zweet en tranen.

Blog #70 – Nu Ga Je Leven promotietour 2022

In totaal hadden we vijftig radio interviews in de agenda staan. Waarvan er drie niet zijn doorgegaan en waarvan er negen bezoekjes waren aan de studio’s zelf. Ons avontuur begon op woensdag 9 maart wat de releasedatum was van de nieuwe single en op zondag 13 maart trapten we meteen af met een bezoek aan RTV Papendrecht. De telefonische radio interviews werden door Joanna tussen alle dagelijkse werkzaamheden door gedaan en zelfs tijdens de eerste week van onze vakantie in onze kleine villa boven op de berg ging het gewoon door. Ik met oortjes in aan de rand van ons zwembad, met een koud biertje in de hand, om mee te kunnen luisteren naar de interviews. De tijd is voorbij gevlogen en na zo’n 2,5 maand hebben we de promotour mooi kunnen afsluiten. Wij waren trouwens in de veronderstelling dat we in het weekend van 14/15 mei de promotour hadden afgesloten in Den Bommel (Goeree Overflakkee) en respectievelijk in Stadskanaal. We hadden er een leuk weekendje uit van gemaakt en in een fantastisch hotel overnacht in Assen om de zondagmiddag nog een half uurtje verder door te rijden naar RTV 1 in Stadskanaal. Want om van Den Bommel weer terug naar huis te gaan om zondagochtend weer in de auto richting Stadskanaal te rijden zagen we niet zo zitten. Dus was het na De Toppers van Oranje op zaterdag meteen door naar Assen waar we hebben genoten van het hotel en het lekkere eten om de rest van de avond, moe maar voldaan, in het bubbelbad te zitten en daarna naar het songfestival te kijken. Dat was een leuk weekend met interviews, optredens en 644 km achter de rug. Maar om nog even terug te komen op de veronderstelling dat dit de laatste interviews zouden zijn. Niks was minder waar. We hadden ons vergist en moesten we afgelopen zondag 22 mei toch nog op pad. Gelukkig was het niet ver en waren we ook niet lang van huis maar toch…mentaal hadden we dit hoofdstuk al afgesloten. Het was ook eigenlijk veels te mooi weer om in de auto te zitten om daarna weer in een studio te zitten. Tja, het is zoals het is zeggen we dan maar. Ach ja, zo komen we nog eens ergens en bij ons, BridgeDeLeau, is het dan ook nooit saai. Het komt ons allemaal niet aanwaaien en we werken er ook keihard voor om te zorgen dat we in de toekomst kunnen oogsten wat we nu aan het zaaien zijn. We moeten nog veel werk verrichten om ons doel te bereiken maar we gaan ervoor. Helaas zitten er maar 24 uur in een dag.

Er is echter één ding wat ik niet begrijp. De radio DJ’s krijgen de artiesten aangeboden, meestal via pluggers of andere kanalen. Dan zou ik toch denken dat je je een beetje verdiept in de artiest die je gaat interviewen? Nou, 8 van de 10 doen dat dus niet en ik heb dan ook heel veel tenenkrommende slechte interviews voorbij zien/horen komen. Kijk, interviewen is een vak die het gros van de DJ’s niet beheerst maar als ze zich dan ook helemaal niet voorbereiden dan wordt het interview wel een hele laaange zit…pffff. En als je er dan een lange rit erop heb zitten dan baal je wel hoor! Ik blijf het ongelofelijk vinden want is het nou zo’n grote moeite om de artiest even te Googelen en/of op de website te bekijken? Wat ze zich niet realiseren is dat het respectloos is naar de artiest toe als ze onzinnige vragen zitten te stellen en helemaal niet weten wie ze voor zich hebben. Geloof me, Joanna is zeer adrem en een vlotte gezellige prater maar als je het presteert dat een interview met haar stilvalt dan ben je echt niet geschikt als interviewer. Ik zat er bij, keek en luisterde er naar met grote verbazing. Dit geldt ook voor de telefonische interviews he. Joanna geeft aan en legt de woorden in de mond van de DJ die er vervolgens niet op reageert, er niet op voor borduurt en vervolgens verloopt het gesprek moeizaam…heel moeizaam. Met gevolg een doodsaai interview. Zit niemand op te wachten toch? Draai dan gewoon plaatjes en laat het interviewen aan iemand anders over of doe het anders helemaal niet. Ik moet er wel bij zeggen dat de meesten amateur radio DJ’s zijn, maar toch, dan juist even iets meer energie erin steken en dan loopt het allemaal wat soepeler waar iedereen blij van wordt. Maar goed, gelukkig waren er ook een aantal radio stations die het professioneel aanpakten en daar hebben we dan weer fijne herinneringen aan.

We hoopten nog op de nationale TV en Radio iets te kunnen doen maar dat is niet aan de orde. Er is, na de pandemie, toen we weer mochten, een stortvloed aan releases uitgekomen en de eersten die aan de beurt zijn zijn natuurlijk de grote en bekende namen waardoor je eigenlijk weinig kans maakt om opgemerkt en opgepakt te worden door een TV zender of nationaal radiostation. Niet erg, we gaan gewoon door en bereiden ons alweer rustig voor op de 3e single voor volgende jaar. Al met al hebben we weer veel leuke dingen mogen meemaken, nieuwe leuke mensen ontmoet en nieuwe ervaringen kunnen opdoen waar we dankbaar voor zijn.

Een fijn interview in ons eigen Aalsmeer!

En weer een Champagne moment! Nu Ga Je Leven heeft op Spotify deze week meer dan 25.000 streams behaald.!!! Wij proosten er op…cheers allemaal!

Blog #69 – Elke noot raak

Youtube videootjes maken, de zogenaamde bass covers, vind ik hartstikke tof om te doen. Het geeft me een soort van voldaan gevoel als ik weer naar beste kunnen weer iets online heb gezet. Zo’n 5 jaar geleden zei iemand tegen mij: “goh, dat speel je goed zeg en dat zonder fouten”. Hoezo zonder fouten dacht ik dan? Dat kan ik opvatten als dat ik het niet foutloos zou kunnen spelen of dat die persoon zoiets zelf zou plaatsten zonder al te kritisch te zijn. Ik ga maar voor het laatste. Dat ik het eerste dacht zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die persoon. Zo trots als ik ben plaats ik natuurlijk geen videootjes waar ik niet 100% achter sta. Regelmatig zie ik videootjes voorbij komen met de tekst “let niet op de fouten” met bijbehorende excuus tekst en dat is niet wat ik wil. Bij dit soort filmpjes komt er bij mij geen audio/video editing aan te pas en moet het dus in een keer goed ingespeeld worden. Elke noot moet meteen raak zijn! Gaat er iets fout dan moet het gewoon helemaal opnieuw…simpel. Uhhh simpel? Ik doe alles naar beste kunnen op dat moment en ik laat heus wel hele kleine foutjes staan. Het is dan maar zoals het is maar het zijn dan wel onopvallende foutjes waar ik mee kan leven. Snap je? En als ik er geen nadruk op leg dan hoor je het waarschijnlijk geeneens. Mijn allereerste YT videootjes van zo’n 10 jaar geleden zal ik nooit verwijderen want dat is mijn persoonlijke muzikale traject die ik doorloop en die filmpjes waren het beste wat ik toentertijd kon. Ik zie mijn Youtube kanaal als een muzikaal dagboek voor mezelf en als anderen dat leuk of niet leuk vinden dan is dat prima. Mijn allereerste YT video heb ik op 4 maart 2012 geplaats en dat zag er heel anders uit en het klonk ook heel anders allemaal…eigenlijk helemaal niet…haha! Maar goed, al doende leert men toch? Ik zie om de zoveel filmpjes een positieve ontwikkeling in mijn eigen spel en opvatting, dat motiveert. Voor mij zijn de YT filmpjes eigenlijk studieprojectjes waarvan ik het zonde vind als ik ze niet vast zou leggen. Het zijn telkens weer nieuwe uitdagingen waar ik steeds meer plezier aan beleef. Mijn videootjes blijven de laatste paar jaren echter niet onopgemerkt door muziek makend Nederland en dat is leuk. Het is mij daar niet om te doen maar complimenten krijgen van muzikanten die ik hoog heb zitten is natuurlijk wel fijn en bemoedigend.

Jezelf als muzikant op Youtube zetten kan heel confronterend zijn maar als je het consequent doet en voor langere tijd, zoals ik, dan weet je op een gegeven moment wel wat je plekje is in het muzikale universum en leer je ermee omgaan. Het heeft mij in ieder geval geleerd om de dingen niet zo zwart-wit te bekijken maar vanuit een bepaald perspectief. Kritiek krijg je toch wel wat je ook doet. Maar als je 100% achter hetgeen staat wat je plaatst dan doet het je weinig. Zelf check ik altijd wie de persoon is die kritiek levert en of ik er wat mee kan. Kan ik er niks mee dan gaat het langs me heen maar…opbouwende kritiek is altijd welkom!

Tussen denken dat je iets kan spelen en het daadwerkelijk goed kunnen spelen zit een wereld van verschil

Bass Cover #3 – Tania Maria – Yatra-Tá

Dit keer gespeeld op mijn London City B52 Jazz bas. Naast Fender is dit het eerste (bas)gitaar merk wat ik als kleine jongen leerde kennen. Ik was een jaar of 9 en bezocht samen met een familielid een muziekwinkel in Deventer. Die grote London City gitaarversterker met veel lichtjes, die daar bij de ingang stond, intrigeerde mij zo erg dat de merknaam tot vandaag de dag in mijn geheugen is geprent. Het was echt een wow moment in mijn leven! Nu heb ik onlangs zelfs een ge-upgrade London City Telecaster gitaar gekregen van een vriend van me en daar ben ik dan ook zeer content er mee. Deze bas is trouwens niet meer origineel. De elementen, de brug en de electronica heb ik vervangen door betere kwaliteit onderdelen. De body en de hals zijn van uitstekende kwaliteit en hij speelt gewoon erg lekker. Een upgrade was het zeker waard! Voor mij is London City a trip down memory lane.

Oefff, pittige song wel en een uitdaging was het! Het tempo ligt vrij hoog en de juiste vingerzetting vinden was uitermate van belang anders had ik dit niet kunnen spelen. Braziliaanse Jazz heb ik leren kennen door een vriend van me ergens in de jaren ’90 en ik heb er altijd er een voorliefde voor gehouden. Muzikaal ben ik zo’n beetje opgegroeid met Tania Maria en dus werd het een keertje tijd voor een bass cover. Hierbij mijn rendition van een gedeelte van Yatrá-Tá.

Some lazy Saturday practise#brazilianjazz

Blog #67 – Met vallen en opstaan

We zijn geneigd om alleen maar de mooie kanten van ons muzikale leventje te laten zien aan de buitenwereld. De realiteit is echter niet altijd maar rozengeur en maneschijn. Het keihard ploeteren, de stroeve persoonlijke interacties en de teleurstellingen die we te verwerken hebben zetten we nooit op de sociale media. Wat wij, artiesten, laten zien is een soort van droomwereldje waar alles soepel en perfect verloopt, waar we altijd op ons best uitzien en dat alles wat we ondernemen lukt. Niets is minder waar.

In mijn blogs over onze theatershow voorbereidingen heb je kunnen lezen dat het allemaal niet vanzelf naar ons toe kwam. De totstandkoming van de show was een “bloed, zweet en tranen” periode. Onzichtbaar op de achtergrond heb ik toentertijd meegekeken en meegeluisterd naar een aantal mensen waar ik geen hoge pet meer van op heb. Ik schreef over een tanker die een bepaalde koers voer en telkens weer van koers moest veranderen. En wanneer we dachten alles opgelost te hebben en weer op de juiste koers dachten te zijn kwamen er weer onvoorziene obstakels op ons pad. Alles wat fout kon gaan ging dan ook fout tot op de dag van de show zelf. Natuurlijk kunnen we tevreden terugkijken op het eindresultaat maar er had zo veel meer in kunnen zitten. Ach ja, dat was seizoen 2019/2020 denk ik nu dan maar. Maar ook nu, met de videoclip voor de nieuwe single gaat het ook weer niet zoals gepland, echter nu door vreselijke omstandigheden. Maar toch, twee jaar geleden brak er een pandemie uit en nu is er een oorlog uitgebroken. Het eerste wat ik dacht was van ‘ jeetje, wat een timing weer, dat hebben wij weer’! Een natuurlijke reactie, niet zo gek natuurlijk na onze ervaringen van twee jaar geleden. Ik realiseer me ook wel dat het nergens over gaat onder de huidige omstandigheden.

We zouden afgelopen zondag 27 februari een videoclip gaan opnemen voor Joanna’s nieuwe single Nu Ga Je Leven maar we hadden al gauw besloten om de opname niet door te laten gaan omdat onze bevriende cameraman/regisseur samen met zijn Oekräinse vrouw direct betrokken zijn bij deze vreselijke oorlog. Uit respect voor hun en de verschrikkelijke situatie in dat land kunnen we nu eenmaal niet een vrolijke clip gaan staan draaien hier in ons dorp, dit zou ongepast zijn. Onze harten en onze gedachten zijn dan ook bij hen. Wij branden een kaarsje voor hun en de vele andere mensen die getroffen worden en hard getroffen zijn. Dat er maar gauw vrede mag komen.

Nu Ga Je Leven had eigenlijk de derde single moeten worden Je raadt het al, het proces van de geplande 2e single ging niet zoals we gehoopt hadden. Het is in basis een prachtige song geworden maar man man man wat was het eindresultaat teleurstellend slecht! En dan de opmerking van de producer: “tja, hij moest het doen met het materiaal wat hij had en voor het bedrag konden we toch niet meer verwachten?!”. Dat vind ik gewoon onbeschoft en respectloos en dat het product zonder blikken of blozen zo werd afgeleverd vind ik ongehoord. Dit was even slikken en verwerken voor ons want als je een eindproduct verwacht die singlewaardig moet zijn en je krijgt een flut demo toegestuurd dan is het meer dan teleurstellend kan ik je zeggen. Wat mij altijd zal bijblijven is de zogenaamde sax solo die klonk als een plastic blokfluitje van de Intertoys….fuut..fuut…fuut. Jemig nog aan toe! Het komt allemaal goed hoor ik hem nog zeggen. Yeah right! Verder uitweiden hierover zal ik niet want ik kan hier nog zoveel meer over zeggen dat ik er nog wel een hele blog aan kan wijden. Aan de zijlijn had ik het hele proces met argusogen gevolgd en ik was al vanaf het begin niet enthousiast dat de productie daar gedaan zou worden maar er werd anders besloten. Er zijn een aantal woorden die mij te binnen schieten over deze periode: weinig respect, eigenlijk geen tijd, eigenlijk geen zin, inspiratieloos, demotiverend, totaal geen communicatie, eind rijden, 1 kopje koffie, niet serieus genomen worden, geen welkom gevoel. Waarom waarom denk ik dan? Had de klus dan niet aangenomen! Ik zeg nu dan ook: wij hebben dit soort shit helemaal niet nodig en dit gaat ons niet meer gebeuren. Wij leven godzijdank niet van de muziek maar wij zullen in de toekomst elke keer weer goed overwegen hoe en waar we onze zuurverdiende centen zullen uitgeven. Een juiste keuze maken doe je in wijsheid want een verkeerde keuze is zo gemaakt.

Niks is wat het lijkt in het muziekwereldje. Muziek maken is een geweldig iets maar alles daarom heen is soms één grote poppenkast en zeker wanneer er financiën bij komt kijken. Wil je je staande kunnen houden dan zit er niks anders op om het poppenspel mee te spelen maar dan wel op een oprechte en fatsoenlijke manier. Wij trekken wel ons eigen plan maar oprechte goedgezinde mensen om je heen verzamelen is zo belangrijk. Ik ben heel erg trots op Joanna die alles toch voor elkaar heeft weten te krijgen en blij dat ik mijn bijdrage heb kunnen leveren. Het waren de juiste keuzes en beslissingen die er toe hebben geleid dat de nieuwe single een fantastische productie is geworden!

En door9 maart de single Nu Ga je leven….zonder videoclip

Blog #65 – Elke noot weegt zwaar

Opmerkingen over het heel serieus kijken tijdens het bas spelen hoor ik vaak. De meeste bassisten doen dat. Nu kan ik je zeggen dat ik als bassist zo kijk omdat ik de boel bij elkaar moet houden, althans dat probeer ik. Een heleboel bassisten realiseren zich geeneens dat je een totaal overzicht moet houden over de hele band om je medemuzikanten een goeie fundering te geven. En daarom moet elke noot raak zijn, goed getimed en met de juiste nootlengte. Elke gekozen noot vraagt de volledige aandacht, focus en concentratie. Je bent de backbone , de lage noot en tegelijkertijd onopvallend en soms zelfs onzichtbaar voor het publiek. Ja, ik snap ook wel dat er gasten zijn die gewoon even bas spelen en als ze maar de juiste noten spelen tevreden zijn. Nee, het is meer. En daarom zie je dan ook vaak die zogenaamde bassface. Een heerlijke smerige blik als je staat te raggen of staat te grooven op de bas met volledige concentratie, je zit helemaal in de muziek en voelt waar de pulse zit. En ja, ook de drummer moet het ritme en het tempo in de gaten houden maar die heeft weer weinig met de harmonie van doen terwijl de bassist zowel tempo, ritme en harmonie in de gaten moet houden. Oh, jij speelt toch bas? Ach, dat is toch makkelijk, je speelt immers altijd hetzelfde en je doet van doeng doeng doeng doeng. Tja, ik moet toegeven dat je eerder het baslijntje speelt van de White Stripes, wat helemaal geen bas is trouwens, dan een paar akkoorden op de gitaar. Op een bas heb je gewoon eerder resultaat, kun je eerder met je favoriete muziek meespelen en dan denk je al gauw het basspelen onder de knie te hebben. Het is wat laagdrempeliger. Men begint meestal met de grondtoon en de kwint. Tja, en dan? Hoe nu verder? En toen werd het heel lang stil bij een boel bassisten en zetten ze daarna de basgitaar te koop op Marktplaats. Oh, en om even op die serieuze blik terug te komen. Als een bassist de hele tijd vrolijk zit te kijken tijdens het spelen dan ziet dat er gewoon heel debiel uit vind ik. Als je uitdrukking op je gezicht en je hele lichaamstaal niet strookt met wat ik hoor wat je speelt dan oogt dat heel raar, voor mij dan. Die zogenaamde bass face hoort gewoon bij het bassen want bas spelen is gewoon zwaar…soms loodzwaar maar oh zo heerlijk om te doen…concentratie…..focusssss.

Rick’s Bassface

Sinds vorig jaar januari heb ik de gitaar weer opgepakt, de akoestische gitaar. Ik was als kleine jongen hier op begonnen en heb dit mooie instrument recent weer omarmd. Ik begon met het liedje Gebroken Spiegel die ik akkoord voor akkoord uit heb gezocht en heb het mezelf eigen gemaakt zodat ik Joanna kan begeleiden als het nodig zou zijn. Want een volledige band zit er voorlopig niet meer in en een duo is natuurlijk heel praktisch. Als ik het nummer nu samen met Joanna zou moeten spelen dan kan ik dat gewoon. Het begeleiden op gitaar voelt anders. Ik voel me directer betrokken bij de vocalist en het publiek. Ik zal niet zeggen dat gitaar spelen makkelijker of moeilijk is dan basspelen maar het voelt letterlijk en figuurlijk wel lichter aan en niet zo zwaar als het bassen . Er is een heel andere focus en concentratie voor nodig. Nu heb ik nog wel een lange weg te gaan om het gitaarspelen in mijn systeem te krijgen maar het begin is er. En ik kan wel zeggen dat ik er een beetje trots op ben met wat ik heb bereikt in een jaartje oefenen. Nu nog een oefen routine voor de gitaar verzinnen en dan om en om op de basgitaar en gitaar consistent blijven oefenen.

Dus voor afgelopen december had ik twee liedjes ingestudeerd voor een bruiloft ceremonie en Jij Bent De Liefde was een van die liedjes. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het mij goed afging. Nee, deze jongen werd afgeleid tijdens het spelen en raakte de draad gewoon kwijt aan het eind van dit liedje. Ik kan smoesjes verzinnen, dit gebeurde om me heen en zus en zo maar het betekende gewoon dat dit nummer niet in mijn systeem zat. Het gitaarspelen zit gewoon nog niet helemaal in mijn systeem. Tja, voor mij is het dit jaar gewoon heel hard oefenen zodat ik gewoon door kan spelen als alles om me heen in elkaar stort bij wijze van spreken. The show must go on maar dan wel goed! Ik ben benieuwd hoe ik speel als ik een jaartje verder ben…#practisepractisepractise!

Zelfs het meest makkelijke is moeilijk als je het goed wilt doen

Bass Cover #2 – Energizer Collabs #5 (Jens Dreijer’ bassline)

Het was 7 juni 2015, een warme zomerse zondagmiddag fietsend richting het centrum van Amsterdam. Aangezien ik toentertijd in Amsterdam Nieuw Sloten woonde fietste ik altijd via het Vondelpark zo het Max Euweplein op verder de stad in. Ik was helemaal niet van plan om het Vondelpark concert van 16.45u bij te wonen want het was normaliter altijd erg druk en die dag was het ook zo allemachtig heet. Ik had trouwens zelf een gig gehad de zaterdagnacht en had even geen behoefte aan live muziek die middag. Even rust en even bijkomen op een terrasje met een koud biertje, dat was het plan. Net aangekomen in het Vondelpark via de poort aan de westkant hoorde ik de band in de verte zachtjes spelen. Steeds dichterbij komende hoorde ik steeds duidelijker de lage tonen van de basgitaar. En op een gegeven moment moest ik gewoon kijken wie nou die bassist was, de sound was zo goed en ik hoorde zulke te gekke baspartijen voorbij komen. Hup, m’n fiets neergezet en op naar het podium. Daar stond een jonge gozer op een vintage Precision bas te grooven als een malle! Ik heb met open mond staan kijken en de geoliede band speelde zich soepel door het repertoire heen ondanks de felle middagzon. Geen idee wie die bassist nou was toentertijd maar ik heb hem 5 jaar later, precies een maand voor de eerste lockdown, ontmoet in Restaurant Vooges Centraal in Haarlem tijdens een fijne zondagmiddagsessie. Wat een goeie bassist is hij en wat een relaxte gast ook. Jens Dreijer is één van de topbassisten die ons land rijk is. Check hem maar op Youtube. Hieronder mijn vertolking van een geweldige baspartij van deze topmuzikant….#myrendition.

En een aantal weken later een compliment krijgen van de maestro zelf. Hoe leuk is dat!

© LeauBass 2022

Blog #64 – Terugblik op 2021

Jaja, twee jaar bestaat mijn website alweer! Op 11 november 2019 ging leaubass.com online. In de tussentijd is er zoveel gebeurd en heb ik leuke blogs kunnen schrijven. We leven in een spannende periode en hoop dan ook dat onze plannetjes doorgang mogen vinden het komende jaar in goede gezondheid. Op naar de drie jaar met weer leuke verhaaltjes, anekdotes, foto’s en video’s! We hopen op een succesvol muzikaal jaar zonder al teveel tegenslag en teleurstellingen.

Ik heb niet heel veel geschreven de afgelopen maanden en misschien komt het omdat ik heel erg bezig ben geweest om beter gitaar te leren spelen en liedjes uit te zoeken op de akoestische gitaar. We hadden afgelopen woensdag 22 december een bruilofts gig. Nee, niet met een full band maar als duo. Dat is totaal nieuw voor mij in de rol van begeleidend gitarist. En wat het voor ons bijzonder maakte was dat wij de huwelijksceremonie muzikaal begeleiden. Dat is wel iets heel anders dan op het avondfeest te staan knallen met je bandje. Snap je wat ik bedoel? De bruidegom vol verwachting wacht, met kloppend hart, op zijn bruid die langzaam binnen komt schrijden terwijl wij, Joanna en ik, dat muzikaal begeleiden met een door hun gekozen liedje. Dat is een romantisch en mooi moment. En wanneer ze om en om hun handtekening zetten onder de trouwakte begeleiden we het muzikaal nog eens. Dit zijn hele belangrijke momenten in de ceremonie en zeker met de huidige coronamaatregelen geeft dit iets extra’s aan het geheel. Uiteraard sloten we het geheel muzikaal af en toen was het weer voorbij. Want je mag heel weinig in een lockdown en dit is het enige wat zo’n bruidspaar mag en kan doen in deze periode. Ze hebben genoten, zijn zeer tevreden en daar doen we het voor. Voor ons was het ons eerste optreden samen en hopelijk volgen er komend jaar nog meer in dit concept.

Ik had al wel een blog klaar staan trouwens maar die was wel vrij negatief voor mijn doen. En al het negatieve schrijven blocked blijkbaar al mijn creativiteit. Negatieve zeurende zeikende mensen zijn er genoeg dus laat ik die blog maar voor wat het is om het jaar met een positieve noot te eindigen. En ja, natuurlijk horen tegenslag en teleurstellingen erbij maar leuk is anders. Maar goed, na de grote teleurstelling was het voor ons even slikken en doorgaan. Het is vergeven maar vergeten doe ik het niet en zal nog harder op de rem gaan staan als ik zoiets weer zie aankomen want ik was er al niet enthousiast over vanaf het begin. Flauwekul projecten kosten alleen maar onnodig tijd en geld. We zijn weer een ervaring rijker maar wel een paar centen armer met een deuk in het zelfvertrouwen. Ik zie het maar als een leerproces. Met aannames alleen doe je geen goed zaken, communicatie is key!

Natuurlijk zijn er geweldige dingen gebeurd afgelopen jaar. Onze Grote Tuinverbouwing bijvoorbeeld. Wij hebben van het avontuur genoten en van het eindresultaat genieten we dagelijks (zie video/foto’s/blog). Op het moment van schrijven, 1e kerstdag, komen we in de herhaling liet iemand ons vanmiddag weten. Het moet gewoon zo zijn… in de herhaling op 1e kerstdag….come on!…:-). Leuk leuk leuk!

En afgelopen vrijdag werden we verrast met de uiteindelijke versie van de nieuwe single! Wat is die goed geworden! Echt een goed liedje en oh zo mooi geproduceerd ook. Hier heb ik de basgitaar voor ingespeeld. Je hoort me niet maar je voelt me wel zeg ik maar. De release zal ergens in 2022 plaats gaan vinden en het hele circus wat erbij hoort zal ook allemaal opgestart moeten gaan worden. Werk aan de winkel dus! Het is een waardige en logische opvolger van Gebroken Spiegel. Trots en blij zijn we er mee en jullie gaan het zeker horen!

Al met al was het een enerverend jaar. Des temeer omdat Joanna keihard heeft gewerkt om er boven op te komen en haar gezondheid de goeie kant opgaat. Deze laatste dagen van het jaar eindigen we positief en kijken met vol goede moed uit naar 2022!

Ik wens jullie allemaal fijne dagen en een gezond nieuwjaar toe!

Doe alleen de dingen waar jezelf achter staat, volg je hart en laat je niet van de wijs brengen door anderen.

Bass Cover #1 – Chaka Khan – Cloud (Anthony Jackson’ bassline)

Nu heb ik wel veel meer bass covers maar deze is de eerste van de reeks die ik op deze manier online zet. Andere videootjes zijn te zien op Youtube of ga naar Video’s in het menu.

Tegenwoordig is het alleen maar druk druk druk, je best doen is niet meer genoeg en de wereld om ons heen lijkt steeds gestoorder te worden. We moeten van alles en we mogen steeds minder en minder. Zo is er maar weinig tijd en ruimte om geinspireerd te blijven. Dit is zo’n song die mij inspireert om weer het een en ander te bestuderen en in te studeren. Ik heb er een hekel aan als mijn hersens en vingers niet goed samen willen werken. Vloeiend spelen en on top zijn met alles wat je speelt komt niet door alleen maar Youtube videootjes te kijken….#practice.

Eindelijk weer een videootje na 6 maanden. RickEau is weer lekker bezig!…#lovetoplaybass #leaubass #pumpingbassline

😉

© LeauBass 2021

Blog #63 – Pseudoniem RickEau LeauBass

Oktober 1997, om precies te zijn, is de maand en het jaar dat ik voor het eerst op het internet ging surfen. Dat ik me dit herinner heeft te maken met het feit dat het voor mij een big thing was, een happening eigenlijk. Elke keer wanneer ik online ging had ik de hele tijd zoiets van wauw wauw wauw! In die tijd werkte ik op het Europese hoofdkantoor van Cirque Du Soleil in Amsterdam. Op IT gebied was het daar zo ie zo altijd het laatste van het laatste en het nieuwste van het nieuwste en heb ik daar het internet leren ontdekken. Het was een openbaring voor mij en ik wist meteen dat dit het helemaal was! Als je info nodig had dan kon je het allemaal opzoeken op het internet! Wow! Het was allemaal binnen het bereik van een muisklik! Wow! Ik weet zelfs nog het allereerste webadres wat ik intikte. In dat jaar was ik namelijk bezig met de voorbereidingen om mijn homestudiootje op te bouwen en kocht ik heel veel van die apparatuur bij http://www.feedback.nl. wat nu opgegaan is in http://www.keymusic.nl. Alle benodigde info over studio apparatuur kon ik nu allemaal online vinden! Wow! Tja, vandaag de dag weten de kids niet beter dat je alles kan Googlen wat je maar wilt. Voor mij was het een hele nieuwe wereld die open ging! Ken je dat nog? De internetverbinding via de telefoonlijn en dat je modem piepend en krakend verbinding zocht met het internet en dat het gewoon per minuut werd afgerekend met het gevolg dat je aan het einde van de maand een torenhoge telefoonrekening kreeg wegens het te enthousiast en te lang internetten. Dit kan je je toch niet meer voorstellen? Maar ja, zo ging het vroeger allemaal. Nu kan je je niet meer voorstellen dat er geen internet zou zijn want we zijn er nu 100% afhankelijk van geworden.

Toen kwam er social media zoals Hyves, MySpace, Youtube, Pinterest, Facebook, Tumblr, Twitter, Instagram etc. Al vanaf het begin van social media wilde ik mijn eigen gemaakte muziekjes, videootjes, foto’s en tegenwoordig ook blogs online zetten om deze te kunnen delen met iedereen. Ik wilde dit echter niet doen onder mijn eigen naam om twee redenen. Ten eerste leek het me wel leuk om een pseudoniem te hebben waar mijn eigen naam in verwerkt zou zitten en ten tweede keek men vroeger heel anders tegen muzikanten aan waar ik niet blij van werd. Ik ben sinds mijn 24e een kantoorpik en als je vertelde dat je elk weekend optrad met een band ergens in het land dan moest je wel Sex Drugs en Rock & Roll zijn. En als ik op de maandagochtend alleen maar even gaapte of mijn dag niet had dan moest het wel liggen aan het feit dat ik me te buiten was gegaan aan al die verleidingen. Ik ben bijna mijn gehele werkzame leven werkzaam op een financiële afdeling en vroeger noemde men dat de boekhouding. En geloof me, in mijn vroegere jaren op de boekhouding heb ik nog nooit zoveel ouwe stoffige klagende bekrompen mensen gezien die als zombies op kantoor rondliepen omdat ze altijd gestrest en ontevreden waren. Achteraf gezien ben ik ontzettend blij dat ik bewust jarenlang als tijdelijke kracht bij bedrijven aan de slag was gegaan. Ik heb veel gezien en heel veel leuke en minder leuke ervaringen meegemaakt. Door mijn tijdelijke functies heb ik toentertijd de kans gehad en genomen om daarnaast te kunnen werken als muzikant op muzikantentijden zonder dat het de kantoorwerkzaamheden in de weg zat. Door regelmatige vervelende stomme commentaren en opmerkingen van mijn tijdelijke collega’s werd ik al gauw een gesloten persoon. Over mijn privé leven vertelde ik op een gegeven moment alleen maar wat ik kwijt wilde om ze tevreden te stellen want helemaal niks vertellen was geen optie, over de muziek hield ik altijd mijn mond en ronduit praten deed ik zo ie zo niet meer. RickEau LeauBass werd geboren.

Mijn pseudoniem maakte ook dat ik me minder kwetsbaar voelde. Want men komt niet verder dan RickEau LeauBass die jaar in jaar uit heel bewust is geweest van wat hij post op de diverse social media. Dit heb ik gedaan vanaf dag één en als ik mezelf nu Google dan ben ik zeer tevreden met wat ik online van mezelf kan vinden. En natuurlijk, als je echt gaat speuren op het internet dan link je RickEau op een gegeven moment wel aan Ricky….maar dan ben je er ook echt naar op zoek geweest. Ik heb van geen enkele foto, video of blog spijt die ik online heb gezet want eenmaal iets online blijft in principe bestaan tot in de eeuwigheid.

Het is eigenlijk vrij recent dat ik hierin wat opener ben geworden en ook zichtbaar trots ben op hetgeen wat ik doe en wat ik allemaal heb gedaan en heb mogen meemaken. Mijn huidige omgeving en situatie zijn daar uiteraard debet aan en over het algemeen kijken de meeste mensen tegenwoordig ook niet zo gauw meer ergens van op.

LeauBass probeert men trouwens vaak uit te spreken op z’n Frans of vertaalt het men gekscherend als waterbas…te leuk allemaal. Maar het is gewoon een woordspeling: LeauBass = Low Bass = Lage Bas.

De stoffige boekhouders zijn verleden tijd…gelukkig!

© LeauBass 2021

Blog #62 – BridgeDeLeau en De Grote Tuinverbouwing

Wij komen vandaag op TV lieve mensen! Om 17.00u op SBS6 bij het programma “De Grote Tuinverbouwing”. Als je benieuwd bent hoe onze huiskamer en achtertuin is omgetoverd tot een paradijsje dan kan je het vanmiddag allemaal bekijken. Ik kan nu wel alvast geval verklappen dat wij er ontzettend blij mee zijn!

De vakantieperiode is nu toch echt voorbij. Het dagelijkse leven is weer op gang gekomen en de meeste mensen hebben met z’n allen toch weer vakantie in binnen en buitenland kunnen vieren ondanks al het gedoe met PCR-testen en vaccinatiebewijzen. September kan misschien nog een paar nazomerdagen brengen maar volgende maand is het helaas toch echt afgelopen met het warme weer. Maar een nieuw seizoen brengt ook weer nieuwe en leuke vooruitzichten met met zich mee toch? Het is vandaag 11 september en mijn Joanna is jarig! Happy Birthday schatje en nog vele jaren in goede gezondheid!

Haar verjaardag zouden wij morgen uitgebreid gaan vieren tijdens een gezellig etentje in het luxe restaurant Catch by Simonis in Scheveningen met de muzikale omlijsting van Pieter Douglas en Johny Rosenberg voor wie we eigenlijk zouden komen. Het beloofde een mooie crooners middagje te worden met daarbij heerlijke seafood…maar helaas, het optreden is gecanceld en dus gingen we op zoek naar wat anders. Toen dachten we een heerlijke Tepanyakki avondje te hebben gereserveerd. En weer helaas…na de reservering op de kalender te hebben genoteerd mochten we deze na een paar dagen echter weer doorstrepen vanwege een dubbele reservering….serieus?! We gaan nu maar voor minder luxe en dan moet dat avondje uit eten wel gaan lukken. Zou het dan echt?..;-)

Wat een avontuur zo’n TV programma! Ondanks dat we die makeover/metamorfose niet zelf hoefden te doen is het al met al wel vermoeiend geweest. De gewone dagelijkse werkzaamheden gaan gewoon door en je moet voor de opnames er toch tijd voor vrij maken, je hebt vreemde mensen over de vloer en je moet meteen “aan staan” als je wordt geïnterviewd. Met “aan staan” bedoel ik meteen alert zijn en dat is niet altijd even makkelijk. Er is me trouwens iets opgevallen. De mensen die wisten dat wij op TV zouden komen hadden het bijna altijd over de allereerste reactie van de deelnemers wanneer alles onthuld wordt. Ik snap het wel want die eerste reacties zorgen, denk ik, voor een plaatsvervangende schaamte waarbij de kijker zich ongemakkelijk voelt. Deze zogenaamde eerste reactie is eigenlijk wel een momentje als ik er zo over nadenk. Het kan een momentje zijn waarbij de kijker bepaald of hij blijft kijken of weg zapt. Maar de vaste kijkers willen het natuurlijk helemaal zien, die blijven wel kijken tot het einde…maar toch. Wij zijn echter heel benieuwd naar de uitzending want we hebben zelf natuurlijk heel weinig meegekregen van dit hele project. En we zijn uiteraard benieuwd of we er een beetje knap opstaan of dat we hebben staan te stuntelen en…hoe komt onze eerste reactie over op beeld en hoe is alles gemonteerd? Een eindmontage kan zo bepalend zijn voor hoe je overkomt op TV. We gaan het strakjes allemaal zien!

Anderhalve week voordat ze daadwerkelijk begonnen met de werkzaamheden kwamen ze eerst de introductie filmpjes met ons opnemen. Dat was op een mooie zonnige maandagochtend. Op maandagochtend 9 uur stonden ze voor onze deur, we hebben even zitten kletsen met elkaar onder het genot van een kop koffie terwijl de cameraman zijn spullen begon uit te pakken om alles klaar te zetten voor de “voor en na” beelden van de tuin en de huiskamer. Daarna waren wij aan de beurt voor het interview. Nu heb ik totaal geen ervaring met het praten voor een camera en ik heb ook geen flauw idee hoe ik het er vanaf heb gebracht. Je moet constant alert zijn en in de gaten houden dat je niet recht in de camera kijkt terwijl je ook probeert om jezelf te blijven. Ik vond het lastig in ieder geval. We hebben dus de maandagochtend introductie opnames gehad en dan zouden ze op de woensdag in de week daarop gaan beginnen met de werkzaamheden. Alle ramen aan de achterkant van het huis worden dan zowel beneden als boven afgeplakt zodat we niet kunnen zien wat zij allemaal aan het doen waren in de tuin want het moet natuurlijk een verrassing blijven. Omdat we niet gestoord wilden worden tijdens onze kantoorwerkzaamheden en om al die extra prikkels te vermijden hadden we besloten om een paar dagen, voor de oplevering, in een hotel in de buurt te verblijven. Zij konden daardoor ook eerder aan onze huiskamer beginnen wat hun natuurlijk ook beter uit kwam.

En op vrijdag 23 juli was het eindelijk zover! Rond middernacht konden de laatste opnames beginnen en werden wij, zoals het altijd gaat, met de ogen dicht naar binnen geleidt om daarna onze ogen, op aangeven van Ivo, weer te openen, ons te verwonderen en onze eerste reactie te geven. Hoe dit alles is gegaan kan je straks zien op SBS6 om 17.00 en morgen in de herhaling. Ze zeggen dat TV altijd nep is. Ik zal je iets kleins verklappen, de witte wijn op het einde van het programma is appelsap vermengd met water want ze waren de wijn vergeten mee te nemen. Bij ons gaat niks normaal dus proostten we met nep wijn wat de pret natuurlijk niet mocht drukken. Het was heel bijzonder om dit een keer meegemaakt te hebben want dit is denk ik wel een once in a lifetime experience!

Wij zitten er alvast klaar voor met een goed glas wijn in de hand om te proosten op een leuke uitzending en een fijne voortzetting van Joanna’s verjaardag!

Veel kijkplezier!

Oh, enne je kan hieronder een felictatie/verjaardagswens achterlaten voor Joanna als je het leuk vindt!

Alvast een glimp van onze mooie nieuwe tuin

© LeauBass 2021

Blog #61 – Uit het muzikantenleven gegrepen (1)

Onderstaande teksten zijn niet door mij geschreven maar ik vind het zo grappig en zo triest tegelijk dat ik dit hier met jullie wil delen om te laten zien dat het muzikantenleven niet altijd is wat het lijkt. Ik weet helaas niet wie het geschreven heeft anders had ik de namen er wel bij gezet. Toen ik vanochtend opstond zag ik deze zogenaamde brief en tekst op Facebook voorbij komen. Wij moesten er meteen om lachen toen we het lazen want we hebben dit letterlijk allemaal meegemaakt! We’ve been there done that!

Mensen willen een live band voor hun feest maar willen er niet of nauwelijks voor betalen en dan ook nog die denigrerende houding naar de muzikanten toe, het is ongelofelijk gewoon! Van de frituur en drankjes in de schuur of bierhok tot en met de verzoeknummers die je per feest nog eens apart moet instuderen. Hoe grappig dit ook is geschreven, dit komt zeer regelmatig voor weet ik uit eigen ervaring.

Moet er wel even bij zeggen dat onderstaande wel als een cynische grap geschreven is.

Een brief van een klant.

Beste musici. Ik ben binnenkort jarig en zoek een band die op mijn feest wil spelen. Het thema van het feest is ‘Gala’. Helaas is er geen budget maar je krijgt er wel exposure voor. Op mijn feest komen veel mensen en er worden foto en video-opnames gemaakt. Mogelijk gaat dit jullie dan weer optredens opleveren.

Uiteraard wordt er goed voor jullie gezorgd. De frituurpan gaat aan en er zijn drankjes in de schuur of bierhok, dat tijdelijk als kleedkamer en verblijfsruimte zal fungeren tussen de 5 sets door.

Het feest begint om 19 uur en is ’s nachts om 2 uur afgelopen. Er moet dus vroeg worden opgebouwd vóór de visite binnenkomt. Dus opbouwen tussen 15 en 17 uur. Dit kan betekenen dat je dan ’s middags andere opdrachten moet afzeggen in verband met reistijd. Afbreken mag nadat de visite weg is. Echter, jullie zijn ’s ochtends wel voor 5 uur thuis bij jullie hongerige gezin.

Verder is er een dresscode. Jullie moeten allemaal een smoking of gala-jurk dragen. De opvallendste en belangrijkste personen van het feest kunnen natuurlijk niet in normale kleding rondlopen!

Voorts komt er tussen jullie 5 sets door een DJ. Dit betekent dat jullie tussen de sets het podium moeten vrijmaken voor de DJ. Voor de DJ betalen we 2000 euro en die moet dan wel alle ruimte krijgen om te werken. Oh ja, jullie mogen niet al te hard spelen want dan is het effect voor de DJ weg die over jullie P.A. draait. Die moet voluit. Dus graag jullie P.A. niet te hard tijdens jullie optreden. Als de DJ speelt mogen jullie in de kleedschuur wachten. Ik zorg dan wel dat iemand jullie een snack brengt.

Moet ik ook nog vermelden dat jullie twee verzoeknummers moeten instuderen en spelen? Mijn zus wil graag iets zingen. Ze is gék op karaoke. Ik stuur vooraf opnames van de liedjes zodat jullie de weken voor het feest de bladmuziek kunnen uitschrijven en samen een paar keer repeteren in jullie gehuurde oefenruimte. Na afloop van het feest stuur ik jullie de foto’s toe waar jullie ook op staan. Eneh… als jullie een cadeautje voor mij willen meebrengen, ik ben gek op muziek en lekkere drankjes. Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat het leven zou zijn zonder (live-) muziek.

Als jullie dit leuk vinden, kan ik jullie bandnaam noteren voor eventuele andere optredens.

Ik hoor graag uiterlijk vanavond wie geïnteresseerd is.

Met vriendelijke groet,

XXX

Een brief van een restaurant en de muzikant.

Been there done that!

© LeauBass 2021

Blog #60 – Unmute Us

De vakantieperiode is bijna voorbij en het dagelijkse leven komt binnenkort weer op gang. Zo jammer dat het weer niet echt geweldig is geweest de afgelopen maanden. Ja, we hebben wel wat mooie dagen gehad maar helaas niet weken achter elkaar. Zo jammer, want ik had maar al te graag wat nieuwe gerechten willen uitproberen op mijn nieuwe BBQ. Ach ja, je kan niet alles hebben he. Al met al hebben we nu meer in onze tuin kunnen zitten dan in 2020. Maar de zomer is nog niet voorbij en tot nu toe heb ik er heerlijk van genoten! Ik hoop jullie ook. Nu de maatschappij weer langzaam met horten en stoten open gaat, hopen we met z’n allen dat de beperkingen gauw zullen verdwijnen zodat we weer normaal naar het theater kunnen gaan, een live concert kunnen bezoeken of een groot familie feest kunnen houden.

Er komt een nieuw seizoen aan met nieuwe kansen maar is dat wel zo? Voor vele mensen die werkzaam zijn in de culturele sector zijn de kansen op een goed leven in de huidige maatschappij flink afgenomen. Het piept en het kraakt nu aan alle kanten en is het echt overleven geblazen. De reserves raken op en de vaste lasten lopen maar door en door. En nee, niet iedereen komt in aanmerking voor een vergoeding van de overheid. Je zal maar diegene zijn die tot die categorie behoort, dan ben je mooi de sjaak! En het zijn er veel die buiten de boot vallen. Voor de muzikanten en andere werkers in de cultuursector is achttien maanden niet werken lang, heel lang. Ik heb het al eerder geschreven maar hier in Nederland heerst het idee dat muziek maken maar een hobby is. Het wordt niet gezien als een volwaardig vak of als een ambacht. Het is dedain wat hier heerst in dit land. Eigenlijk wel logisch want muziek is nou niet bepaald een onderdeel van de Nederlandse volkscultuur en het wordt hier niet met de paplepel ingegoten en ook zijn we niet showbizz minded zoals in b.v. Duitsland. Hier heerst de boerenkool met worst cultuur en dat zie je ook terug in hoe men hier omgaat met cultuur en haar sector. De muzikant is tegenwoordig zelfs geeneens meer de bekende sluitpost want er is gewoonweg geen werk meer.

Als je een muziekinstrument bespeelt dan ben je in vele ogen een hobbyist die blij mag wezen dat hij kan en mag optreden en als je een beetje kan zingen dan hoor je mee te doen bij het progamma “The Voice”. Ik generaliseer nu maar het is wel de mindset van de meeste mensen. Degenen die de afgelopen tijd weer voor het eerst een mooi optreden hebben meegemaakt ervaren dat het publiek om hun heen er naar snakt om weer vermaakt te worden. Het publiek wilt tijdens die optredens weer meegenomen worden door het verhaal, de mooie liedjes, de mooie muziek en weer de interactie meemaken. Dat is live muziek! En dat is niet te vergelijken met een DVD’tje op je wall to wall grote TV en bijbehorende sound system mijnheer de Jonge! Er is steeds meer ellende in de wereld om ons heen en entertainment en vermaak wordt ons ontzegd. Dit ontzeggen gaat negatieve gevolgen hebben op de psyche van de mens. Iedereen heeft cultureel vermaak en ontspanning nodig. We realiseren het alleen nog niet want we zijn met z’n allen te druk met de waan van de dag.

Als je de top professionals straks als pizza koerier of als pakketjes bezorger regelmatig voorbij ziet rijden dan weet je dat de cultuursector dood is….dood als een pier.

© LeauBass 2021

Blog #59 – Entertainment vs Muziek

Toegegeven, ik heb genoten van het Eurovisie Song Festival 2021. Guilty pleasure? Welnee. Zoals velen was ik na een periode van de opgelegde beperkingen en de constante stroom van slechte nieuwsberichten ook toe aan wat positiviteit en ontspanning. Want dat was het wel, het was één groot feest! Lekker languit op de bank met een goed glas wijn en wat snacks. De grote finale op de zaterdagavond bracht me weer even terug in de tijd van toen ik als kleine jongen in mijn beertjes pyjama tussen opa en oma op de bank zat. Toen kon ik zo genieten van de Honeymoon quiz, de Willem Ruis show, de Mounties en natuurlijk ook het jaarlijkse ESF. Er was toentertijd niet zo veel op TV en dan ben je al vlugger tevreden. Het vroegere ESF is uiteraard niet te vergelijken met de overweldigende technische show van tegenwoordig. Zeg nou eerlijk, het was gewoon een fantastisch visueel spektakel! Ik was bijna vergeten dat dat hele circus om de liedjes ging! In mijn pyjama tijd werden de artiesten nog begeleidt door een live orkest en tegenwoordig door een orkestbandje! Ik zelf zou graag meer diversiteit willen zien door de dance achtige nummers gewoon met orkestbandje te doen en de andere liedjes met een live orkest. Daar kan gewoon niks tegenop en het klinkt zoveel mooier allemaal. En wat las ik laatst? Sinds dit jaar mogen de backing vocals ook vooropgenomen op het orkestbandje staan. Huh?! Live is niet meer van deze tijd?! Een orkest is niet meer van deze tijd?! De reden dat een live orkest veel te duur zou zijn vind ik trouwens flauwekul. Hoeveel kosten die technische geintjes allemaal wel niet dan? Let maar op, uiteindelijk gaat het straks toe naar een ordinaire videoclip competitie met playbackende poppetjes en zal het nog minder met muziek te maken gaan hebben. Ok ok, in 2021 door die hele Corona toestand e.d. had een orkest waarschijnlijk ook niet gekund natuurlijk. Ik klink misschien als een ouwe lul maar als de achtergrondzang niet meer live hoeft te zijn, waar gaat het allemaal nog over dan? Dan hou je dus alleen de leadzang over en die was ook vaak tenenkrommend slecht maar visueel was het ESF wel een meesterwerk…tja.

Entertainment is in mijn beleving niet altijd muziek maar andersom is het heel vaak wel. Ik zeg heel vaak wel want een muziekje op een begrafenis vind ik nou niet bepaald entertainment. Entertainment is puur vermaak. Muziek daarentegen kan meerdere functies hebben b.v. op een begrafenis, bruiloft of in een film etc. Het is maar hoe je het bekijkt. Het grappige is dat veel mensen zich negatief hebben uitgelaten over het ESF en dat het weinig met muziek te maken zou hebben. Daar ben ik het ook wel mee eens but what’s new? De verpakking wint het hier ook weer van de inhoud. Uh? Welke inhoud? Nou, de liedjes, voor zover je van liedjes kan spreken. Maar als je je nou eens bedenkt dat het geen muziek avondje is maar een avondje vol entertainment dan kijk je er toch weer misschien anders tegenaan en kan je er misschien zelfs van genieten.

Een artiest die een avond met een orkestbandje staat op te treden zie ik ook niet als een avondje muziek maar een avondje entertainment. Niks mis mee naar het is gewoon anders dan met een live band. Het is misschien niet de meest muzikale beleving maar kostenbesparend en minder rompslomp is het wel voor de betreffende partijen. Ik bekijk alles vanuit mijn perspectief als uitvoerend muzikant en dit soort zaken vallen gewoon mij op want hoe meer orkestbandjes hoe minder muzikanten er nodig zijn snap je. En dan heb ik het nog geeneens over de DJ. Als bassist heb ik in het verre verleden ook een tijdje in het artiesten begeleidingswereldje gezeten en eigenlijk ben je niet meer dan een levend orkestbandje. Het enige verschil zit hem in het visuele, de energie en dynamiek die een live band met zich meebrengt. Maar voor de rest speel je gewoon het liedje en als je met goeie professionals werkt, die hun zaakjes goed voor elkaar hebben, dan klinkt het live precies zoals op de plaat. En het live laten klinken precies zoals op de plaat in wat voor genre dan ook is echt een vak op zich! Dat kunnen, wat mij betreft, alleen de besten. Een artiest die alleen gewend is om met een orkestbandje op te treden verwacht vaak ook dat je alles exact zo speelt als op de plaat. Als de band maar een tingeltje of een pingeltje mist of het kleinste geluidje die hij/zij op een bepaalde plek in het liedje verwacht dan raakt die helemaal van slag, die gasten heb ik vaak genoeg langs zien komen. Zo’n artiest heeft echter nooit geleerd om te anticiperen op live omstandigheden en dus paniek paniek! Die hebben gewoon geen kilometers gemaakt met live bands en moet alles precies zo zijn zoals ze het gewend zijn en niks anders. Ik heb het hier niet alleen over zogenaamde B-artiesten maar dit heb ik ook vaak genoeg bij gevestigde namen zien gebeuren. Daar komen die artiesten gewoon mee weg, die kunnen dat maken vanwege hun grote naam en status. Wij muzikanten zouden zonder pardon eruit gebonjourd worden en vervangen worden door een ander die perfecte partijen speelt, constant scherp is en paraat staat en kan anticiperen op alles wat om zich heen gebeurd. Waar ik zelf het meest van kan genieten zijn de café gigs. Hopelijk zijn dit soort snabbels niet verdwenen na de crisis. Het is altijd behelpen in zo’n kleine ruimte maar ik mis wel met een leuke club mensen lekker spontaan spelen en reageren op elkaar i.p.v. de hele tijd naar het bladmuziek te turen. Muziek maken heet dat.

De orkestband wordt gestart…de artiest komt, de artiest zingt, de artiest entertaint en de artiest gaat”

PS: Het mooie weer is begonnen en de vakantieperiode is bijna aangebroken! Juli en augustus zijn maanden waar ik heerlijk ga genieten van het mooie weer en van alle mooie dingen in het leven. De batterij moet weer even opgeladen worden voor wat er komen gaat in het nieuwe seizoen.

Fijne vakantie allemaal en tot september!

© LeauBass 2021

Blog #58 – Teatro Pereyra zomer 1997

Het is alweer een tijdje geleden en moet het een en ander uit mijn herinneringen ophalen. Maar.. het was een prachtige mooie zomerdag in juli 1997 en ik zit op de fiets op weg terug naar huis. Ik kan het me nog goed herinneren want ik kwam van Mijnheer Gitaar, een muziekwinkel die toenertijd aan de Roelofhartstraat in Amsterdam was gevestigd. Ik had net een kleine sequencer ingeruild voor een zwarte Fender Squire Jazz Bass voor het geval ik weer eens op reis zou gaan als bassist, gewoon een goed en niet te duur instrument voor erbij. Blij en zwetend fietste ik , met mijn nieuwe aanwinst op de rug, net weg van de winkel en op dat moment ging mijn mobiele telefoon af. Jawel, die telefoon had ik al een paar jaar…zo’n grote Nokia 1610, ken je die nog? Ik nam de telefoon op en de andere kant kwam met de vraag of ik beschikbaar was voor optredens gedurende 6 weken in nachtclub Teatro Pereira in Ibiza stad, the place to be voor live muziek! Ergens volgende maand zouden we vertrekken. Zonder het te beseffen ging ik akkoord met een intens muzikaal avontuur die ook nog eens mijn kijk op het leven heeft veranderd. Ik was en zie me zelf nog steeds als een soort van sessie muzikant en achteraf gezien waren het gedurende zes weken topsessies. Een aantal groepsleden waren mij wel bekend van naam maar ik kende ze niet persoonlijk, dat hoort er gewoon bij maar spannend vond ik het allemaal wel. Namen als Jimi Bellmartin, Robert Pijnenburg werden genoemd en ik had zoiets van….okay okay te gek we gaan het allemaal meemaken! Het bleek achteraf dat ook Richenel zich twee weken later onverwachts bij ons aan zou sluiten, maar dat hadden we echter niet kunnen bevroeden.

Eenmaal aangekomen in de vertrekhal van Schiphol maakten de bandleden voor het eerst kennis met elkaar en we vertrokken met een grote Boeing richting het eiland. Eenmaal aangekomen werden we verwelkomd door de grote baas van de nachtclub. De man in de tuinoverall, die hij overigens altijd droeg, kwam ons tegemoet en zorgde er voor dat de hele groep per taxi linea recta eerst richting Pereira ging. Daar aangekomen maakten we eerst even kennis met het barpersoneel, aten en dronken we eerst wat en werd ons de twee appartementen toegewezen waar de groep gedurende de komende zes weken zou vertoeven. Het ene appartement was pal tegenover de club en de ander 5 minuten verderop dichtbij het pleintje om de hoek (zie foto hier beneden). Ik liep tezamen met de andere bandleden met onze koffers richting het appartement om een lekkere douche te nemen en de omgeving te verkennen. De band die hun laatste avond speelde vertrok de volgende dag richting huis en diezelfde dag moesten wij aantreden. Nu moet je je voorstellen dat de meesten van ons elkaar nooit eerder hebben ontmoet en dus nog nooit hebben samengespeeld. En weet je waar goeie ervaren muzikanten altijd een handje van hebben om te zeggen? Ach, we spelen het repertoire wel even weg. Jaja, we hebben het de eerste gig ontzettend zwaar gehad, het ging moeizaam en het was gedurende drie sets maal drie kwartier gewoon overleven. En ja hoor, we kregen, nadat we klaar waren om 03:00u, op onze kop van de grote baas, en goed ook! Als wij morgen weer zo slecht zouden spelen dan zouden we de dag er na op het vliegtuig zitten richting Nederland bulderde hij het uit.

Pleintje bij ons appartement

Het zijn geen lullige bandjes die in de Teatro Pereira komen spelen en de lat voor ons muzikanten ligt dan ook best wel hoog. We moesten niet gaan denken dat we het allemaal wel even wegspelen en dus was meer inzet vereist en spraken we na de eerste gig meteen maar af om 1 á 2 middagen te gaan repeteren met z’n allen zodat we de weken daarna overdag lekker in onze blote kont op het strand konden zitten. Zo gezegd zo gedaan, we repeteerden wanneer de middagzon volop scheen, het was bloedje heet maar wat was het gezellig. De deuren van de club stonden wagenwijd open voor een koel briesje en de terrasbezoekers en voorbijgangers wilden maar al te graag op de foto met ons terwijl we bezig waren. Blijkbaar hadden we de eerste avond toch iets losgemaakt bij het publiek! De eerste repetitie dag ging voorspoedig, we hadden nog het een en ander afgesteld en goed gezet qua apparatuur en we waren helemaal klaar voor onze tweede avond!

En de tweede avond was een succes, een groot succes! De band was op dreef, het repertoire ging zowaar vlekkeloos en de grote baas stond met een glimlach achter de lange bar tussen zijn bedienend personeel. De repetitie op de derde dag stond in het teken van de puntjes op de i zetten en meteen dan maar ook de liedjes doornemen die onze mooi boy zanger zou gaan doen. Jaja, die hadden we ook, we hadden Jimi en we hadden mooi boy. Wij als “echte” muzikanten deden in het begin een beetje lacherig als hij zijn MJ pasjes deed op het podium en tja, het top40 repertoire konden wij als “echte” muzikanten niet echt serieus nemen natuurlijk want wij waren immers van de Soul en de Jazz. Maar we kregen al gauw door dat hij degene was die al die mooie vrouwen trok naar de club en dat vonden wij natuurlijk helemaal niet erg. Doe jij maar je MJ danspasjes mooi boy dressed in white, dan hebben we tenminste heel wat mooi vrouwenvolk als publiek dachten wij bij ons zelf.

Met de Soulking

Nou is Ibiza een hot Island en dan heb ik het niet alleen over de tempratuur. De zwoele avonden in Pereira waren vaak hot and steamy. Tijdens het spelen keek ik altijd het publiek in en zag toen zoveel mooie Spaanse schoonheden die je recht in de ogen aanstaarden om je aandacht te trekken. Die waren er niet 7 dagen per week natuurlijk maar wel heel vaak. We hadden ze dan letterlijk voor het uitkiezen. Als we begonnen te spelen dan hing er altijd een soort magie in de lucht. Het was waarschijnlijk ook de combinatie tussen mooi boy en Jimi. Maar als Jimi begon te zingen dan ging letterlijk alle aandacht richting het podium. Wat een stem en wat een showman was het! Ik heb nog nooit meegemaakt dat een zanger zo’n impact heeft op het publiek. Gewoon een rauwe ongepolijste authentieke Soulman stond er op het podium. Wij werden door het Pereira publiek op handen gedragen en voor het eerst kon ik me een beetje voorstellen hoe het is om een “rockster” te zijn. We werden overal herkend en aangesproken, de band was een groot succes en een trekpleister in Ibizastad. Na zo’n twee weken kwam de welbekende zanger Richenel spontaan even langs om een drankje te doen en een liedje mee te zingen. Na al het bandgeweld zette hij samen Robert Pijnenburg op de vleugel de Jazzstandard “My Funny Valentine” in. Mijn mond viel open van verbazing, onze monden vielen open. Ik wist niet dat deze man zo geweldig mooi Jazz kon zingen! Het publiek stond ademloos te kijken en je kon letterlijk een speld horen vallen terwijl er normaal gesproken nooit stilte heerst. De Spaanse toeristen luisteren met hun hart en wat een magische avond was het weer! Vanaf die avond zou hij zich bij onze band voegen gedurende ons verblijf. Ineens hadden we drie totaal verschillende zangers met een totaal geheel eigen stijl die het Pereira publiek muzikaal heeft verwend in de zomer van 1997.

Waarom ik specifiek Richenel, Robert Pijnenburg en Jimi Bellmartin noem? Alledrie zijn ze ons ontvallen. Toen Jimi op 28 mei 2021 overleed dacht ik meteen van…”en dat is drie”. Er zijn gewoon drie bandleden van toen overleden. Best bizar als ik er zo over na denk. Deze sessieband was bijzonder, het was een samenstelling van personen met een geweldige synergie die op bepaalde momenten gewoon konden zweven tijdens het spelen en high van de muziek het podium af stapten.

Robert Pijnenburg was een begenadigd keyboardist en pianist die, in Pereira, onder het spelen geweldige arrangementjes verzon. Hij was een geniale swingende humoristische muzikant met het hart op de goed plek. Ik heb de meest geweldige partijen langs horen komen en elke avond was het weer anders, hij kon grillig zijn, speelde avontuurlijk en met flair waar ik ontzettend van heb genoten. Hij is één van de muzikanten die een band kon laten zweven. Robert heeft mij een jaar later in mijn allereerste eigen huisje in Amsterdam opgezocht en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik zal nooit vergeten dat hij me toen vertelde dat hij niet oud zou worden. Hij wist het toen al en zo geschiedde. Hij is 50 jaar geworden…R.I.P.Robert.

Richenel, een extravagante zanger die ook verbazingwekkend mooi Jazz kon zingen. Hij trad op het eiland ook veel op in discotheek Pacha als travestiet en de hele band was uitgenodigd om als VIP zijn optreden te komen bezoeken. Werkte je als muzikant bij Pereyra dan had je een passe partout en kon je gratis naar binnen in de grote discotheken waar je toenertijd voor een toegangsticket al gauw 100 gulden kwijt was en 14 gulden voor een Colaatje. Maar Rich zou eerst voor ons gaan koken voordat hij naar z’n optreden ging. Hij maakte zich voor de show klaar in de badkamer en tegelijkertijd stonden de piepers en de gehaktballen op in de keuken. Hij dekte de eettafel voor ons met een half opgemaakt gezicht en toen het eten klaar was serveerde hij alles op in vol ornaat op zijn hoge hakjes. Man man man, wat hebben wij gelachen met hem! Hier is ook weer een passievolle geweldige creatieveling te vroeg heen gegaan. Hij is 62 jaar geworden…R.I.P. Richenel.

Richenel

Jimi Bellmartin, de winnaar van de allereerste The Voice senior in 2018 . Buiten dat hij een geweldige zanger/entertainer was kon hij ook geweldig goed koken. Naast de Hollandse pot van Richenel kwam er dan ook regelmatig Indo food op tafel. Een zachtaardige lieve man die met iedereen door één deur kon. De mensen hielden gewoon van hem en hingen aan zijn lippen. Zijn publiek was ook altijd zo dankbaar als hij gezongen had. Hij was een uniek mens met veel charisma die iedereen inpakte met zijn stem en door de manier hoe hij kon entertainen. Door met hem op te trekken en op te treden heb ik veel van hem geleerd. Jimi was een rasartiest en een Soulking. Twee weken na het Ibiza avontuur ontmoette ik hem voor het laatst in een studio in Amsterdam om voor hem een studiosessie te doen. Daarna heb ik hem nooit meer gezien totdat hij een aantal jaren geleden op de buis verscheen. Hij is 72 jaar geworden…R.I.P. Jimi.

Jimi Bellmartin

Ibiza ’97 was voor mij een intens avontuur. Om zes weken lang zeven dagen per week zonder één dag vrij elke nacht in deze nachtclub te kunnen werken moet je sterk in je schoenen staan. Voordat je het weet ga je je te buiten aan alle verschillende verleidingen op het eiland, en dat zijn er veel kan ik je zeggen. Het deed mentaal en fysiek wat met me. Het was zwaar en intens en zocht mijn rust door alleen boven op een berg te gaan zitten, lekker met z’n allen overdag op het strand te liggen en in de mooie zee te gaan zwemmen of een wandeling te gaan maken. Ik merkte dat ik bij het schrijven van deze blog een beetje emotioneel werd, ik moest graven in mijn geheugen en deed onderzoek op Google om te kijken hoe het hun drie was vergaan de afgelopen jaren. Ze zouden een heel interessant boek hebben kunnen schrijven over hun leven want ik heb veel van hun verhalen mogen aanhoren. Wat een voorrecht is het om met deze drie charismatische unieke artiesten avond aan avond op het podium te hebben gestaan.

Hieronder is een Google maps link waar je kan zien hoe Teatro Pereyra er van binnen uit zag en waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

” En dat is drie “

© LeauBass 2021

Blog #57 – Doodgeslagen biertje

Wij zijn inmiddels een jaar verder na ons muzikaal avontuur. De single Gebroken Spiegel van Joanna Bridge, de theatershow Overleven voor Dummies, de voorbereidingen, het radio optreden op NPO 5 bij Tineke de Nooij en ons Tijd voor Max TV optreden lijken wel een eeuwigheid geleden. Als ik onze MP & Co zo aanhoorde afgelopen week dan zijn wij zo’n beetje als laatste aan de beurt om weer wat te mogen doen. In een voorgaande blog schreef ik al dat een crisis als deze middelmatigheid veroorzaakt. Ja, ik snap dat er ergere dingen zijn in de wereld maar ik betrek het even op ons muziek wereldje. Er zijn inmiddels al een flink aantal artiesten/muzikanten die er de brui aan hebben gegeven omdat het allemaal te lang duurt. Hey, de schoorsteen moet immers blijven roken. Artiesten en muzikanten staan al heel lang stil en stilstaan is achteruitgang, dat is gewoon een feit. Ik snap heel goed dat als je het financieel niet meer trekt je wat anders moet gaan doen en dan heb ik het geeneens over motivatie en inspiratie. Hoelang kan je dat nou volhouden? Het duurt allemaal te lang nu. Het zou mij in ieder geval geen goed doen als ik me telkens zorgen moest maken hoe ik de maand doorkom. Dit soort situaties zorgen ervoor dat je je niet kan focussen en ook is er geen tijd genoeg meer om je vaardigheden bij te houden laat staan om ze verder te ontwikkelen wat vaak ten koste gaat van de kwaliteit. Want…oefening baart kunst.

Wanneer alles weer open is en we weer los mogen gaan dan is het logisch dat wij muzikanten/artiesten eerst weer even moeten inkomen, weer de spieren moeten losmaken, zich moeten rekken en strekken, weer conditie en routine moeten opbouwen willen we weer op ons oude niveau presteren. En sommigen van ons zullen eerst even de wonden likken want reken maar dat er flink veel schade is opgelopen. Vanuit een jaar niks doen naar ineens weer op een podium performen is niet niks. Er zal waarschijnlijk veel veranderd zijn. Ik denk hierbij aan de infrastructuur die in korte tijd nog meer is afgebrokkeld. Nog minder podia en nog steeds heel veel aanbod van artiesten en muzikanten die voor hun plekje in deze business nog harder zullen moeten vechten. Wat niet veranderd is de kritische houding van het publiek. Die verwacht gewoon top entertainment en top prestaties van de performers, crisis of geen crisis. Performen is een marathon waarbij je lichamelijk en geestelijk in goede conditie moet zijn wil je blijvend iets kunnen neerzetten wat staat als een huis. Valt niet mee hoor in deze bizarre tijd.

Wij hebben in 2020 heel veel leuke dingen meegemaakt en iets moois neergezet. Maar weet je wat ik jammer blijf vinden, dat we met al onze beste vrienden, familie en kennissen niet hebben kunnen napraten over alles wat we hebben meegemaakt en ook de 50e verjaardag van Joanna niet groots hebben kunnen vieren. Meteen na de laatste noot van de show moest het publiek direct richting de uitgang en hup door naar huis. Ik had het me zo anders voorgesteld. Na de show mengen tussen de mensen in de gezellige theater-lounge. Napraten over de show, complimenten in ontvangst nemen om daarna samen met cast en crew het hele avontuur af te sluiten met een champagne toast. Kort daarna zouden we normaal gesproken iedereen bij ons thuis hebben uitgenodigd op onze befaamde sateh BBQ met de speciale marinade van chef ondergetekende. We zouden dan horen hoe iedereen alles heeft beleefd en hoe ze hebben meegeleefd met ons. Niets van dit alles, helemaal niets. Na de allerlaatste noot te hebben gespeeld verstomde het geluid al vlug en werd dit alles niet meer dan een herinnering en sloeg het heerlijke ijskoude bier om in een lauw doodgeslagen biertje.

“Performen op niveau is een marathon lopen”

© LeauBass 2021

Blog #56 – Luisteren met de ogen

Een groep vrolijke jonge dames komen giechelend op de toonbank af en eentje vraagt aan mij: “ken jij die videoclip waar die jongen en dat meisje samen op een bergtop staan te zingen in de stromende regen”? Ik zeg: “nee helaas niet, maar als je het voor me zingt dan herken ik het misschien”. “Maar ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe het gaat maar ik weet wel dat ik het een heel leuk liedje vind” zegt ze. Vervolgens proberen haar vriendinnen het voor me te neuriën , ook zij wisten de videoclip precies te beschrijven maar het liedje…tja. Ah! Ik herken de melodie tussen het gegiechel door en ga in de grote CD kast achter me op zoek naar de CD-single. Tja, dit waren nog eens leuke tijden! Dit soort dingen maakte ik regelmatig mee in de platenzaak waar ik vroeger werkte. Het meisje rekende af en de giechelende groep verliet tevreden de winkel. Zo, had ik weer iemand blij kunnen maken met een CD’tje waarvan ze voornamelijk de videoclip herinnerden en niet de muziek.

Ik bedoel maar, ze kwam mij dus uitleggen hoe het liedje er uit zag. Het visuele aspect is zo belangrijk tegenwoordig. Tuurlijk, dit aspect is altijd belangrijk geweest maar heb nu toch wel het gevoel dat mensen muziek steeds meer en meer beleven met hun ogen en dat de uitspraak “de muziek zal voor zichzelf spreken” steeds minder op lijkt te gaan. Zeg nou eerlijk, een liedje op zich stelt tegenwoordig weinig meer voor behalve als er een interessant verhaal omheen hangt en er een videoclip van is. Ik heb het hier niet over het verhaal van de tekst zelf. Nee, het verhaal erom heen. Men verpakt als het ware het liedje door een verhaal erom heen te wikkelen. Eigenlijk is de verpakking daarmee een gedeelte van de inhoud geworden. En ik vind het niet erg als het verhaal erom heen aansluit op de inhoud maar heel vaak staat dat ook nog eens los van elkaar. Helaas gaat het niet alleen om de inhoud en kan het één niet meer zonder het ander om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Want dat is toch wat je wilt als je je product aan de man wilt brengen. Kun je je voorstellen dat wanneer je een mooi verpakt verjaardagscadeautje krijgt, je het verpakkingsmateriaal ook als cadeautje beschouwt? Dat is toch raar? Het gaat toch om de inhoud, het liedje? Dan het gezicht, we willen een gezicht zien en die kunnen linken aan het liedje. Ben je duidelijk zichtbaar, ben je goed te vinden op het internet? Ik heb artiesten en muzikanten online langs zien komen die waarschijnlijk denken dat hun alles zomaar komt aanwaaien, zowel professionals als amateurs met veel pretentie en torenhoge verwachtingen maar doen er niks aan om gezien te worden. Man, als het je broodwinning is…hoe dan?! Als ik online op zoek ben naar jou als artiest of muzikant dan wil ik in één oogopslag kunnen zien wie jij bent en wat je doet. En als het me te lang duurt dan heb je een grote kans dat ik verder swipe want ik heb het geduld er niet voor, en met mij zovelen want tegenwoordig hebben we allemaal een aandachtsboog van een vlieg. Als je gezien wilt worden dan heb je toch audio, video, foto’s en pakkende inhoudelijke teksten en goeie achtergrondinformatie nodig. Ik wil jou makkelijk kunnen vinden en je zal mij moeten mij overtuigen zodat ik jou aanklik wat weer zou kunnen leiden tot aankoop van hetgeen je te bieden hebt. Moet ik te lang naar jou op zoek dan gaat het voorbij want ik zie zoveel andere mooie dingen langskomen. Mij werd eens verteld, de wereld zit niet op jou en je kunstuitingen te wachten. Nou, vul maar zelf in hoe je dit kunt proberen te realiseren dat het publiek je wel ziet staan…als je dat wilt tenminste. Het publiek wilt eerst iets zien voordat ze gaan luisteren. Er is online gewoon zo gigantisch veel aanbod, je hebt geen keus dan jezelf luid en duidelijk te profileren. Men luistert met de ogen dus laat je zien zodat je uiteindelijk beluisterd wordt. Hoe vaak heb ik wel niet gehoord “heb je die nieuwe clip gezien?” in plaats van “heb je dat nieuwe liedje al gehoord?”.

Bassisten hebben trouwens ook vaak de neiging om te luisteren met de ogen. We spelen vaak patronen, patronen die we in onze gedachten als het goed is al uitgetekend zien op het fretboard in plaats van het te horen. Een voorbeeld: het 3e vakje op de A-snaar, dan denken we van “dat is een C”, maar weten we ook hoe die klinkt? Hey, ik doe dit zelf ook en probeer dit te doorbreken door op een juiste manier te oefenen op de bas. Het vakjes en patroon denken is prima maar als dat alles is wat je doet dan valt dit naar mijn mening ook onder luisteren met de ogen. Natuurlijk moet je weten waar je je vinger moet zetten maar nog belangrijker is dat je weet hoe de noten klinken. Mijn ultieme doel, op mijn instrument, is dat ik in mijn gedachten de noten al kan horen voordat ik ze speel in plaats van dat ik ze alleen zie. Maar dat vergt nog flink wat oefening…:-)

Luisteren met de ogen maakt een oppervlakkige luisteraar

© LeauBass 2021

Blog #55 – Bassist’s bassist/Drummer’s drummer

Afgelopen week heeft ons klein kikkerlandje twee grote muzikanten verloren. Kwam ik dinsdag thuis van kantoor zie ik op Facebook ineens een plotseling overlijdensbericht voorbijkomen van Charly Angenois. Alhoewel ik hem niet persoonlijk heb gekend kwam dit wel even bij mij binnen. Ik heb hem zo vaak op TV gezien als bassist bij Paul de Leeuw, Cor Bakker en zoveel andere artiesten. Jarenlang kwam hij bij mij binnen in de huiskamer via de beeldbuis, altijd spelend op zijn 5-snarige Tobias basgitaar of Contrabas. Voor mij was Charly de ultieme bassist’s bassist met een grote staat van dienst. Altijd in dienst spelend van het liedje en de artiest, een echte sideman. Hij is voor mij een voorbeeld hoe een ideale sessie muzikant/bassist zou moeten zijn. Voor mij is hij een icoon en vind het heel erg jammer dat ik hem nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten. Hij staat letterlijk op mijn lijstje van muzikanten die ik graag de hand had willen schudden. Het was binnen handbereik, het was alleen maar een kwestie van tijd dat ik hem een keer zou ontmoeten. Hij is niet meer en hij zal gemist worden. Van wat ik begrijp uit alle reacties op sociale media is dat hij ook een fantastisch persoon zou zijn geweest. Hij is 66 jaar geworden. Selamat Jalan Charly…R.I.P.

Vorig jaar heb ik met veel plezier geluisterd naar de Podcast van Basgasten met Charly Angenois.

Een paar weken geleden dacht ik een gezellig interview te gaan beluisteren met drummer Oscar Kraal. In de eerste minuut van het interview werd al meteen duidelijk dat hij ernstig ziek is en in het laatste stadium was beland. Hij zou niet lang meer te leven hebben. Ik weer terugspoelen naar het begin van het interview, hoorde ik dat nou goed?! Bemmmm, die kwam ook even binnen zeg! Meer dan 25 jaar geleden heb ik het voorrecht gehad om een aantal sessies met hem te mogen spelen. Er zijn drie drummers, met wie ik ooit heb gespeeld, die mij altijd zijn bijgebleven en Oscar is een van hen. Als je met zo’n drummer speelt dan kan het gewoon niet misgaan. Hij is een drummer’s drummer. Deze geweldige muzikant en sympathieke dude zal mij altijd bij blijven. Hij is 50 jaar geworden. Goede reis Oscar…R.I.P.

Ondanks het slechte nieuws heb ik toch genoten van de Podcast van Humble Heroes met Oscar Kraal

HAAL ALLES UIT HET LEVEN, HET KAN ZOMAAR INEENS OVER ZIJN

Blog #54 – Elk huisje heeft zijn kruisje

Nee het komt mij niet aanwaaien, nee het komt haar niet aanwaaien, nee het komt ons niet aanwaaien. Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor je teruggeworpen wordt in de tijd. Dat je weer alles opnieuw moet leren wat je geleerd hebt en dat je je lichamelijke krachten letterlijk weer vanaf het nulpunt moet opbouwen. Het is zwaar, lichamelijk en geestelijk maar ik ben ervan overtuigd dat, wanneer Joanna hier uitkomt, zij een nog betere zangeres zal zijn en een nog sterker persoon dan ze al was. Man man man, die zanglessen die zij nu krijgt van de geweldige zangdocent Ingrid Simons zijn intens en zwaar. De leerling moet hier tot het uiterste gaan en de grenzen opzoeken net zoals in de professionele muziekwereld. Wil je goed worden en goed blijven dan is het gewoon keihard werken en moet je gewoon aan staan…punt. In dit geval is het ook een kwestie van lichamelijk herstellen na Corona en de ziekte van Pfeiffer tegelijkertijd te hebben gehad. Haar immuunsysteem is aangetast en het Corona virus is in het bloed gaan zitten waardoor ze maar 40% zuurstof in het bloed heeft waardoor ze een groot risico loopt op een hartinfarct wanneer ze zich teveel inspant. Ik ga altijd mee naar die zanglessen en ik voel de intensiteit hiervan zelfs ook….heftig heftig! Ingrid heeft in de muziek business op zanggebied, hier in Nederland, het plafond reeds meerdere keren aangetikt en wat mij betreft is er geen betere, zij is het beste van het beste. De lessen die Joanna van haar krijgt maakt ook onderdeel uit van de revalidatie in combinatie met fysiotherapie want die longen moeten weer op volle kracht gaan werken om goed te kunnen zingen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes maar we zien progressie en dat geeft hoop en perspectief. Ik hoef je niet te vertellen dat dit traject gepaard gaat met heel wat emoties…

Met vallen en opstaan…

Als je van ver moet komen omdat het Corona virus en de ziekte van Pfeiffer je tegelijkertijd flink te grazen heeft genomen dan heeft dat een grote impact op je hele welzijn, je hele leven en alles daarom heen. Wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen met passie voor het vak!…#trotsopbridge

Onderstaande link geeft goed weer hoe Joanna dit alles ervaart. Want als je tijdens de eerste golf Corona hebt gehad dan wordt daar heel anders mee omgegaan en ben je gewoon nog slechter af dan de latere patiënten. Lees onderstaand artikel en besef dat dit virus heel wat meer ellende met zich meebrengt dan alleen ziek zijn.

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5217994/longcovid-klachten-lang-corona-virus-erkenning-q-koorts-c-support?fbclid=IwAR2fot_Q3ddPjMesdmZlqhpPOh-BvGHo_y1sulPP9TwPeZHWwn5o86XT-3E

© LeauBass 2021

Blog #53 – Had ik toen maar

Het voelt de laatste tijd alsof ik al heel lang op een stoel zit. Een comfortabele stoel, dat wel . Maar als je te lang achtereen zit dan weet je op een gegeven moment niet meer hoe je moet zitten en begin nu wel een beetje te draaien. Ik ben een gezegend mens maar dit is wel hoe ik me op het moment voel door die lockdown met alle restricties die erbij komen kijken. We zitten we er nu precies een jaar in. Het duurt allemaal te lang nu. Nu kan ik redelijk goed met deze situatie omgaan en heb genoeg om handen. Maar toch…ik mis het gewone dagelijkse leven, ik mis de live muziek! Echt wennen zal dit nooit. Nu moest ik onlangs even denken aan de huidige generatie studenten. En in deze blog in het bijzonder aan Conservatorium studenten…en dan betrek ik het even op mezelf want ik had vroeger heel graag die opleiding willen doen.

Had ik maar Conservatorium gedaan toen ik nog jong was. De laatste tijd denk ik hier regelmatig aan. Waarschijnlijk komt het omdat ik ongelofelijk veel conservatorium muzikanten zie/hoor langskomen op Facebook, podcasts en YouTube. En ik studeer in de avonduren ook nog regelmatig op m’n instrument om alles wat ik heb gemist een beetje in te halen. Ik realiseer mij ook wel dat er genoeg gasten die deze opleiding hebben gedaan uiteindelijk toch hebben moeten besluiten om iets heel anders te gaan doen in hun leven want niet iedereen is een succesverhaal natuurlijk. En hier zit het hem in, ik heb de kans ook nooit gekregen om het te proberen. Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik veel jaren verspild. Ik moest en zou computerprogrammeur, piloot, advocaat of dokter worden van mijn vader. Maar als je mij goed kent dan weet je dat dit niks voor mij is en als je mij heel goed kent dan zal je hier waarschijnlijk keihard om lachen. Nou ja zeg, dokter Ricky de gynaecoloog…haha! Verschrikkelijk toch…moet er niet aan denken! Wat er toen gebeurde is dat ik heel veel jaren op twee gedachten hinkte en aan alles begon te twijfelen. Wel of niet doen of zal ik het gewoon doorzetten als een rebels kind of niet? De zin om mijn best te doen op school was er ook helemaal niet. Ik wilde muziek maken, ik wilde basgitaar spelen, alleen maar dat. Doordat ik niet werd gestimuleerd in wat ik het liefste doe deed ik alles maar half half, zelfs basgitaar spelen. In die tijd liep ik maar een beetje aan te klooien en liep met alles de kantjes er vanaf. Er was geen focus, geen concentratie, geen inspiratie, geen motivatie…helemaal niets. Alles wat ik wou ondernemen wat met muziek te maken had werd gewoon platgeslagen, het mocht gewoonweg niet. Dat maakte me onzeker en een twijfelaar. Wat moest ik nu? Ik wilde muziek maken en muzikant zijn en ik wilde toen eigenlijk niets anders. Stel dat ik gestimuleerd werd om het toch te proberen dan had ik zoiezo eerst een vooropleiding moeten doen. Dat is misschien 1 of 2 jaar. En als dat niet gelukt zou zijn dan zou die zogenaamde droom om naar het Conservatorium te gaan meteen zijn afgelopen. Als je nog zo jong bent dan heb je nog de mogelijkheid om je helemaal onder te dompelen in hetgeen wat je graag wilt doen. Je woont nog veilig thuis en hebt dan nog niet zoveel verplichtingen. Alleen maar bezig zijn met muziek en je onder gelijkgestemden begeven leek me geweldig! Als je nog een tiener bent dan moet je gewoon een opleiding doen die je heel erg graag wilt doen. Je moet gewoon je passie volgen en er helemaal voor gaan. En op je 21ste ga je een keer verder goed nadenken over het pad dat je in je leven verder wilt bewandelen want uiteindelijk moet je het straks toch allemaal zelf doen. Dit is eigenlijk sinds kort dat ik er zo over denk, ik heb maar lopen aanmodderen tot zo rond mijn 25ste jaar omdat de motivatie ontbrak. Zonde van al die jaren!

Tot voor kort dacht ik trouwens dat Conservatorium muzikanten alles konden spelen en dat iedereen die daar vanaf komt ook hartstikke goed kan spelen en alles ook begreep. Tja, hoe naïef gedacht was dat. Ook hier heb je ze natuurlijk in alle soorten en maten zoals in elk ander vakgebied en ieder z’n eigen niveau natuurlijk. Gezien het grote aantal muzikanten is het ook maar voor de happy few weggelegd waarvan steeds dezelfde namen telkens weer circuleren. Dit heeft volgens mij niet alleen maar te maken met het niveau wat iemand heeft. Ik denk dat een groot netwerk toch ook een grote bijdrage kan leveren. Tja, en dan heb je nog de factor geluk… ergens op de juiste plek en juiste tijd zijn.

Mezelf gedurende een aantal jaren onderdompelen in alles wat met muziek en je instrument te maken heeft samen met gelijkgestemden, dat leek en lijkt me nog steeds ontzettend gaaf. Ik heb hetzelfde ervaren tijdens mijn audio engineerings opleiding, onderdompelen en het was niks anders dan Pro-Tools, Logic, mengtafels, microfoons, kabels, opnemen, editen, mixen en alles wat verder met studiotechniek te maken had. En dan zat ik overdag op kantoor en in de avonden en weekenden in de schoolbanken of in de studio. Het was gewoon met gelijkgestemden alleen maar dat en niks anders. Nu is zo’n Conservatorium een volledige 4-jarige voltijd opleiding. Dat kan je alleen doen als je jong bent. Later als je wat ouder wordt komen er steeds meer verplichtingen om de hoek kijken waardoor je je niet meer volledig of helemaal niet meer kan wijden aan zo’n studie. Alleen maar met één ding bezig zijn voor een aantal jaren en er heel diep in duiken…hoe mooi is dat! Ik ben goed terechtgekomen en een tevreden mens maar vraag mezelf soms weleens af wat voor muzikant ik nou zou zijn als ik wel die kans zou hebben gekregen toen ik jong was?

© LeauBass 2021

Blog #52 – I Will (not) Survive

Het is 31 december 1999 en ik had me voorgenomen om nooit meer in een typisch bruiloften en partijen bandje te gaan spelen. Het nummer I Will Survive staat zo’n beetje symbool voor het standaard repertoire wat bijna elke coverband speelt in het bruiloften, feesten en partijen circuit. Ik was er op dat moment zo klaar mee met dat feesten en partijen gebeuren en wist toenertijd ook niet zo goed meer hoe ik er mee om moest gaan ondanks dat de verdiensten flink waren. Dat waren financieel gezien gouden tijden voor muzikanten en helemaal als je 2 á 3 keer per week een optreden had. Maar daar werd ik niet echt gelukkig van. Als ik nog veel langer bij dat bandje gebleven zou zijn dan zou echt alle speelplezier voor altijd verloren zijn gegaan, ik had dat niet overleefd. Die bewuste oudjaars dag was dan ook mijn laatste optreden met dat coverbandje om meer dan 10 jaar niet meer live te gaan optreden. Eerder in april 1999 was ik ook begonnen om een opnamestudio op te bouwen in mijn huis om me verder daarop te storten. Naast een fulltime baan moest ik wel een keuze maken, of tijd steken in de studio of in het bandje.

Dus stortte ik mij op het studiogebeuren voor een decennia lang. Zoals ik al eens eerder schreef, ik had zelfs nog een studio opleiding gevolgd om in een grote studio en op een groot console te kunnen werken. Die opleiding vond ik een feest. Gewoon op zaterdag overdag naar school en dan dezelfde avond tot middernacht daar de studio in duiken om je schoolprojecten te doen en als het niet klaar was dan ging je zondag gewoon verder. Het irritante van die digitale opname mogelijkheden is, vind ik dan, dat je constant maar moet updaten en upgraden. Ik had er op een gegeven moment gewoon genoeg van om constant maar weer kosten te maken om met je software up to date te blijven. Het is gewoon veel geld en de updates en upgrades blijven komen natuurlijk. En dan is je computer op een gegeven moment ook nog eens te traag geworden door al die steeds zwaardere progamma’s, ik werd er niet goed van. Ik praat hier over 15 á 20 jaar geleden he. De lol ging er ook later wel vanaf bij mij. De inkomsten werden ook steeds minder want de homestudio’s kwamen in korte tijd binnen het bereik van iedereen omdat de apparatuur op een gegeven moment toegankelijker werd en goedkoper. Op een gegeven moment had ik bijna tot geen klandizie meer en ik had dan ook geen zin meer om te blijven investeren. Tegenwoordig kan je met een laptop, wat software, een goeie geluidskaart en microfoon alleen al zo’n beetje alles doen maar 20 jaar geleden was alles anders.

Meer dan 10 jaar lang had ik niet meer op het podium gestaan met mijn basgitaar en er ook niet echt op gespeeld in die periode. Mijn moeder werd ernstig ziek in 2010 en ik werd haar fulltime mantelzorger. In die heftige periode pakte ik, na al die jaren, mijn basgitaar weer op en het voelde meteen weer fijn en vertrouwd. Mijn moeder moedigde mij trouwens tijdens haar ziektebed periode ook aan om de bas weer op te pakken omdat zij als geen ander wist wat dat voor mij betekende. Ik realiseerde mij dat ik gewoon weer live moest gaan spelen. Dat is toch het allerleukste. Niet meer in een bruiloften coverbandje zoals voorheen maar iets heel anders wilde ik gaan doen. Ik moest iets gaan zoeken wat ik nog niet had gedaan. En ja hoor, er werd een bassist gezocht en na auditie te hebben gedaan werd ik bassist in een veel spelende bluesrock band. Een van de eerste gigs die ik deed met hun was meteen op een groot buitenpodium in het centrum van Zoetermeer tijdens het jaarlijkse Bluesfestival in 2013. Het was na een hele lange tijd dat ik weer op zo’n groot podium stond en toen ik na de gig thuiskwam deed mijn hele lichaam gewoon zeer van alle inspanningen. Ik moest gewoon weer routine opdoen…dat was het gewoon. Ik was het gewoon niet meer gewend. Deze band was, na 13 jaar niet meer te hebben gespeeld, het begin van wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds het liefste doe. En dat is bassen! Gewoon weer lekker bassen! Ik heb 13 jaar lang gewoon stilgestaan op de bas!

Na 13 jaar stond ik weer op het podium te bassen. Helaas slecht beeld en geluid…maar ik ben het toch echt…;-)

Ok ok, ik geef het toe. Tuurlijk, ik ben daarna wel weer in bruiloft coverbandjes gaan spelen. En ik vond het ook allemaal heel gezellig en leuk voor zolang het duurde allemaal. In het laatste coverbandje heb ik trouwens wel mijn Joanna ontmoet, dat moest gewoon zo zijn…:-). Kijk, ik heb er geen hekel aan om in coverbandjes te spelen maar ik verveel me na een tijdje en al helemaal als er meerdere malen dezelfde nummers herhaald worden. Ik vind het repeteren altijd zo langdradig. Als je liedjes exact naspeelt van de plaat dan heb ik zoiets van, studeer het thuis gewoon goed in en speel het tijdens de repetitie gewoon door om de puntjes op de i te zetten. Maar nee, er zit altijd iemand tussen die het weer tig keer over wilt gaan doen omdat hij of zij het niet kan onthouden, geen huiswerk heeft gedaan of het technisch gewoon niet aankan. Oefenen doe je maar thuis en kom pas repeteren als je je partijen door en door kent. Ik heb er gewoonweg geen geduld meer voor. Ik heb gemerkt dat als ik ergens nieuw ben en het hele repertoire nog moet instuderen, ik het nog leuk en interessant vind. Op het moment dat dat er in zit en we de oude nummers weer eindeloos gaan herhalen en “dood” gaan repeteren dan vind ik het al gauw saai worden. Dat hou ik op een gegeven moment gewoon niet vol.

Wat ik heb bijgeleerd in de afgelopen 8 jaar? Een goeie focus hebben en zorgen dat je je shit op tijd goed voor elkaar hebt. Waarom? Anders verspil je onnodig tijd en energie. Niet teveel praten en discussiëren tijdens repetities maar gewoon doen. Een vast bandje hoeft dan ook niet meer zo voor mij. Ik zeg nooit nooit maar het freelancen, sessie dingetjes en natuurlijk onze eigen projecten vind ik des te leuker! Nu maar afwachten wanneer we weer samen muziek mogen maken want het duurt nu wel erg lang allemaal. Heb er wel weer zin in!

Ik hoop dat we deze bizarre periode als muzikant allemaal zullen overleven om daarna weer te kunnen genieten van de optredens.

© LeauBass 2021

Blog #51 – Age is just a number

Mijn allereerste baan was bij een grote platenzaak in de Kalverstraat. Die ene met dat geel blauwe logo die heel veel filialen had in heel Nederland. Daar kijk ik met heel veel plezier op terug. Wat een leuke tijd was dat. Ik was vroeger een goeie verkoper, had goeie praatjes en ik had zelfs klanten die alleen door mij geholpen wilden worden. Dat verkoper zijn ben ik gaandeweg een beetje kwijtgeraakt geloof ik. Anyway, mijn volgende baan werd een kantoorbaan. Op mijn 24e belandde ik op de financiële afdeling van een theater/film producent. Dat was even wat anders, een hele dag op je stoel zitten en naar een beeldscherm staren. Maar de werkomgeving was natuurlijk wel mijn ding met allemaal gedreven creatievelingen en enthousiaste hardwerkende mensen om je heen. Het was geen lullig bedrijf. Ze deden best wel grote producties en voordat de zaak failliet ging heb ik nog wel even met het welbekende Oscar beeldje in m’n handen op de foto gestaan. Dat was voor een Nederlandse film die dus in de prijzen was gevallen in Amerika. Tja, en dan stond ik ook nog eens in de aftiteling van die film want als assistent boekhouder en kasbeheerder vond de producer dat ik er ook bij hoorde. Dat was natuurlijk geweldig maar jeetje, wat was dat een saaie film die ik nooit heb afgekeken…hahaha! Een hartstikke leuke periode was het wel. Ik was zo rond de 25 en in de bloei van mijn leven. Echter werd ik toen voor de eerste keer in mijn leven geconfronteerd met mijn leeftijd. De financieel directeur kwam toen naar mij toe en vroeg mij heel serieus wat ik nou wilde gaan doen met mijn leven. Ik kon toch niet voor altijd maar die functie bekleden en daarnaast muzikant zijn want ik was immers al 25?! Ik kan mij het gesprek niet meer precies herinneren maar het kwam er op neer dat ik dus al oud was. Hoe suf is dat? Dus ik was toen al oud op mijn 25e en ik kon niet tevreden zijn met de functie en daarnaast ook muzikant zijn? Hmmm…

Men gaf mij het gevoel dat ik op mijn 35e al hoogbejaard was volgens de maatstaven van onze maatschappij. Ik liep bij tijd en wijle uitzendbureaus in en uit en ik merkte tijdens de gesprekken meteen dat ze me te oud vonden. Mochten ze natuurlijk niet zeggen dus kreeg ik maar te horen dat ik overgekwalificeerd was. Uiteindelijk zochten ze iemand met veel ervaring die net van school komt. Hoe dan? Dus op je 35e hoor je eigenlijk al je hele leven op de rit hebben volgens de standaard normen. Huisje, boompje, beestje en de hele rataplan. Daar is niks mis mee maar zijn de mensen die daar nog niet aan toe waren dan meteen afgeschreven losers? Zo voelde het wel allemaal. Het omslagpunt ervaarde ik in 2011, tijdens de financiële crisis. Toen begon men te zoeken naar ervaren personeel en deed leeftijd er veel minder aan toe. Ik kon na het overlijden van mijn moeder en mantelzorgperiode dan ook meteen weer aan de slag.

De muziek business is wat dit betreft genadeloos. Ik zie een hele generatie muzikanten gewoon naar de achtergrond verdwijnen, uit beeld bedoel ik. Zelfs al zitten ze in de begeleidingsband bij bijvoorbeeld De Toppers, ze worden zonder pardon vervangen door jongere versies. Zo’n groot karaoke achtig volksevenement is toch eigenlijk voor iedereen? Nu niet meteen gaan denken, wie wilt daar nu gaan spelen? Dit zijn goed verdienende high profile gigs. En de schoorsteen moet blijven roken toch? Tja het plaatje, daar gaat het om natuurlijk. Maar dan nog, de artiesten die hier de hoofdrol spelen zijn zelf toch ook niet meer de jongste, op Jantje na dan. Dit is maar een voorbeeld he. Ik zie ook zoveel jonge gasten komen en gaan op de vele TV zenders dat ik het allemaal niet meer bij hou, zo oppervlakkig allemaal. De behoefte om TV te kijken wordt daardoor ook steeds minder en minder. De topmuzikanten van toen die jarenlang de zogenaamde A-artiesten hebben begeleidt zijn nu verbannen naar de studio en de kleinschalige gigs. Als ze maar niet meer met hun ouwe kop in beeld komen. Tuurlijk, de nieuwe generatie moet ook een een kans krijgen. Maar op basis van een zogenaamd perfect visueel plaatje?….hmmmm.

“Papa, dat is geen echte muziek want ik hoor gitaren en echte drums”. Ik verzin dit niet he, dit is een uitspraak die ik voorbij heb horen komen. Nou gaat dit niet over mijn kind natuurlijk want die heb ik niet. Dus als er echte instrumenten te horen zijn dan is het geen echte muziek? En als Linda de Mol met een perfect glad gestreken gephotoshopte gezicht op de cover staat van een magazine dan is dat wel echt? Uuuhhh jaaa, er zijn jonge mensen die dat wel denken. WTF?…ik word oud man…en gelukkig maar!

Als jongeman van 25 vond ik iemand van 50 al oud. Inmiddels ben ik die leeftijd gepasseerd. Ik dacht toen vaak alles al te hebben meegemaakt, alles te hebben gezien, alles beter te weten, dacht het soms zelfs het allemaal zelf te hebben uitgevonden en dat de ouderen het allemaal niet zo goed snapten. Ik realiseerde mij toen niet dat veel dingen in het leven in een cirkeltje ronddraaien, net als de mode, alles komt op een bepaald moment gewoon weer een keertje terug. Wat nu als not done wordt gezien kan in het volgende decennia ineens weer harstikke hot zijn. Jongeren denken vaak de ouderen wel even te vertellen hoe het leven en de wereld in elkaar zit maar de meeste ouderen been there done that!

Het ouder worden komt met lichamelijke ongemakken, daar komen we gewoon niet onderuit. Sommigen voelen en gedragen zich op hun 50ste als een 70 jarige en sommigen blijven gewoon jong van geest en gedragen zich daar ook naar. Ieder z’n ding. Wat mij betreft hoef ik ook niet meer terug naar mijn jonge jaren, ik vind het prima zo. Ik werk nu harder dan ooit, zowel op zakelijk en muzikaal gebied, kan nu beter relativeren, ben dankbaar voor wat ik heb, heb bereikt en waar ik nu sta in het leven. En hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik eigenlijk maar weinig weet en dat ik nog steeds veel heb te leren. Age is just a number…voor mij tenminste.

© LeauBass 2021

Blog #50 – Practise makes perfect

Als mensen mij vragen wat ik nou eigenlijk precies doe als muzikant dan verwijs ik ze altijd maar naar mijn website. Het is voor mij ook niet in een notendop uit te leggen wat ik allemaal doe en wat ik allemaal heb gedaan. Ik heb in veel verschillende bandjes gezeten, veel (kortstondige) invalklussen en (kortlopende) projecten gedaan in diverse muziekgenres…zie Vids en Pics. Ik doe niet maar één ding, ik doe verschillende dingen in diverse genres. De diversiteit, daar zit het hem in. Dat is de reden waarom ik tot op vandaag de dag nog steeds gemotiveerd ben en niet mijn basgitaar aan de wilgen heb gehangen. Het houdt me scherp en fris. Velen weten niet wat het inhoudt om muzikant te zijn en denken vaak dat ik gewoon wat hobbymatig loop te pielen op m’n instrument. Hier deel ik mijn visie, mijn filosofie, mijn gedachten en ervaringen over hoe ik de dingen zie en beleef als een autodidact muzikant/bassist, die naast een fulltime baan, bezig is op professioneel niveau. En omdat ik alles schrijf vanuit mijn perspectief is dit mijn waarheid wat niet per se de jouwe hoeft te zijn.

Je kan muziek gewoon fijn als hobby hebben en dan kan je gewoon doen wat je wilt. Je bespeelt je instrument wanneer je zin hebt en je legt het gewoon weer neer als je het even zat bent. Gewoon even pingelen geeft een fijn gevoel, ik ken dat. En als je vastloopt omdat het te moeilijk wordt leg je je instrument gewoon weer weg en pak je het de volgende keer weer op om waarschijnlijk weer te gaan spelen wat je al kan in plaats van je te richten op wat je nog niet kan. En zo draai je rond in je eigen cirkeltje. Niet erg als je muziek alleen als hobby hebt maar hier zit nou het verschil tussen een hobbyist en iemand die er serieuzer mee bezig is voor zijn beroep of net als ik, een semiprofessioneel muzikant die op een professioneel niveau bezig is. Althans dat probeer ik en dat lukt me geloof ik wel aardig zolang ik mijn vaardigheden maar bijhoud en mezelf blijf ontwikkelen. Eigenlijk willen we allemaal die dingen kunnen spelen die we zelf helemaal te gek vinden. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen.

Het heeft voor mij jaren geduurd om te weten wat er voor nodig is om iets op de basgitaar te kunnen spelen op een bepaald niveau. Dat niveau bepaald iedereen voor zichzelf uiteraard. Dit vind ik al een talent op zich. Net zo goed dat je hebt geleerd hoe je moet studeren. Tja, het klinkt misschien raar maar toch is het zo. Je kan niet zo maar wat doen zonder enige structuur want anders draai je 360 graden doelloos in de rondte. Je moet jezelf een doel stellen en de weg daar naar toe moet een structuur hebben. Ik heb voor mezelf de laatste jaren doelen gesteld die telkens dicht bij mezelf lagen. Ik kan niet ineens gaan rennen als ik nog geeneens heb leren lopen. Dat klinkt bijna net zo cliché als practise makes perfect. Éérst de raw basics en dan pas verder. Ik zoek vaak nummers uit waarvan ik denk dat ik ze aankan op dat moment maar wel telkens weer een niveautje hoger. Een jaar of drie geleden had ik nog niet moeten denken aan onderstaande video. Dat was toen gewoon een brug te ver. En nu…nu is het me eindelijk gelukt met veel geduld en doorzettingsvermogen!

Imitate then Innovate. Ook weer zo’n cliché maar oh zo waar. Je moet van de grootmeesters leren en Victor Bailey vind ik één van de legendarische grootmeesters op de basgitaar (R.I.P.). Iedereen heeft zo z’n eigen voorkeur betreft genre maar ik leer door de beste van de beste te kopiëren in welk genre dan ook. En daarna probeer ik pas datgene wat ik heb geleerd op mijn eigen manier te verwerken in mijn eigen basspel. Als je op de kunst academie leert schilderen dan zal je ook eerst alles moeten leren over de middeleeuwse schilders zoals Rembrandt etc. En ook op die academie zou je de theoretische kant van de kunst moeten leren. Dat is nou eenmaal zo. Het geeft je een goede solide basis en het voorkomt dat je zelf het wiel aan het uitvinden bent en denkt dat je het allemaal zelf heb bedacht. Deze solo baspartij is helemaal gecomponeerd en moet dus precies zo gespeeld worden zoals het er staat en zoals het is. Dat onderscheid moet je gewoon kunnen maken. Als je dit anders speelt dan is het dat nummer niet meer. Dus het begint al met heel goed luisteren en precies die noten spelen en op de juiste manier. Correct spelen in dit geval vind ik belangrijk. Wat ik leer van het uitzoeken van een muziekstuk als dit? Het trainen van mijn gehoor, meer inzicht in de harmonie, vooruit denken terwijl ik speel, coördinatie van de linker en rechterhand. Mijn focus en ook mijn concentratie is veel sterker geworden. Geleerd om alles in hele kleine brokjes onder te verdelen en dan met heel veel geduld en doorzettingsvermogen alles beetje bij beetje in je systeem proberen te krijgen. Noten lezen helpt in dit geval want hij scat er doorheen waardoor de exacte basnoten soms wat moeilijker te horen zijn. Maar je moet het uiteindelijk toch allemaal zelf doen. Ook heb ik geleerd om op een hoger tempo te spelen dan ik voorheen gewend was. Het tempo is best wel pittig hier. Geleerd om de juiste vingerzetting te gebruiken want anders is dit niet te spelen, dit is voor iedereen verschillend natuurlijk maar je moet ook leren om economisch te spelen bij zo’n stuk want anders vallen je vingers er gewoon af. De frasering in dit stuk vond ik verschrikkelijk moeilijk en hierbij kwamen de kleine brokjes goed van pas. En oh ja, ik heb die brokjes ook op een heel laag tempo ingestudeerd. En als je dat niet gewend bent dan zal je merken dat je je gedachten op een bepaald moment er niet meer bij kan houden, die gaan dan op de vrije loop…focus! Dat hoort er allemaal bij. Nu begrijp ik het als men zegt dat heel langzaam spelen moeilijker is dan snel spelen.

Zolang ik rust in mijn kop heb en me zen voel, voor zover mogelijk in deze rare tijden, dan heb ik het gevoel dat ik nog heel wat uitdagende bass covers op Youtube kan zetten. Een heerlijk vooruitzicht vind ik dat…:-)

Talent is iets goed kunnen, je snel iets eigen maken en dat je snapt wat je moet laten om dat resultaat te bereiken.

Talent is nodig maar met minder talent kan je nog heel ver komen als je weet wat je moet gaan doen.

© LeauBass 2021

Blog #49 – Terugblik op 2020

Het jaar 2020 zullen we blijven herinneren als het jaar van de verkiezingen in Amerika, het virus, de lockdowns, de quarantaine, de teststraten, het thuiswerken, de 1,5m maatschappij, de media die constant op de angstgevoelens van de mensen inspeelt en nog zoveel meer ellendige zaken. Ik kijk er in ieder geval op terug met gemengde gevoelens. Voor mij persoonlijk is het een jaar geweest van de pandemie, onze theatershow en de buren die maandenlang aan het verbouwen zijn geweest. Dat laatste heeft er voornamelijk voor gezorgd dat mijn zenuwen overprikkeld zijn geraakt en ik geestelijk en lichamelijk vermoeid ben. Het heeft er in gehakt kan ik je vertellen. Hopelijk raak ik die vermoeidheid gedurende 2021 kwijt.

In januari begon ik me langzaam voor te bereiden op het repertoire voor de show en beetje bij beetje begon ik de muziek uit te schrijven en in te studeren. Op dat moment stond niks eigenlijk nog echt vast en ik wist dat er uiteraard tot vlak voor de show nog dingen veranderd zouden worden. We begonnen onze muzikanten en vocalisten bij elkaar te zoeken voor dit project en gelukkig hadden we de groep redelijk vlug bij elkaar. Helaas hebben we tussentijds wat wijzigingen in de bezetting moeten doorvoeren maar we konden niet anders. We begonnen met repeteren en de tweede repetitie op 10 maart was meteen ook de laatste voor de lockdown. Per direct moesten we alles stop zetten en in alle onzekerheid maar afwachten wat de maanden daarna ons zouden brengen. De eerste lockdown was een feit en ergens in juni ging het land langzaam weer open. Aan het elke dag thuiswerken was ik gelukkig al gauw gewend. In de eerste week van de lockdown moest ik ook nog even tussen de werkzaamheden door naar een crematie van de moeder van één van mijn beste vrienden. Het was nog even spannend of ik wel naar binnen mocht wegens een maximaal aantal toegestane bezoekers. Het bizarre was dat ik aan het einde van de ceremonie mijn beste vriend alleen op afstand kon groeten en meteen naar buiten werd geleidt. Dat voelde even vreemd maar hé, die hele beginperiode van de crisis was vreemd toch.

Je snapt dat gedurende alle verbouwingsellende de Theatershow voorbereidingen moesten blijven doorgaan. Teksten moesten nog afgeschreven worden en uit het hoofd geleerd worden en er moest aan de muziek gewerkt worden. Er moesten ook nog zoveel andere zaken geregeld worden…wat een hel was dat. Dat gedril, het zenuwslopende geboor en het schuddende huis heeft het allemaal niet makkelijker gemaakt. Ondanks de vermoeidheid van alle herrie en de stress dan maar in de avond ook de dingen voorbereiden. Dat viel niet mee maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. En wat ben ik trots op mijn meisje die dit allemaal tot in de puntjes heeft gecreëerd en geproduceerd! Een eigen geschreven single en Theatershow is niet niks! 2021 wordt voor ons een jaar van herstel en bijkomen. En een jaar van nieuwe plannen en creaties.

Jaaaahhh! En dan nu even de leuke en positieve dingen. Ik heb drie korte compilaties gemaakt van de fijne hoogtepunten van ons jaar:

Behind the scenes: Fotoshoot Wisseloord Studio 1
Tijd voor Max op NPO 2
Behind the scenes: Theatershow Overleven voor Dummies

De prachtige foto shoot van Joanna in Wisseloord studio 1 was een vruchtbare en leuke dag. Dit was één van de weinige leuke dagen van het afgelopen jaar. Het live tv optreden van ons bij Tijd voor Max was een fantastisch leuk avontuur. Op deze dag heb ik echt van alles en iedereen genoten. Een bijzonder avontuur was het ook…was trouwens mijn allereerste teeveetje, en dat met 582.000 kijkers! En het absolute hoogtepunt was uiteraard onze Theatershow op 19 september! De weg daar naar toe was eentje met ontzettend veel obstakels maar die hebben we overwonnen. De middagshow was best wel goed ondanks alle technische problemen en de stress die het met zich meebracht. Maar de avondshow was er eentje om in de boeken bij te schrijven, dat was een magische avond! En wat hebben wij het geluk gehad dat wij de show in die periode nog voor maximaal 100 mensen per show mochten spelen i.p.v. 30! Het was letterlijk en figuurlijk een mooie dag.

Het afgelopen jaar heb ik zo’n beetje alles geblogd wat ik heb meegemaakt en dus is alles zo’n beetje wel gezegd. Echter heb ik regelmatig het gevoel gehad dat wij in het begin niet serieus genomen werden, door heel veel mensen. Velen hadden ook tot voor het TV optreden bij MAX niet de moeite genomen om het bizarre levensverhaal van Joanna Bridge te lezen op onze websites terwijl het al maanden van tevoren geplaatst was. We maakten zoveel reclame op de sociale media dat je het eigenlijk niet kon missen. Toen we op TV waren geweest toen kwamen de reacties pas los en vielen de monden open van verbazing. Waarschijnlijk heeft de pandemie daarmee te maken, alles was en is nog steeds corona voor en corona na. Dat snap ik wel hoor en alleen daarom al zou ik die show niet meer zo gauw willen doen. Als de wereld weer tot rust is gekomen, als dat ooit weer terugkomt, dan zouden we het wellicht weer eens kunnen proberen. De ervaring heeft ons geleerd dat het al moeilijk genoeg is om iets onder de aandacht te brengen van mensen. Zoals ik ooit eens eerder heb geschreven in een voorgaande blog, deze show is gewoon te mooi om in de ijskast te laten liggen. Wij blijven hopen op betere tijden.

Dus het voorjaar naar de klote door de pandemie en de zomer naar de klote door die verbouwing en de pandemie. Maar het najaar was geweldig door de Theatershow en alle lieve mensen er om heen! Deze ervaring kunnen ze ons niet meer afpakken. Het jaar 2020 is er een om nooit meer te vergeten. Nou ja, voor een gedeelte dan.

Uiteraard heb ik voornemens en plannen voor het komende jaar. De doelen zijn gesteld met de daarbij behorende tijdlijn. Die stip daar aan de horizon, daar werk ik naar toe zodat we niet stil blijven staan in het leven. Het nu is mooi en de toekomst een verrassing.

Nog vier dagen en dan sluiten we 2020 af. Dit is mijn laatste blog van het jaar en ik wens jullie allemaal alvast een fijne jaarwisseling en een voorspoedig 2021. Blijf veilig en vooral gezond mensen!

Blog #48 – Vriendjes en toch ook weer niet

Vriendschappen in de Music business, daar geloof ik niet zo in En weet je waarom? Artiesten en muzikanten zijn vooral bezig met zichzelf. We zijn allemaal op een bepaalde manier egocentrisch. Wij zijn heel erg bezig om gezien te worden en als het ook even kan het centrum van de wereld te zijn. En om dat te realiseren zijn we heel veel met ons zelf bezig. En dat bedoel ik niet negatief. Als artiest/muzikant probeer je steeds beter en beter te worden in wat je doet. Dat betekent heel veel uren doorbrengen in je eentje…practise practise practise…schrijven schrijven schrijven in je bubbel. Misschien zijn we wel niet van die sociale wezens zoals we zelf denken. Alles draait in eerste instantie alleen maar om ikke ikke ikke en me me me om het daarna te delen met de wereld. Achter de schermen zijn we ook vaak druk bezig om de kunst die we hebben gemaakt de wereld in te brengen. Dat doe je meestal in samenwerking met anderen uit het vak, die mensen heb je gewoon nodig. Dat is vaak een heel team bestaande uit noem het maar op. Zo’n samenwerking bestaat omdat je elkaar wat te bieden hebt of omdat je elkaar van dienst kunt zijn en of dat je elkaar voor de diensten betaald. Als dit soort zaken wegvallen, ontmoet je elkaar dan nog? Zoek je elkaar dan nog op? Vaak niet, dan gaat een ieder gewoon weer z’n eigen weg en zie je elkaar niet meer totdat… je elkaar weer nodig hebt of elkaar weer van dienst kan zijn. Dat is het verschil met echte vriendschap, die is onvoorwaardelijk en in deze business is niks onvoorwaardelijk. “You scratch my back and I will scratch yours”. Wie is er oprecht en wie niet? Het is gewoon een zakelijk cirkeltje met een vleugje kunst waar het voor 90% gaat om bijzaken en voor 10% om de kunst, de kern zelf. Weet je, als er financiën bij komt kijken dan is het ook allemaal niet meer zo vrijblijvend en is het niet alleen maar fun en is niet alles meer even leuk. De funpart is dat ene moment op het podium en hopelijk ook de duku die gestort wordt op de rekening. Maar voor de rest is het gewoon keihard werken, afzien en heel veel laten en veel investeren, zowel in geld en tijd. Het doet soms pijn waar je je doorheen moet bijten.

Leer mij beter kennen door wat ik nu ga vertellen, dan snap je waarom mijn vriendenkring vrij klein is en ik je niet zomaar als een vriend beschouw. Dit gaat helemaal terug naar mijn kleuterperiode. Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik als kleuter al erg kieskeurig was met wie ik vriendjes wilde zijn en wie mijn vriendjes mochten zijn. Dat laatste deed mijn wenkbrauwen fronsen. Blijkbaar liet ik niet alle vriendjes in mijn slaapkamer vol met speelgoed spelen. Nee, sommige vriendjes mochten niet verder dan de hal midden in het huis. De drempel van de deur was de grens die ik dan trok. En als een vriendje weer een vriendje meenam en ik vond die niet leuk dan liet ik hem gewoon buiten op de galerij staan. Hij mocht gewoon niet naar binnen van mij. Mijn moeder haalde hem natuurlijk wel naar binnen want ze vond het natuurlijk zielig voor dat arme kindje. Dus ik, als kleuter, keek toen al in welke mate ik iemand mocht en vertrouwde om met mijn dure speelgoedjes te komen spelen. Ja, dure speelgoedjes want ik was en ben een enig kind en een enig kind ook, maar dat terzijde…;-). Ik was een kleuter die andere kleuters maar druk vond en de groene snottebellen die onderaan hun neusjes hingen vond ik buitengewoon smerig…yak! Ik klaagde daar ook over bij m’n moeder. Ik kreeg hoofdpijn van die kinderen want ze maakten zoveel lawaai en gilden de hele dag door wist ze me te vertellen. Hahaha! En al dat snot…ieeewhhh! Wat heb ik gelachen toen mijn moeder dit verhaal aan mij vertelde. Tja, zo was ik als kleuter, de grens aangeven tot hoever de kinderen kunnen gaan bij mij. Eigenlijk zit die kleuter nog steeds een beetje in mij en maak ik tot vandaag de dag niet zo gauw nieuwe vrienden en al helemaal niet kom je zomaar in mijn innercircle. Sommige mensen hebben een hele grote vriendengroep, ik snap dat niet. Je moet al die contacten maar onderhouden en vaak ontstaan er ruzies want de een vind zus en de andere zo, zo vermoeiend allemaal. Wat dat betreft ben ik altijd heel erg op mezelf geweest. Me myself and I. De mensen in mijn eigen kring zitten of zaten voor het grootste gedeelte ook in de muziek. Want tja, daar ontmoet ik nou eenmaal de meeste mensen, vanaf vroeger al. Wat ik al in een eerdere blog heb geschreven, ik ben gezegend met een handjevol beste vrienden die ik al meer dan 35 jaar ken en dat is genoeg voor mij. Onze hechte vriendschap is altijd gebleven door dik en dun. Deze gasten vertrouw ik gewoon voor de volle 100% omdat ik altijd op hun heb kunnen bouwen in goede en slechte tijden….simple as that.

We zitten in een business waar we steeds in ons achterhoofd moeten houden dat niet alles is wat het lijkt dat het is. Hoeveel situaties hebben we wel niet meegemaakt die we niet hebben zien aankomen of het anders hadden verwacht want het was toch immers zo afgesproken en de deal was toch zo goed als rond? Aannames doen, nee dat doen we niet meer want die leiden vaak tot onaangename verrassingen met de gevolgen van dien. Dit zijn toch van die dingen die 2020 mij heeft geleerd. En vriendschappen in de muziek business? Heel weinig. Kennissen? Héél veel…en…there’s no business like showbusiness!

Het is één groot spel die gespeeld moet worden volgens de regels die er niet zijn”

Blog #47 – Bandjesmuzikant of Sessiemuzikant?

Sinds mijn 17e speel ik al in bandjes. En op die leeftijd ben je nog in de waan dat je de hele wereld gaat veroveren met je eigen bandje en dat het voor altijd blijft bestaan want het is allemaal zo leuk en geweldig! Ik kwam in mijn allereerste bandje terecht met muzikanten die geen liedjes wilden naspelen van anderen. Nee, ik ontmoette op mijn 17e een groep muzikanten die een stuk ouder waren dan ik en ook nog eens eigenzinnig …uhhh, ze zijn het nog steeds…;-). En dus werden er eigen stukken muziek gemaakt en gespeeld. Niet dat het goed was maar we hadden wel heel veel plezier met elkaar en we keken altijd weer uit naar de volgende vrijdag of zaterdagavond repetitie om daarna samen naar het Leidseplein te gaan om in ons stamcafé een biertje te drinken en om de hele avond te lullen over de muziek. Het bandje waar ik daarna in terecht kwam werd ook weer zo’n vriendenbandje. Na een overgang van covers spelen naar eigen werk maakte toen dat we er samen heel emotioneel in zaten en een sterke band met elkaar kregen. We hebben een geweldige periode gehad met vele ups en downs. We hebben veel gelachen en ook samen gehuild. Het saamhorigheid gevoel en de vriendschappen die destijds zijn ontstaan heb ik daarna nooit meer ervaren. De periode 1985 t/m 1992 was gewoon heel bijzonder. Dat kan ook niet anders want de muzikanten van toen zijn al meer dan 35 jaar mijn allerbeste vrienden. Sommigen zijn uit mijn leven verdwenen maar ik kan wel zeggen dat ik er vier beste vrienden aan over heb gehouden. Men zegt altijd dat je blij mag zijn met 1 beste vriend, ik heb er vier! Hoe gezegend ben je dan? Door bepaalde omstandigheden gaat een bandje gewoon uit elkaar en daar is niks aan te doen. In dit geval was de koek gewoon op en iedereen ging daarna (muzikaal) z’n eigen weg zonder elkaar uit het oog en uit het hart te verliezen.

Ik wilde natuurlijk verder, en als je verder wilt in de muziek en je muzikale pad wilt vervolgen betekende het dat ik er op uit moest. Verschillende muzikanten ontmoeten in verschillende genres, andere plaatsen ontdekken, verschillende soorten muziek spelen en vooral het muzikantenwereldje ontdekken.

Café Naar Boven was een nachtclub aan het begin van de Reguliersdwarstraat in Amsterdam en even verderop had je Café De Korte Golf. In Naar Boven had je 7 dagen per week live muziek en op zondagavond/nacht een jam sessie. Tegelijkertijd had je op zondagavond vanaf een uur of 9 een jam sessie tot diep in de nacht. Van 1992 tot ongeveer 1999 heb ik daar veel bandjes zien spelen en heb ik daar ook veel staan jammen en opgetreden. In de Korte Golf werd ik op een gegeven moment een van de vaste huisbassisten en dus speelde ik daar in ieder geval eens in de vier weken. Bovengenoemde gelegenheden bestaan allang niet meer maar hier heb ik wel super veel geleerd door met veel verschillende muzikanten samen te spelen. En dat waren vaak niet de eerste de beste kan ik je vertellen. Een jam sessie toenertijd was een avontuur. Je wist pas kort van tevoren wat je ging spelen en met wie. In mijn beleving is een jamsessie een onvoorbereid spontaan muzikaal samenspel. Tegenwoordig studeren ze het thuis vooraf in maar dat noem ik geen jammen. De muziekgenres waar ik me vooral in bevond was de Soul, Funk en Jazz. Het jammen was niet alleen maar van die bekende liedjes spelen en dan maar naspelen maar we kregen ook regelmatig een leadsheet voor ons neus en daar werd dan over geïmproviseerd. En als er een bekend liedje werd nagespeeld dan werd dat liedje ook helemaal verbouwd inclusief flinke solo’s. Oren open, alle zintuigen aan en gaan met die banaan! En als het clubje waarmee je op dat moment speelde goed klikte dan kwamen de magische momenten. En van die momenten heb ik intens genoten en daar kon ik gewoon een hele week op teren, alsof ik op een roze wolk zat. Soms begonnen we met twee akkoorden en spelenderwijs werd dat uitgebreid tot een compositie. Ik mis dat spontane, heb het sindsdien ook eigenlijk niet meer zo vaak meegemaakt. Het staat tegenwoordig allemaal zo vast. In deze creatieve artistieke straat liepen toenertijd de beste muzikanten rond die gewoon lekker konden en wilden jammen. Men was gewoon eager om te spelen! Wat een mooie tijd was dat en wat mis ik het tot op de dag van vandaag.

Dit alles heeft me allemaal gevormd tot de muzikant die ik nu ben. Ik ben door al deze ervaringen een open muzikant geworden met een goed oor. Ik haal mijn neus niet op voor bepaalde genres en respecteer de muziek. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan, ik weet wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Ik voel me dan ook meer sessiemuzikant dan een bandjesmuzikant. En natuurlijk heb ik in bandjes gezeten als vast bandlid maar al dat gedoe en die ellenlange discussies binnen zo’n groep laat ik nu voor wat het is. Nee, de laatste jaren ben ik meer van het invallen of eenmalige optredens en projecten. Dit houdt het voor mij allemaal spannend, fris en het houdt me scherp zonder al die routinematige verplichtingen. In de tussentijd probeer ik me muzikaal zo goed mogelijk te blijven ontwikkelen. Het enige waar ik me volledig aan committeer is zangeres Joanna Bridge in de meest brede zin van het woord. En ik denk dat ik daar het komende jaar vanaf een bepaalde periode lekker druk mee zal krijgen…#gewoondoenwatjeleukvindt!…en de rest volgt vanzelf.

Blog #46 – Website 1 jaar!

De tijd vliegt voorbij lieve mensen! Het is alweer één jaar geleden dat mijn website online is gegaan. Op 11 november 2019 had ik het domein http://www.leaubass.com vastgelegd om op mijn net aangemaakte homepage mijn eerste vier blogs in een keer online te kunnen zetten. Inmiddels is het nu een uitgebreide website geworden met tientallen blogs en verschillende pagina’s met alles wat ik maar kwijt wil onder de noemer #basstalk&more. Het schrijven bevalt me goed en vind het ook erg leuk. Aangezien ik niet zo’n prater ben schrijf ik hiermee een gedeelte van wat er in mijn creatieve brein afspeelt van me af. Niet dat het heel veel mensen interesseert maar dat vind ik eigenlijk niet zo boeiend. De meeste mensen zijn toch plaatjeskijkers en voor lezen neemt men tegenwoordig geen tijd meer. Het belangrijkste is dat ik er plezier aan beleef en dat ik dit digitale dagboek in lengte der dagen kan teruglezen. En deze website is ook erg handig als men aan mij vraagt wat ik nou precies doe in de muziek en wat mij allemaal bezig houdt, dan verwijs ik ze naar deze site.

Als ik alleen al kijk naar de afgelopen 10 maanden dan is het echt te veel om dat allemaal terug te halen in mijn geheugen. Wij, Joanna en ik, hebben zoveel gedaan en meegemaakt in zo’n korte en bizarre periode. Gelukkig heb ik het allemaal beschreven in mijn blogs die ik soms op rustige momenten op m’n gemak teruglees met een kleine trotse glimlach op mijn gezicht.

Als je mijn blogs een beetje gevolgd hebt dan zal het je zijn opgevallen dat ik nooit iemand met naam en toenaam noem. Ik geef bijna nooit mijn mening en ben nooit echt kritisch in mijn verhaaltjes. Het komende jaar zal ik wat scherper gaan schrijven want in het echt ben ik niet altijd maar mild. Als je mij loopt te fokken of iets bevalt me niet dan kan ik nogal een scherpe tong hebben. Ik merk dat ik heel neutraal schrijf en vaak ook heel algemeen en vrij voorzichtig. Zal in 2021 toch wat meer het achterste van mijn tong gaan laten zien denk ik zo. Echter zonder kwetsend en beledigend te zijn. Mijn website is letterlijk mijn domein en dat is heerlijk. Het is hier geen sociale media waar iedereen maar z’n emmer vol met stront kan deponeren als hij of zij daar zin in heeft. Hier kan ik gewoon mezelf zijn en schrijven wat ik wil zonder al die bullshit commentaren die ik regelmatig voorbij zie komen op sociale media, zo verschrikkelijk en dom vind ik dat. Niet gehinderd door enige kennis roeptoetert men vaak maar wat.

Mijn eerste vier Las Negras blogs zijn eigenlijk de reden geweest dat deze website is ontstaan. De inspiratie die ik heb opgedaan tijdens die song-writers bootcamp heeft inmiddels geleid tot tientallen blogs en heel veel andere content zoals videootjes, foto’s etc. Deze site heb ik tot nu toe altijd up to date gehouden en dus zijn er altijd weer nieuwe dingen die je misschien nog niet hebt gezien. Ik zou zeggen, neem een kijkje op alle pagina’s en check ook eens mijn favoriete links. Er zou zomaar iets voor jou tussen kunnen zitten wat je leuk vindt en nog niet kent. Oh en vind je het leuk dan kan je je ook abonneren op mijn blogs. Schrijf je in onderaan bij My Mind My Soul My Bass en je krijgt mijn laatste blog automatisch in je mail!

Yesss, op naar 11 november 2021 met vele nieuwe blogs!

Gig blog #44 – AJ and the Wildgrooves

Anderhalve week geleden zag ik mijn oude werkgevers AJ Plug en haar man bij Jinek in het progamma zitten. Nu zal je misschien denken, wie is die AJ dan? Allereerst is zij een hele goeie blueszangeres en daarnaast is zij ook de privé chauffeur van Johan Derksen. Deze dame was ernstig ziek en volgens de berichten was het dan ook bijna kantje boord geweest. Met tussenpozen heb ik een kleine twee jaar in AJ & the Wildgrooves en in de AJ Plug band gespeeld. Heb hiermee letterlijk heel Nederland rond getoerd en heb haar debuutalbum periode meegemaakt. Het was zeker niet altijd koek en ei tussen ons in de eerste periode maar ik ben blij voor haar dat ze weer genezen is en dat ze rustig weer de draad kan oppakken. Anyway, ik vond onlangs twee gig blogs die ik geschreven had in 2013. En ineens realiseerde ik mij dat ik toen al blogs aan het schrijven was maar er verder nooit meer de tijd voor nam en het terzijde had geschoven. Onderstaande verhaaltjes zijn dus 7 jaar oud. Oh ja, op mijn website kan je wat videootjes en foto’s vinden van mijn tijd bij deze authentieke zangeres.

Gig AJ and the Wildgrooves 25-10-2013, Deventer, Café Floors

Altijd haasten als ik een optreden heb op de vrijdagavond. Gelukkig haal ik het allemaal net om op tijd te komen en rustig op te bouwen. Je moet ook ergens een rustpuntje inlassen voordat je naar een gig vertrekt toch? Dus zeker een half uurtje even chill…dat moet gewoon. In de tussentijd even relaxed eten, douchen en m’n setlijstje uitprinten.

Terwijl ik overdag op kantoor onder grote werkdruk m’n taak moest volbrengen tot een uur of vijf heb ik gisteravond nog staan rocken met de boys en dame. De rit naar een vrijdagavond gig toe is vermoeiender dan de weg terug. De oogjes zijn dan nog vermoeid door het intensief staren naar het beeldscherm de hele dag. En ik zit dan ook nog in de rush van het werken. In de auto probeer ik me te onthaasten en om te schakelen naar een heel andere wereld. Muzikant zijn is toch het beste beroep in de wereld…voor mij dan. Ik merk dat het me veel energie geeft en dat de vermoeidheid die ik op de heenweg heb dan is verdwenen. En dat terwijl ik toch een dag van bijna 19 uur achter de rug heb als ik straks m’n bedje opzoek.

Ik nader Deventer en rij over de bekende brug over de IJssel en dan…dan zie je Deventer by night….een prachtig gezicht! De historische binnenstad ligt er mooi verlicht bij. Ik neem afslag Deventer en dan is het niet meer ver naar de binnenstad. Voor Café Floors geparkeerd begin ik meteen met het uitladen van mijn spullen. Het café is ruim opgezet en we staan dan ook best wel prima opgesteld. Hier worden we hartelijk ontvangen en gevraagd of we wat willen eten. Ik moet zeggen dat ik in de jaren ervoor meer bad attitude van café personeel jegens muzikanten heb ervaren dan sinds ik bij AJ&W speel. Maar goed, met de tijd ervoor bedoel ik dan ook de jaren negentig. Ik was namelijk voor meer dan 10 jaar gestopt met live optredens. Misschien ligt dat ook aan ons hoor, ik weet het niet maar het voelt goed en het gaat er altijd gemoedelijk aan toe allemaal. We hebben onze spullen altijd aardig snel opgesteld en we lopen elkaar ook niet in de weg tijdens het opbouwen. De bandleden hebben bij elkaar een flink aantal jaren ervaring en weten dan ook precies wat te doen op welk moment. Echt druk maken we ons nooit en problemen en onverwachte omstandigheden worden tot nu toe altijd prima opgelost. Ook is het fijn om geen 25 jaar meer te zijn trouwens. Ik merk dat het haantjes gedrag wat zo’n beetje elke muzikant op die leeftijd vaak heeft er niet meer is. Wie de “langste” heeft en wie het verste kan pissen is er niet meer. Gedisciplineerd en het juiste spelen, dat is het belangrijkste om een gig tot een succes te maken. Voor mij is het overigens de allereerste keer in mijn geboortestad Deventer en dat geeft een apart gevoel. Een gig vlak naast De Waag waar ik als kleine jongen met mijn vader naar de markt ging op zaterdagmiddag om gebakken vis met patat te halen en die dan zittend op de trap van De Waag op te eten. Veel bandjes zullen vanavond op de Brink spelen in verschillende cafeetjes. De sfeer is gemoedelijk en relax en daar hou ik van. Het optreden gaat goed, onze eerste set is aardig lang en de mensen lopen in en uit. Het ene moment is het café leeg en het ander moment is het weer het bomvol. Het leuke is wel dat de echte blues liefhebbers blijven en ik zie dat men geniet van ons optreden. De tweede set houden we wat korter en voordat ik het weet is het weer voorbij. Mijn familie heb ik in de tussentijd ook allemaal ontmoet, kortom het was een geslaagde avond. Na de gig even gezellig chillen met de bandleden op het buitenterras met een biertje en dan de spullen opruimen en de auto’s inladen. Op weg terug naar Amsterdam heb ik weer energie en een voldaan gevoel in mijn lijf. Ik rij rond 01:30u op de IJsselbrug, kijk nog even naar rechts over mijn schouder en trap het gaspedaal in en Deventer by night verdwijnt langzaam in de achteruitkijk spiegel.

Gig AJ and the Wildgrooves 27-10-2013, Wijk aan Duurstede, Café ’t Hoff

Zondagmiddag 27 oktober om 14:00u rij ik richting Wijk aan Duurstede. De allereerste keer dat ik met mijn semi-acoustische Tangle Wood bas ga spelen en ik neem mee een Gallien Kruger microbass versterker, een kleine 12inch. Niet het grote spul dit keer want ik had begrepen dat het een superkleine plek is waar we moeten spelen. Het gebeuren is van 16:00u tot 19:00u.

Aangekomen parkeer ik naast de kerk en loop een poortje onderdoor waarbij ik op een soort binnenplaatsje terecht kom. Aangezien ik altijd de plek google waar ik moet spelen weet ik de deur te vinden waar ik naar binnen moet. Alles om me heen is heel oud, middeleeuws en pitoresk. Het voelt meteen knus en warm aan. Het deurtje binnengelopen stap ik inderdaad een heel klein cafe binnen. Ik was de eerste van de band dus na even handen schudden met de eigenaar en de organisator van het optreden drink ik eerst even een kopje koffie. Intussen zijn ze de spotlights aan het maken voordat de rest van de band arriveert.

Een kleine 10 minuten later komt de bandbus aanrijden met de rest van de bandleden en de instrumenten etc worden naar binnen gesjouwd. Het opbouwen gaat zoals altijd relaxed en ook hier zijn we weer binnen no time speelklaar. Even de mics testen voor de zang, saxofoon en een viool. Alles is opgesteld en het ziet er gezellig uit allemaal. Zittend op een stoel test ik het geluid van m’n setje die ik nog nooit live heb gebruikt. En ja hoor, uiteraard mis ik wat. Een feedback buster…zo’n rubber ding die je in het klankgat van je akoestische basgitaar schuift om feedback tegen te gaan.

Het optreden gaat beginnen, het is 16:00u en de mensen druppelen al na een kwartier spelen binnen. Het wordt steeds drukker, en al gauw is het stampend vol. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk in zo’n klein gezellig cafeetje. We beginnen met viool in plaats van op elektrische gitaar. Ik vind het leuk, het geeft wat extra’s. De mensen vinden het leuk en hebben er duidelijk zin in en dat geeft de band dan ook weer extra energie. Voor een zogenaamde semi akoestische set maken we uiteindelijk toch weer een bak lawaai zoals altijd maar het plezier is er niet minder om. De band is goed op dreef en na een korte pauze doen we de tweede en laatste set die knallend werd afgesloten. Aparte gig was het maar wel heel erg leuk. Zeker omdat er een viool en extra saxofoon werd toegevoegd. Misschien een tip dat we volgende keer de nummers in zo’n setting wat kleiner spelen, dan komt het meer tot z’n recht en krijgen de oortjes ook wat meer rust. Na de gig drink ik mijn biertje, we kletsen wat na , laad daarna het kleine spul in de auto en neem afscheid van iedereen. Om 19:45u zit ik weer in de auto op weg naar huis om rustig voor de buis te genieten van het laatste restje weekend.

AJ & the Wildgrooves

Blog #43 – De (waan)zin van de dag (3)

De crisis beheerst ons dagelijkse leven. We staan er mee op en gaan er mee naar bed. Niks anders dan Corona in de media alsof er niks anders meer bestaat. Bizar gewoon. Iedereen heeft zo zijn eigen mening over de hele situatie en de genomen maatregelen om het virus in te dammen. Maar waar iedereen het toch wel over eens zal zijn is dat er, buiten mensenlevens, een heleboel andere dingen kapot aan het gaan zijn en of al kapot zijn. Economisch gezien staan we pas aan het begin van grote ellende. Naar mijn idee moet de grote voelbare klap in de persoonlijke sfeer voor iedereen nog komen. Maar dit is een muzikanten website en dus zal ik het ook maar bij muziek en gerelateerde zaken houden. Deze schoenmaker houdt zich maar beter bij z’n leest. Alhoewel het verleidelijk is om hier mijn mening en ideeën te spuien over wat er nu allemaal gebeurd in Nederland en de rest van de wereld en hoe ik het zie allemaal. Nee, ik doe het niet.

De paniek wordt steeds groter en groter en zo ook bij de professionele muzikanten. Op de sociale media zie ik regelmatig schrijnende berichten voorbijkomen die mij raken. Ik zie dat veel van de grote jongens het heel erg moeilijk hebben op het moment. En dan heb ik het echt over de top muzikanten van Nederland. Als die gasten al geen werk meer hebben wat moet de rest dan? Wat een trieste situatie als je bedenkt dat de meesten van hun jarenlang een gedegen muziekopleiding hebben gevolgd en minstens 10.000 uur studeertijd op het instrument erop hebben zitten om, na misschien wel meer dan 30 jaar prof te zijn geweest, in een supermarkt aan de slag te gaan. Hey, wat moet dat moet natuurlijk want er moet brood op de plank komen! Maar muzikanten moeten blijven oefenen, moeten blijven studeren op hun instrument om hun vaardigheden op peil te houden en uiteraard ook om repertoire in te studeren. Ze zijn niet voor niets zulke goeie vakmensen geworden. Ze hebben er heel veel tijd in geïnvesteerd om een goeie muzikant te worden en ook door heel veel met hun instrument bezig te zijn. En waarschijnlijk hebben ze daarvoor ook heel veel moet laten. Waar halen ze nu de tijd vandaan als ze nu ook nog eens een reguliere baan er naast moeten hebben om te kunnen overleven. Oh ja, dan heb ik het nog geeneens over de investeringen in instrumenten en apparatuur. Die waarde daarvan overstijgt vaak ook nog eens de waarde van de auto waar ze in rijden. Als deze crisis nog lang doorgaat dan moet het toch ten koste gaan van de kwaliteit van dit niveau muzikanten? Dat kan haast niet anders als je er andere dingen naast moet gaan doen.

De crisis zal zorgen voor middelmatigheid in de muziek. Muzikant zijn in Nederland is al geen vetpot en hoe kan je je als muzikant nou volledig ontwikkelen en ontplooien als de infrastructuur aan het verdwijnen is? Alles stort nu als een kaartenhuis in elkaar. Er is straks geen Paradiso, geen Melkweg, geen kroeg, geen festivals, bruiloften en partijen meer. Het werkterrein van de muzikant wordt in rap tempo steeds kleiner en kleiner in om uiteindelijk voorgoed te verdwijnen. Muziek maken doe je met meerdere mensen. Samenspelen en interactie met andere muzikanten is een vereiste om je goed te kunnen ontwikkelen. Van veel optreden samen met anderen leer je het meeste maar is dat nog wel mogelijk in de toekomst voor onze en de komende generatie?

Soms zie ik weleens ietwat onverstandige uitspraken voorbij komen van muzikanten die net werkloos zijn geworden. Zoiets van: “nou, nu moet ik maar een baan gaan zoeken en dan maar gaan werken”. Huh? Als professioneel muzikant was dat toch je werk? Dat was toch je baan? Ik snap het aan de andere kant ook wel hoor. Als muzikant beschouwt men het vaak ook niet als werk want je hebt natuurlijk de leukste baan van de hele wereld! Ach ja, maar om dit nou hardop te zeggen lijkt me niet echt handig aangezien veel mensen vaak het idee hebben dat muzikant zijn maar een hobby is. Terwijl diezelfde mensen wel volop genieten van de kunst, cultuur en entertainment. Nou al die content komt niet uit de lucht vallen toch? Dat komt voort uit creativiteit, passie en liefde voor hetgeen wat je doet. En niet te vergeten…heel hard werken!

Gelukkig kunnen we niet in de toekomst kijken en waarschijnlijk willen we het ook niet weten wat ons allemaal nog te wachten staat. De toekomst zal het leren en we hopen op betere tijden!

Gig blog #40 – It’s Showtime!

Alleerst wil ik iedereen heel erg bedanken die onze shows hebben bezocht afgelopen zaterdag in het Theater Griffioen in Amstelveen! Zowel in de middag als avond hadden we een fantastisch publiek! Toch bijna twee volle zalen getrokken…heel erg blij mee en bijzonder in deze bizarre tijden. Veel mensen die de show om de een of andere niet hebben kunnen bezoeken of besloten hebben om toch maar af te zien om te komen vanwege het Covid gebeuren vroegen mij of deze show nog ergens anders te zien zal zijn. Ik kan je vertellen dat dat voorlopig niet meer gaat gebeuren. Aangezien de productie van deze grote show (letterlijk) in eigen huis is gedaan is het onmogelijk voor ons om het nog een keer te doen. Als we deze show bij een theater productiemaatschappij kunnen onderbrengen dan is de mogelijkheid daar. Maar gezien de situatie waarin de hele cultuursector zich momenteel in bevindt zal het nog jaren gaan duren ben ik bang. Het is zonde want deze mooie show hoort niet in de ijskast te liggen maar hoort te rijpen op het podium.

Kom, ik neem je mee hoe ik de voorbereiding en aanloop naar deze bijzondere dag heb ervaren. De woensdag voor de 19e zijn we in de middag met coach/regisseur Michelle samen naar het Griffioen gegaan om te gaan spacen. Nee, geen spacecake en jointjes maar het is meer het aanvoelen van de zaal en het doorlopen van het proces. Ik loop door de hele zaal en over het podium heen te ijsberen, zit op de vele stoelen in de zaal om te kijken wat de persoon op die plek zou zien van het podium. Ik kan het nu wel eerlijk zeggen maar ik vind die stoeltjes in de zaal spuuglelijk, ze zitten beroerd, de voering van sommige stoelen waren gescheurd en sommige wiebelen. De theaterzaal was al voor de crisis geregeld en die had toen nog van die mooie rode theaterstoelen die omhoog liepen in de vorm van een tribune. Iets van 250 zitplaatsen waren er. En nu? Maximaal 100. En wat wat waren wij teleurgesteld toen die rode stoelen verdwenen waren. De theaterbelevenis zit hem ook in de rode stoelen vind ik. Maar ja, het was take it or leave it en de enige optie was nog meer huur betalen voor een andere venue. Tja, we zijn niet enigen die hier mee te maken hebben en dat realiseer ik me ook wel.

Aangezien ik had besloten om met inear monitors te spelen i.p.v. met de basversterker op het podium hoefde ik, dacht ik, niet zoveel in te pakken. Dat viel toch wel even tegen. Even wat basstalk nu. Ik bracht drie verschillende basgitaren mee. Twee 5-snarige waarvan eentje een halve toon lager gestemd was voor het allerlaatste nummer. Voor het country nummer had ik mijn Precision bas mee puur voor een andere sound aangezien Jeff ook op zijn akoestische gitaar speelde. De andere 5-snarige bespeelde ik gedurende bijna de gehele show. Dit was voor mij de allereerste keer dat ik meerdere basgitaren had gebruikt maar geloof me it’s all about the sound. Verder nam ik mijn flighcase mee met daarin mijn Avalon U5 DI en Inear versterker. En in mijn trolley koffer heb ik ook een pedalboard. Ik speel nooit zonder volumepedaal, stemapparaat en compressor tijdens dit soort gigs. Verder zit er nog een enveloppe filter en octaver op maar die heb ik niet nodig gehad voor deze show. En natuurlijk moest ik ook nog eens kleren meenemen in een andere koffer om de dagen in het hotel door te komen en voor de show zelf.

De vrijdag voor de show gingen we richting ons hotel gelegen vlak bij het theater zelf. We moesten er even uit, even weg van huis wat al maanden lang ook fungeerde als ons kantoor. Even chill en even in een andere omgeving ons voorbereiden en opladen voor wat komen gaat. En wat een mooie kamer hadden wij waar wij zondag pas moesten uitchecken. Er was zelfs een soort van bar in onze keuken waaraan ik de vrijdagavond nog alles heb doorgespeeld met koptelefoon en Ipad en al. Na alles te hebben uitgepakt en nog wat te hebben voorbereid was het om een uur of 23.00u tijd om te gaan slapen.

De volgende ochtend, na alles weer in de auto te hebben geladen, gingen we om 8.00u richting het theater. En ja hoor, de deur was dicht. Wij waren als eerste aanwezig en de technicus van het theater die de sleutel heeft zou pas om 9.00u daar zijn? Anyway, de deur ging gelukkig 8.45u open en het hele circus kon beginnen. Vanaf 9.00u was het een drukke bedoening. Eerst even op het stageplan kijken waar iedereen moet staan op het podium en dan beginnen met opbouwen. De geluidstechnici waren inmiddels ook al uitgepakt en hun opbouw kon ook beginnen.

De band is inmiddels opgebouwd en het wachten is op de soundcheck. Nu ging dat niet van een leien dakje. Je moet begrijpen dat onze geluidstechnici afhankelijk zijn van de technicus van het theater zelf en die was volgens mij niet altijd even duidelijk en even snel. En was de hele tijd buiten zijn sigaretjes aan het roken als ze hem nodig hadden terwijl er binnen problemen waren. Voor zover ik het heb kunnen zien zat er geen tempo in bij die man terwijl wij met man en macht alles op tijd klaar probeerden te krijgen. Nu versta ik dat technisch taaltje en dat voorspelde niet veel goeds wat ik hoorde. En ja hoor, de monitoring was niet goed aangesloten en daardoor hoorden wij op het podium niet wat we moesten horen en als aan het ene knopje gedraaid werd gingen andere instellingen mee etc. Voor onze technici was het een ramp om alles op tijd opgelost te krijgen. Maar voor ons werd het echt een probleem. Geen soundcheck met band en Joanna tegelijk. Eigenlijk was er helemaal geen soundcheck en iedereen had een monitor probleem. Daar zat ik dan met mijn Inears waar ik een verschrikkelijke mix op had waar alles uit balans was. Joanna had ook bijna geen tijd meer om zich te verkleden en voor haar visagie en dat komt nog eens bovenop een niet goede monitormix. En dus werd de middagshow die om 14:30 begon een worsteling,…hoe kon het ook anders. De show is gelukkig goed ontvangen maar het had een geweldige show kunnen worden. Wij werken tijdens twee nummers met sequencers en die hoorden we dus ook niet goed terug en probeer dan maar goed getimed mee te spelen. Tijdens het spelen zag ik gewoon de hele band door de eerste show heen worstelen inclusief mezelf. Dan te bedenken dat we in de avond er nog eentje moesten doen. Maar de sfeer was en bleef goed. Misschien ietwat gespannen door al de technische problemen maar iedereen had het naar z’n zin en was tot op het bot gemotiveerd. De eerste show kwam tot z’n eind en ik voelde dat we met z’n allen opgelucht waren dat het allemaal redelijk okay was gegaan gezien de omstandigheden. Nu was het tijd om bij te komen, even een reset, samen eten, bepaalde zaken even door te spreken en de technische problemen verhelpen.

Om 20.00u begonnen we de avondshow. De monitormixes waren stukken beter en we speelden ons vlekkeloos door het intro en het eerste liedje heen. Nu is het tweede liedje ook super belangrijk om goed te spelen om de verdere show goed door te komen. Mijn ervaring is dat het begin van een optreden erg bepalend kan zijn voor het verdere verloop van de avond. Dat heeft met flow te maken. Omdat de lichtman van het theater zelf is had hij het door Joanna geschreven lichtplan nog niet helemaal in de vingers tijdens de eerste show. Maar nu, nu ging dat ook allemaal nagenoeg perfect. De band was op stoom en speelde bijna een foutloze avondshow. De kinderen hadden er nog steeds zin in en waren geweldig en Joanna zelf, die was die helemaal los. Zij was op dreef en nam de hele band mee. De timing, de tekstbeleving, het vertellen zelf, het zingen…zij was gewoonweg fenomenaal! Achteraf gezien is de middag een generale geweest voor de avond. Ja, het spijt me te zeggen maar iedereen oversteeg zichzelf en de glimlach op onze gezichten kwam weer terug. Ja, de avondshow, dat is waar wij al die maanden voor geploeterd hebben, niet voor al dat geworstel door alle technische problemen. Tegen het einde van de avond wordt iedereen voorgesteld aan het publiek en een ieder van ons krijgt een geweldig verdiend applaus van het dolenthousiaste publiek en krijgt Joanna haar ovatie. Als kleine verrassing heb ik haar nog afgekondigd die ze niet zag aankomen…dat was fun! We hebben de avond goed afgesloten en stappen allemaal moe en voldaan van het podium met een brede glimlach. En wat was mijn schoonmoeder trots op ons en wat had ze genoten van beide shows. Zij is één van de hoofdrolspelers in het hele verhaal. Niet onbelangrijk om dit even te vermelden denk ik zo. Voor haar was het ook een mooie onvergetelijke dag geworden.

Anyway, eind goed al goed en dit avontuur zullen we uiteraard nooit meer vergeten. Dit alles is een leerproces voor ons geweest en we gaan ons nu concentreren op andere projecten rondom Joanna Bridge.

Twee shows op een dag is eigenlijk niet te doen. En al helemaal niet zo’n intens grote show. De hele crisis zorgt ervoor dat de theaterbranche in rap tempo in elkaar gaat donderen. Hoe kan je nu als artiest twee shows op een doordeweekse dag doen dan? En hoe hou je dit vol? Wij hadden mazzel dat we de zaterdag hadden. Nu zijn wij qua inkomen niet afhankelijk van shows en optredens vanwege onze fulltime kantoorbanen maar hoe doen andere artiesten het? Ik maak me er zorgen over want het verdienmodel is er gewoonweg niet meer en kunnen wij in de toekomst het theater nog in met Overleven voor Dummies? De toekomst zal het leren en we kunnen alleen hopen op het beste.

Het is jammer als je de voorstelling Overleven voor Dummies niet hebt kunnen bezoeken. Het is een unieke intense show met een lach en een traan die je gezien moet hebben! Hopelijk tot ziens in seizoen 2022-2023.

Blog #39 – Tijd voor MAX TV opname Joanna en band

Het zal onze families, vrienden en kennissen niet ontgaan zijn dat Joanna en onze band afgelopen woensdag 9 september te gast waren bij Tijd voor MAX. En dat was een hele leuke en bijzondere ervaring kan ik je vertellen.

De avond ervoor stonden we met de theaterband nog in de oefenruimte, in Velsen, te repeteren voor de 19e. Iedereen is dan om 20.00u aanwezig om 20.30u speelklaar te zijn. Joanna had echter last van haar keel en was ook oververmoeid dus voor haar was het zaak om deze avond voornamelijk de belangrijkste dingen door te nemen. Aangezien de achtergrondzangeressen ook niet aanwezig konden zijn en omdat wij de volgende dag naar TV MAX moesten was het verstandiger om Joanna eerder naar huis te laten gaan en de band door te laten repeteren zodat zij haar rust kon pakken. Het viel me op dat de band veel vrijer ging spelen en dat er veel meer energie vrijkwam. Het was heerlijk om even op die manier te repeteren met de jongens. Dat was denk ik wel nodig want we zijn heel weinig compleet samen geweest met de muzikantengroep. Zoals ik al eerder schreef in voorgaande blogs, deze theaterproductie is een logistieke nachtmerrie. Maar tijdens deze repetitie avond kwam de volle potentie van de band naar boven. Het was duidelijk dat we plezier hadden met elkaar en dat was mooi om te zien. Spelplezier is zo belangrijk, dat verhoogt ook de motivatie en het moraal van een groep. Begrijp me niet verkeerd maar als je met vier vocalisten samen moet spelen dan speel je waarschijnlijk automatisch wat meer ingetogen waardoor je wat aan power inboet, althans ik wel in deze setting. Misschien komt het ook omdat je met 9 personen in een relatief kleine ruimte samen zoveel decibellen produceert dat je als muzikant je toch wat probeert in te houden om ruimte te creëren. In het theater komt alles wel goed. We hebben dan meer m2 tot onze beschikking en meer techniek die alles in goede banen kan leiden. Ik ging deze avond in ieder geval met een goed gevoel huiswaarts.

De woensdagochtend daarna stonden we 11.00u weer in de oefenruimte om 11.30u speelklaar te zijn. Maar nu in Amsterdam-Noord om de verkorte versies van Gebroken Spiegel en Ik Wil Je Bij Me door te nemen samen met onze invaldrummer omdat onze vaste drummer op deze dag niet beschikbaar was. Aangekomen in de oefenruimte begonnen we relaxed met een kop koffie en een croissantje. We praten even over koetjes en kalfjes en gaan aan de slag. Iedereen van ons heeft de muziek op blad staan dus was het een kwestie van een paar keer doorspelen en wat aantekeningen maken. We waren vlug klaar met repeteren en we konden rustig onze spullen inpakken en waren klaar om richting Hilversum te gaan.

Om 12.45u reden wij met z’n allen richting Hilversum om eerst bij een Italiaans tentje te lunchen en even te relaxen voordat we richting de studio gingen wat zich 1,5 km verderop bevindt. Vanuit hier reden we achter elkaar aan richting de TV studio’s van MAX. Daar aangekomen meteen de spullen uitladen en bij binnenkomst op de studiovloer zag ik zoveel personeel lopen die als een geoliede machine samen aan het werk waren. Aangezien wij allemaal ervaren muzikanten zijn, waarvan er twee van ons als eerder bij MAX hebben gespeeld, stonden we binnen no time speelklaar. Het is zo mooi om te zien dat ondanks men onder tijdsdruk staat, toch aardig en vriendelijk blijft waardoor de totale sfeer in de studio heel relaxed is en blijft. Geen stress, chaos of hectiek. Alles moest wel vlug staan natuurlijk. Nou, ik heb dat wel anders meegemaakt met veel minder grote events. Doordat alles zo soepel en stressloos verliep konden we met z’n allen genieten van alles wat op deze dag stond te gebeuren.

Om 14.30u was de soundcheck en daarna speelden we de liedjes nog vele keren door zodat ze meteen konden repeteren met de camera’s. Ik zag ze voorbij vliegen hoor die dingen. Na ons omgekleed te hebben en geacclimatiseerd te zijn lopen we met z’n allen naar beneden om plaats te nemen voor de show die rond 17.00u begint. Het geluid en alles is perfect geregeld voor ons als muzikanten en voor Joanna was ook alles prima geregeld. Het is nu een kwestie van concentratie want je bent gewoon live on the air! Elke noot moet gewoon bam! raak zijn! Het aftellen begint en het progamma wordt aangekondigd door de presentatoren en dan openen wij Tijd voor MAX. Als ik het zo zeg dan klinkt dat best wel stoer! Gewoon het progamma openen waar die dag 582.000 mensen naar keken! Het progamma ging van start en later in de show kwam het interview met Joanna. Tja, dat heeft heel veel los gemaakt bij vele mensen. Zelfs in de studio was iedereen even stil van het hele verhaal. En dan, dan moet Joanna gaan zingen. En omdat zij de hele tijd die foto’s achter de presentatoren op het scherm voorbij ziet komen krijgt zij een brok in haar keel en wordt ze natuurlijk emotioneel. Dus de mensen die denken dat ze nerveus was, nee dat was de emotie. En ja, probeer maar eens te zingen met een brok in de keel. Zij heeft zich er fantastisch doorheen geslagen…echt respect! Iedereen van ons was gewoon chill en zenn voor en tijdens de uitzending. Dat heeft mede te maken met de familiare sfeer die op de studiovloer hing. Echt iedereen daar is vriendelijk en de presentatoren komen je ook persoonlijk groeten met alle covid maatregelen in acht nemend natuurlijk.

Tijd voor MAX TV opnamedag is voor ons een ervaring om nooit meer te vergeten. Dit was toch wel een kers op de taart. Hopelijk komen er nog vele van dit soort kersjes aan. En nee, het was geen nervositeit maar emotie mensen! Het interview en het liedje zou je dan ook achter elkaar moeten bekijken en beluisteren om Gebroken Spiegel nog beter te laten binnen komen en op je in te laten werken.

Wil je de uitzending terugkijken? Klik dan op onderstaande link:

https://www.npostart.nl/tijd-voor-max/09-09-2020/POW_04776983

#38 – Interview plus single Joanna Bridge bij Tijd voor MAX

Op woensdag 9 september was Joanna Bridge te gast bij het progamma Tijd voor MAX op NPO2. Zij heeft hier haar ingrijpende en bizarre levenverhaal verteld en tevens haar nieuwe single Gebroken Spiegel ten gehore gebracht met onze geweldige live band.

Wil je het programma terug zien? Klik dan op onderstaande link:

https://www.npostart.nl/tijd-voor-max/09-09-2020/POW_04776983

Tijd voor MAX 9 september 2020

Blog #37 – I am just the Bassplayer

Het gaat dus echt gebeuren! Ik mag dus gewoon basgitaar gaan spelen op de nationale televisie mensen! In de afgelopen 30 jaar heb ik zo’n beetje al mijn muzikale kennissen en vrienden langs zien komen op de buis, en dat zijn er heel wat kan ik je zeggen. In al die jaren bekeek en beluisterde ik hun TV optredens vanaf de bank, met een bak chips, om ze daarna een leuk berichtje te sturen. En straks ben ik zelf met m’n kop op de buis! Waar? Op NPO2. Wanneer? Op 9 september. Hoe laat? Om 17.00u. Met wie? Met Joanna Bridge en band natuurlijk! Welk programma? Tijd voor MAX.

We spelen uiteraard onze single en nog een eigen geschreven nummer van Joanna. Wij openen daarmee het programma, hoe stoer is dat? Ze schuift aan aan tafel om haar verhaal te vertellen waar de theatershow “Overleven voor Dummies” over gaat en dan spelen we de nieuwe single Gebroken Spiegel. Dit is een heel groot podium die bijna elke artiest wel zou willen beklimmen. Logisch, want ik begrijp dat er gemiddeld 700.000 mensen kijken naar dat programma. Ik heb het ook dagelijks bekeken toen we in de lockdown zaten. Ik werkte aan onze salontafel met in de ochtend eerst het nieuws op de achtergrond, daarna het programma Koffietijd en daarna de herhaling Tijd voor MAX van de vorige dag. Yup, heb al die artiesten daar ook zien optreden maar had nooit gedacht daar zelf ook te staan. En al helemaal niet in dit bizarre jaar 2020. Hoe onverwachts kan het lopen in het leven?

We hopen uiteraard dat ons TV optreden zal leiden tot een uitverkochte middagvoorstelling. Er zijn niet zo gek veel kaarten meer beschikbaar en we zouden het zo fijn vinden om de middag ook helemaal uitverkocht te krijgen. We hebben er zo hard aan gewerkt om dit alles te realiseren en nog steeds zijn we hard bezig met repetities en alle bijkomende zaken te regelen. En natuurlijk ook voor de 9e. Daar moeten weer andere zaken voor geregeld worden. Dus dat komt er nog bovenop bij al die andere werkzaamheden voor de theatershow. Onze hele ziel en zaligheid stoppen we in deze geweldige show maar dit doen we uiteraard niet alleen. We doen dit met behulp van al die geweldige mensen om ons heen, de muzikanten, de zangeressen, de geluidsman, de lichtman, de man van de visuals, de regisseur, de productie assistente, de eigenaren van de repetitieruimte, de cameraman, de fotograaf, ons management en nog vele anderen.

Kijk, als bassist zit of sta ik altijd achteraan, naast de drummer als onderdeel van de band. Dat is wat ik doe en dat is wat ik ben…I am just the bassplayer. Als ik dat zeg dan reageren mensen soms van: nee, helemaal niet just the bassplayer! Je vervuld een belangrijke rol in het geheel en je bent als bassist de verbindende factor binnen een band…etc etc. Dat is misschien wel zo maar voor het grote publiek ben ik straks gewoon just the bassplayer van de band. Totdat men weet dat ik de partner ben van Joanna Bridge en dat we dit avontuur samen zijn aangegaan als BridgeDeLeau Productions VOF, en dan…dan ben ik ineens ook de zakelijke partner en de man van…in de ogen van…;-)

Ik ben heel dankbaar voor alle mooie kansen en ervaringen die wij krijgen en wil deze blog afsluiten met een mooie quote van een van onze crew leden. Het raakte mij toen ik het diegene hoorde zeggen.

“Wij moeten elkaar door deze moeilijke tijden heen helpen door niet altijd maar de hoofdprijs te vragen”

En zo is het!

Blog #35 – Voorbereiding theatershow “Overleven voor Dummies” (4)

Goh, ik had helemaal niet in de gaten dat de laatste blog over de voorbereiding van onze show alweer van 6 maanden geleden is. In de tussentijd heeft van alles stilgestaan maar na de versoepeling van de maatregelen is er ook alweer zoveel gebeurd en gerealiseerd. Het hele circus is weer op gang gekomen. De lockdown heeft de boel natuurlijk opgehouden maar nu zitten we ook nog eens in de vakantieperiode en dat is wel een dingetje. Je moet wel heel veel van het muzikanten/artiesten vak houden om dit te kunnen volhouden. Het vergt veel, heel veel. Fysiek en mentaal is het zwaar en de vermoeidheid van de rollercoaster begin ik wel een beetje te voelen nu. Maar het is bijna zover. Over een maand is de show waar we inmiddels een klein jaar naar hebben toegewerkt inclusief alle ups en downs. Even doorbijten nog, na de 19e mogen we instorten. Daarna is het dan ook even quality time voor Bridge en DeLeau…#samen.

Het hoogtepunt is tot nu toe toch wel het uitbrengen van de single en bijbehorende videoclip van Gebroken Spiegel. Sinds vorige week maandag 10 augustus zijn ze uit! Het is te zien en te beluisteren op diverse social media, digitale tv en radiostations en op onze websites uiteraard. Joanna heeft een paar weken geleden een geweldig leuk interview gegeven bij NH Gooi radio die terug te luisteren is op Spotify. De komende tijd wordt spannend! We hopen natuurlijk dat de single wat gaat doen en dat het veel wordt gedraaid. De tijd zal het leren. Kijk, de single staat niet op zichzelf. Het is een onderdeel van de theatershow en het verhaal dus het gaat echt wel ergens over. Heel binnenkort komt het complete verhaal in het Privé gedeelte van de Telegraaf. Als ik het goed heb komend weekend al. Hier wordt diep ingegaan op de ingrijpende gebeurtenissen die op kerstavond 1981 zijn gebeurd. Het verhaal wordt niet zomaar door ons naar buiten gebracht maar met een reden. Hou het in de gaten lieve mensen en mocht je het lezen, zorg dan dat je zit want het is vrij heftig allemaal. Gezien de lengte van de tekst kan ik je zeggen dat het geen klein artikel gaat worden. Joanna komt ook nog eens in het blad Privé en hou 9 september ook in de gaten. Dan schuift Joanna aan bij de talkshow van MAX in de middag op NPO1. Met band? Wie weet, maar de focus ligt wat mij betreft op de 19e want we moeten nog heel wat werk verzetten met z’n allen.

Voor deze productie zijn er twee foto sessies geweest en onlangs hebben we foto’s laten schieten in studio 1 van de legendarische Wisseloord studio in Hilversum. Dat was een hele leuke ervaring. Ik kon daar gewoon vrij rondlopen en alles aanraken. Voor degene die het niet weten. Ik heb een diploma voor Audio Engineering aan mijn muur hangen. Doe er welliswaar niks meer mee maar je kan begrijpen dat het voor mij een hele bijzondere dag was. Als de muren daar konden praten! De foto sessie heeft gelukkig mooie foto’s opgeleverd en daar zijn we ontzettend blij mee. Joanna en ik kwamen er later pas achter dat deze geweldige fijne fotograaf ook nog eens vele prijzen heeft gewonnen in zijn vakgebied. Kortom, hij was dus niet de eerste de beste. Lucky us!

De komende weken is het repeteren geblazen met elkaar en ik hoop echt dat er geen gekke dingen meer gebeuren. Gek? hoor ik je denken. Ja, zodra we denken dat het allemaal van een leien dakje gaat gebeurt er altijd weer iets onverwachts en onvoorzien met het gevolg dat er weer vertraging opgelopen wordt zodat wij er weer extra tijd en energie in moeten pompen om deze mammoettanker weer de juiste koers te laten varen. Ik vind het een spannende en leuke tijd met een leuke groep mensen maar zal blij zijn als we de twee shows achter de rug hebben! Bij de laatste noot zal ik in gedachten echter wel een traantje wegpinken.

Als laatste ben ik ontzettend blij en trots dat de samenwerking tussen BridgeDeLeau Productions en het management Today Music geweldig goed verloopt. Today Music zorgt er voor dat de artiest Bridge goed gaat draaien en DeLeau zorgt er voor dat de persoon Bridge goed blijft draaien…:-). De voorbereidingen voor de toekomst zijn reeds in gang gezet maar wat het ons gaat brengen weet God alleen.

“Wederzijds respect, acceptatie en vertrouwen is essentieel om samen iets moois en duurzaam neer te kunnen zetten.”

#34 – Videoclip en Spotify – Gebroken Spiegel

Joanna Bridge vertelt haar verhaal na 40 jaar. Kerstavond 1981 was voor Joanna, haar broertje en moeder een om nooit meer te vergeten! Het heeft een stempel gedrukt op hun levens.. En nu vertelt Joanna haar verhaal! Gebroken Spiegel… loslaten van dierbaren.. het waarom.. waarvoor.. 19 september 2020 staat zij in het theater om haar “Overleven voor Dummies” te presenteren aan het grote publiek!

Joanna steunt en waarschuwt kinderen… vrouwen die mishandelt zijn, of op dit moment worden.. “Sta op en vecht voor jezelf en de dierbaren om je heen!” Joanna Bridge een power woman waar je niet omheen kunt!

Tekst en muziek: Joanna Bridge – Productie: Lakeside Studio Loosdrecht – Management: Today Music Huizen

De single is vanaf vandaag te beluisteren en te downloaden op Spotify.

Blog #33 – Tuut tuut tuut…

‘Maar ik kan alles spelen’ hoor ik degene zeggen aan de andere kant van de telefoon. ‘Ja ja, dat kan wel wezen maar je doet het niet antwoord ik terug. ‘Ja en de vorige keer haalden jullie ook andere zaken erbij die er niet toe doen’ zei de andere kant van de telefoon weer. Waarop ik antwoordde, ‘en als wij jou een app berichtje sturen op maandag en je reageert pas op vrijdag dan duurt dat wel heel erg lang vind jezelf ook niet?’ Aan de andere kant van de telefoon heerst even een stilte. ‘Iedereen krijgt alles op een presenteerblaadje zeg ik, want alle audio files, leadsheets, draaiboek en andere nodige informatie staan in de Dropbox, ge-edit en al. Antwoord van de andere kant, ‘nee dat is niet zo’. Ik moest mezelf even herstellen want ik waande mij weer even terug in de tijd van toen ik 23 jaar was en toen werd ik furieus van dit soort gare gesprekken. Nu niet meer maar wat zou ik deze persoon nu kunnen zeggen als ik het gevoel heb totaal langs elkaar heen te praten? Mijn gedachten zijn inmiddels bijgekomen van de verbazing. En ik zei: nu, maanden later, sinds de lockdown maatregelen versoepelt zijn heb je nog niks gedaan en komen we niet eens verder dan het intro van het eerste liedje terwijl de andere bandleden reeds het hele repertoire hebben doorgelopen. De voicing van de akkoorden die je speelt kloppen gewoonweg niet, de melodie die je speelt is gewoon geimproviseerd en dan heb ik het geeneens over de vorm. En dan vind jij het een vreemde gang van zaken? Je hebt je gewoon niet voorbereidt. Wij willen het gewoon precies hebben zoals wij het willen en zoals op de opnames in de Dropbox te horen zijn en we hadden graag gezien dat je in ieder geval binnen 24 uur reageert op onze berichtjes zodat we meteen kunnen schakelen en dat je communiceert met ons als er volgens jou iets niet goed is. Niks van dit alles, wij hoorden helemaal niks van jou, helemaal niks maar het heeft ons wel tijd, geld, stress en onnodige energie gekost. Dus hierbij wil ik je mededelen dat wij op zoek gaan naar een vervanger voor jou. ‘Ik hoef hier verder niet over te discussiëren!’ riep hij boos en de andere kant hing de telefoon op in mijn oor…tuut tuut tuut…einde gesprek.

Door deze recente ervaring kijk ik net weer iets anders aan tegen de woorden professioneel muzikant. Kijk, op een bepaald moment kom je in een muzikantenkring terecht waar iedereen goed is en zijn instrument beheerst. De een nog beter dan de ander . Waar wij dan op selecteren is attitude. Gewoon je houding, je werkhouding en of je als persoon er bij past, je bereikbaarheid, je beschikbaarheid en dat soort zaken. Daar kijken we naar. En als je met ons project “Overleven voor Dummies” onverschillig omgaat dan voelt dat niet goed en kan je gaan. We moeten het gevoel hebben dat wij met de betreffende bandleden de oorlog kunnen winnen. Ik ben zeer verbaasd over het feit dat de muzikant in kwestie verbaasd was, verontwaardigd was en ook nog eens boos werd. Wij worden door dit soort acties benadeeld, niet die muzikant. Het leek wel de omgekeerde wereld.

Dit moest ik even van me afschrijven lieve mensen. Volgende keer ga ik onze voorbereidingen tot nu toe met jullie delen. En er zijn heeeel veel mooie en leuke dingen gebeurd de laatste tijd! Volgende keer heel veel positiviteit.

Tot de volgende blog en een fijn weekend!

Blog #32 – 53 plus 1 dag

Maandagochtend 27 juli 2020 is het nu, de dag na mijn 53e verjaardag. Yeahhh, happy birthday to me! Het was een geweldig fijn weekend waar ik nog even van aan het bijkomen ben. Gisteren heb ik een dagje spa cadeau gekregen van mijn lieve Joanna. Een compleet arrangement en we hebben er samen van genoten! Zaterdag heb ik het gevierd met een klein clubje, met mijn 3 beste vrienden, mijn boezemvrienden. Wij kennen elkaar alweer zo’n 35 jaar en onze jaarlijkse mannen Sate BBQ is sinds 2010 een traditie geworden. Een traditie die is begonnen toen mijn moeder in 2010 op haar ziektebed lag en voor de allerlaatste keer kon meegenieten van de gezelligheid beneden in de tuin. Aangezien we geen twintigers meer zijn ben ik dankbaar voor elk jaar dat we dit samen kunnen vieren. Het heerlijke recept van de marinade komt van mijn moeder en is inmiddels omgedoopt tot “Saus van de chef”…;-). Het zit hem in de voorbereiding. De vrijdag ervoor haal ik alle benodigde boodschappen in huis en in de avond snij ik dan de, meer dan 2,5 kilo, kipfilet in kleine stukjes die later een nachtlang in de marinade liggen in de ijskast om de volgende dag vervolgens 80 a 90 sateetjes te rijgen. Het lijkt allemaal simpel, dat is het ook maar het is gewoon de factor tijd, en daar hebben we gewoonweg niet genoeg van. Althans ik niet.

De factor tijd speelt uiteraard ook een hele grote rol in de aanloop naar onze theatervoorstelling. So little time so much to do zeg ik maar. Toen wij aan dit avontuur begonnen hadden we immers een andere insteek. Korte tijd daarna is ons management erbij gekomen en sindsdien wordt het allemaal nog professioneler aangepakt. Men kan wel zeggen dat door de crisis er voorbereidingsmaanden bij zijn gekomen maar alles kwam natuurlijk tot stilstand…dus nee, niks van dit alles. Inmiddels is de, uit de kluiten gewassen, productie een soort van mammoettanker die moeilijk bij te sturen is als de koers al is uitgezet. Je hebt in zo’n organisatie als deze te maken met een heleboel mensen waar je gewoonweg afhankelijk van bent en we zitten nu ook nog eens middenin de vakantieperiode. Het zal jammer genoeg nooit gaan zoals je het hebt uitgestippeld en als de koers weer eens, door onverwachte gebeurtenissen, bijgesteld moet worden dan moet de kapitein weer met man en macht bijsturen. Een mammoettanker stuur je niet 1-2-3 naar links of naar rechts en zo’n groot gevaarte rem je niet zomaar af. We moeten door en het kost ons door plotselinge wijzigingen heel veel extra tijd, energie en geld om alles draaiende te houden en goed te krijgen, een niet te vergeten alle stress die het daarbij oplevert. Ik kan wel constant schrijven hoe mooi en geweldig dit avontuur altijd voor ons is maar dat is natuurlijk niet de realiteit. Vanaf het begin hebben we tegenslagen moeten overwinnen en op het moment dat je denkt dat je alles hebt gehad dan komen er weer nieuwe hobbels en obstakels aan. Desalniettemin genieten wij van dit avontuur en we zijn er trots op dat we met in totaal 15 fantastische mensen deze show mogen neerzetten waarvan er straks 9 op het podium zullen staan! We doen het met z’n allen en hier is ook dat de ketting zo sterk is als de zwakste schakel.

De klok tikt, de 19e september nadert…de dagen, de uren, de minuten en seconden verstrijken. De spanning stijgt met de dag! Tik…tak…tik…tak…tik…tak…tik..tak…tik…tak…

Clock is ticking…

Blog #31 – Het verhaal achter de artiest, de muzikant, de singer/songwriter

In deze blog wil ik het in het kort hebben over een viertal boeken die ik onlangs heb gekocht. Ik lees niet veel maar dit soort boeken lees ik graag…

Deze website bestaat pas kort. Om precies te zijn sinds 11 november 2019. De inspiratie hiervoor was eigenlijk begonnen tijdens mijn reis naar Las Negras. Ik was toen mee met Joanna die op singer/songwriters camp ging. Blog 1 t/m 4 zijn eigenlijk het begin geweest van dit alles. Eigenlijk ook wel logisch want dat weekje camp, waar ik overigens gewoon als vakantieganger rondliep, was een inspiratiebron voor mij met veel blije gezichten om me heen.

Ik had daar veel leuke en bijzondere mensen ontmoet, zo ook Jan Tekstra. Deze naam is minstens zo groot als die van John Ewbank maar veel minder bekend bij het grote publiek. Jan Tekstra is, hoe kan het ook anders, tekstschrijver…en muzikant en producer. Een aantal grote hits van Marco Borsato o.a. ‘Het Water, komen van zijn hand. En zo werkt(e) hij met zoveel andere grote artiesten samen. Jan heeft een boekje geschreven getiteld ‘Hits & Winkeldochters’ en die gaat over de hits en de liedjes die heel lang in de winkel blijven liggen. Tijdens onze drie uur durende busrit van de airport naar ons hotel heb ik achterin de bus even gezellig met Jan zitten kletsen en heb hem ook gedurende de camp week als een rustige, aardige, bescheiden en inspirerende man leren kennen. Ik zou zeggen, koop het boekje mensen! Even Googlen of op Facebook zijn naam intikken en dan kom je vanzelf op de site waar je het kan aanschaffen.

Ook heb ik een boek gekocht van Johnny Rosenberg. Ja, familie van het befaamde Rosenberg Trio. Aangezien ik al jaren gecharmeerd ben van hun virtuoze gitaarspel ben ik ook zeer gëinteresseerd in het levensverhaal van Johnny. Hij is een geweldige zanger en ook een waanzinnige slaggitarist in de stijl van Django Rheinhard. Het boek is getiteld Gipsy & Jazz (Een moderne Sinto-Jongen in twee werelden). Het is een toegankelijk boek met leuke achtergrond informatie over waar en hoe het voor hem allemaal is begonnen. Johnny en Joanna zitten bij hetzelfde management maar we hebben hem nog niet persoonlijk ontmoet. Dat komt vast nog wel een keer. Surf naar de website https://www.today-music.nl/ en ga naar de webshop. Zeer leuk boek en het leest lekker weg. Ik zou zeggen, koop het boekje mensen!

Toen ik dit boek voorbij zag komen wist ik dat ik deze moest hebben. Om de titel alleen al ‘De bas moet knorren’. Dit boek is geschreven door Jaap van Eik. Eens was ik een fervent lezer van het muzikantenblad de Music Maker in de jaren 80 en daar was Jaap de hoofdredacteur van. Buiten dat hij lekker die bas kan laten knorren kan hij ook lekker schrijven. Hij beschrijft hier een muzikaal leven met o.a. The Moans, Cuby + Blizzards, Livin’ Blues, Solution en Trace (1965-1977). Dit behoort toch tot de geschiedenis van de Nederlandse popmuziek. Bassist of geen bassist, dit is een heel fijn boek om te lezen!

Steve Lukather is een van mijn favouriete gitaristen bij wie ik de uitspraak ‘I do play the money notes to pay my bills’ voor het eerst voorbij hoorde komen. Geweldig dit! Je moet het maar kunnen om telkens weer een solo en andere gitaartpartijen precies op maat af te leveren. Steve Lukather, bekend van Toto, is de sessie muzikant der sessie muzikanten wat mij betreft. Deze man heeft mooie verhalen en anekdotes te vertellen. Heerlijk om voor het slapen gaan nog even een stukje te lezen uit ‘The Gospel according to Luke’!

Blog #30 – Bow Tie

Het is vrijdagochtend en check nog even of ik alles heb ingepakt voor vanavond. Maar eerst een ordinary day op kantoor. Voor dit soort optredens moet ik wel altijd eerder weg van kantoor want de vrijdagmiddag file begint altijd vroeg en de soundcheck is al rond 18:30u. Als ik werk tot 17.00u dan red ik dat gewoonweg niet met een autorit van ruim twee uur voor de boeg. Rond 14.30u sluit ik mijn computer af op kantoor en rij eerst naar huis om me te douchen, om te kleden, vlug een beetje wat te eten en om mijn spullen in te laden. Eerst even nogmaals een check of ik echt niks vergeten ben en dan de verkeersdrukte in op weg naar een wedding party in het oosten van het land. Tijdens de autorit zet ik de mentale knop om van kantoorpik naar muzikant. Even het omzetten van de mindset en de stress van de dag even naast me neerleggen. Want op vrijdag spelen betekent voor mij altijd gaar en gehaast de auto in stappen. Gelukkig duurt dat gevoel niet zo lang en kruip ik al gauw in de rol van RickEau LeauBass. Tijdens de autorit kan ik m’n gedachten een beetje verzetten en met Sky Radio op de achtergrond hou ik het goed vol. Het geeft me rust, de rust die ik nodig heb om de lange avond/nacht door te komen. Het is vrij druk op de weg maar het rijdt gelukkig wel goed door allemaal.

Aangekomen op de plaats van bestemming begin ik rustig mijn spullen naar binnen te brengen. Aangezien we met inear monitoren spelen hoef ik niet zoveel te sjouwen en kan alles in een keer mee naar binnen worden genomen. We spelen in een hele kleine zaal met een podium waar je nauwelijks met 4 man op terrecht kan, de band bestaat echter uit 6 man. Dan sta je met de groep weer te passen en te meten. Dit komt regelmatig voor. Ik snap dat niet want als de band wordt geboekt dan krijgt de klant alle (technische) info te zien voor wat nodig is om de band te kunnen laten spelen. Zelfs krachtstroom ontbreekt regelmatig! Moeten er weer meters stroomkabel naar een andere ruimte worden doorgetrokken of iets dergelijks. Sta je daar dan met je PA en alle andere spullen. Ik vind dat altijd zo suf, maar gelukkig regel ik het niet. Nee, niks voor mij dit soort geregel. Goed, eindelijk kunnen we, met enige vertraging, onze spullen opzetten en afstellen. Na de soundcheck die drie kwartier later pas heeft kunnen plaatsvinden moeten we nog even vlug wat gaan eten met z’n allen. We hebben dan nog maar 20 minuten om een hele maaltijd naar binnen te werken want we moeten onze spulletjes nog opruimen en het podium netjes maken voor de avond die om 21.00u begint en de gasten al om 20.30u binnendruppelen.

Het komt ook regelmatig voor dat men moeilijk doet over het eten. Hollanders en eten, dat is wel een dingetje hoor. Kom je op een heel mooi luxe feest in een mooi kasteel en dan is er niks geregeld voor de band want dat past dan zgn niet meer in het budget. Ik heb zelfs hele buffetten aan het einde van de avond in de container gepleurd zien worden terwijl men zei dat er niet genoeg zou zijn voor de gasten als de band ervan mee zou eten. Er zijn zelfs avonden geweest waar we geen bier mochten bestellen. En nee, we zuipen niet. We drinken altijd een paar biertjes met elkaar. Sterke drank begrijp ik nog maar biertjes? Heel vaak heb ik het gevoel gehad dat mensen niet de juiste band voor hun avond boeken. Als je een allround band inhuurt dan wilt dat niet zeggen dat we de hele avond nederlandstalige hoempapa muziek zullen spelen. Allround betekent voor mij diversiteit in het repertoire. Ook hier gaat het vaak mis waardoor ik regelmatig het gevoel heb gehad op het verkeerde feest te staan. En waarover ik me altijd over verbaasd heb. Men boekt een band voor een feest en men maakt het geld pas twee maanden later over. Daar kan ik nog steeds niet bij. Als een band een sluitpost op je begroting is, huur dan een DJ in zou ik zeggen.

De avond begint en de gasten druppelen langzaam binnen. Bruid en bruidegom staan een beetje verveeld bij de deur waar de mensen netjes wachten op hun beurt om hun te feliciteren. Iedereen groet elkaar vriendelijk en men haalt wat drankjes. Daarna gaat men zitten en gaat gezellig met elkaar kletsen. De band speelt z’n eerste set met rustige muziek en uiteraard is er de openingsdans van de newly weds en doen sommige gasten daarna uit beleefdheid mee om daarna de hele avond niet meer uit hun stoel te komen. De laatste jaren lijkt het wel alsof mensen niet zo’n zin meer hebben om naar een bruiloft te gaan. Ik zag regelmatig lange gezichten die helemaal niet in de mood lijken te zijn om te feesten. Als je een vocalist(e) in de band hebt die ook een goede entertainer is dan krijg je de mensen gelukkig altijd wel aan het dansen en aan het feesten. Ik kijk naar rechts uit het raam naar buiten waar de bruid de hele tijd sjekkies staat te roken bij de voordeur. Ze wordt gevraagd om deel te nemen aan het feest want het bruidspaar moet even in het midden van de kring gaan staan. Haar kersverse husband roept haar naam door de PA om en op dat moment zie ik haar een net gedraaid sjekkie uit haar mond spugen…pffft! Lekker charmant dacht ik nog bij mezelf. Na drie en halve set staat de zaal eindelijk op z’n kop. Het is hard werken voor de front (wo)man om zo’n avond te maken. Maar ach, I’m just the bassplayer met z’n oortjes in waardoor ik het zaalgeluid, die de mensen maken, nauwelijks hoor en ik trek mijn hoed dan iets meer beneden zodat ik het gevoel heb in eigen wereldje te zijn ondanks het feestgedruis vlak voor mijn neus. Soms is zo’n feest zo verschrikkelijk saai met nare mensen dat ik op de lessenaar mijn mobiele telefoon heb staan waar ik dan tussendoor TV op zit te kijken tijdens het spelen. Ja ja, kan ik ook…:-). Niemand die het ziet want ik sta vaak achterin verscholen achter een lessenaar en een andere muzikant.

De meest onvergetelijke en verschrikkelijke bruiloft voor mij persoonlijk was het spelen op een miljonairs bruiloft in 1999 waarbij de bruid ineens hysterisch begon te gillen. Iedereen schrok en haar vader rende naar haar toe met de vraag wat er aan de hand was. De band stopte en ze wees naar mij. Hij, hij heeft zijn Bow Tie niet om! Alle ogen waren op mij gericht en ik kon wel door de grond zakken. Het was een feest waar we allemaal in smoking moesten maar door alle haast had ik mijn vlinderdas vergeten om te doen. Ik dacht die dan in de pauze tussen de sets door om te doen maar helaas. Het belachelijk histirisch gedoe van dat verwende nest had meteen invloed op de rest van de avond. Ik zag dat de gasten het ook maar een rare actie vonden en de meesten gingen ook maar meteen naar buiten en bleven daar. De sfeer werd een stuk minder leuk en we hadden toen nog een hele avond te gaan. Toen we klaar waren met de gig ging ik er dan ook met gierende banden vandoor. Dit nooit meer dacht ik bij mezelf.

Ik heb dit meer dan 25 jaar gedaan, spelen op dit soort soort events. Bruiloften, partijen en bedrijfsfeesten. Iedereen staat met z’n rug naar de band toe en of het wat zachter kan. En dan die bedrijfsfeesten waar de directeur, met zweetdruppels op z’n voorhoofd, de mooie secretaresse aan het versieren is en rondjes om haar heen staat te huppelen met twee wijsvingers in de lucht op de maat van de muziek. Misschien 10 procent van dit soort events waar ik heb gespeeld vond ik gezellig en leuk. Maar uiteindelijk gaat het er niet om wat ik er van vind maar dat de organiserende partij een geweldige avond heeft beleefd. En ik moet zeggen, het is nauwelijks voorgekomen dat men ontevreden was. Voor mij is het gewoon een job die goed geklaard moet worden. Toch wel heel raar als ik me bedenk dat een bruiloft een hoogtepunt is in iemands leven en ik altijd weer opgelucht ben dat de avond voorbij is en blij ben wanneer ik weer in de auto terug rij naar huis.

Zou je het zo weer doen? Natuurlijk, want hoe hoger de gage hoe leuker ik het vind!

Bass Tie

Blog #29 – De bassist volgens mij

De rol van de bassist wordt nogal onderschat. De bescheiden plek die de bassist op het podium inneemt is 9 van de 10 keer achteraan naast de drummer en ze trekken over het algemeen niet de aandacht en zijn voor het grote publiek zelfs onzichtbaar. De bassist is dienend en onopvallend. De bassist verbindt harmonie en ritme en is vaak de rust zelve. Hij of zij is het cement, de verbindende factor binnen een band.

Even over het verbinden van ritme en harmonie. Dat de bassist samen met de drummer een ritme tandem vormt, dat weet men vaak wel. Een drummer kan ritmisch de boel sturen, maar daar gaan we…de bassist kan ritmisch en harmonisch sturen. En wat niet iedereen weet of zich realiseert is dat de bassist een akkoord kan bepalen. Speelt de gitarist bv een C majeur akkoord en de bassist speelt een B dan wordt het akkoord een Cmajeur7. En als de gitarist een Cmajeur7 speelt en de bassist slaat een E aan ipv van de grondtoon C en dan klinkt het akkoord ineens weer anders. De bassist speelt vaak de grondtonen van een akkoord maar kan ook anders besluiten.

De bassist heeft een grote verantwoordelijkheid. Je behoort immers tot het fundament. Is het fundament zwak dan is de rest van de band dat ook, hoe goed de andere muzikanten ook zijn. Neem een huis als voorbeeld. Het fundament van een afgebouwd huis is praktisch onzichtbaar. En je kan het zo mooi hebben gebouwd als je maar wilt, met de beste materialen, maar als het fundament zwak is dan heb je er niet veel aan en stort de boel in elkaar. De bassist moet de muziek ook door en door kennen, nog meer dan de anderen, want hij is geen volger maar een onopgemerkte leider.

De bassist zorgt er voor dat anderen kunnen shinen en met vertrouwen hun ding kunnen doen. Als de bassist staat als een huis, samen met de drummer, dan voelt het voor de muzikanten in de groep aan als een warm bad. Is een drummer ruk dan is de bassist constant bezig om te trekken en te duwen aan het tempo en is constant bezig om te corrigeren. En dat vindt de bassist fucking vermoeiend en irritant jonguhhh! De bassist houdt het overzicht en speelt met authoriteit en is geen volger. Ik zeg geen volger omdat de bassist die volgt achter de feiten aanloopt en dat is dan ook te horen in het basspel.

De bassist moet gefocussed blijven en overzicht houden want als hij verdwaald dan fronsen de wenkbrauwen, draait iedereen zich om en word hij door het publiek ineens wel opgemerkt. Daarom is het ook maar goed dat de bassist onopvallend achteraan staat zodat we ons een beetje kunnen verschuilen als het moment daar is…:-)

De bassist geeft om het geheel en niet zichzelf.

Blog #28 – De (waan)zin van de dag (2)

Op het moment dat ik dit schrijf is het vrijdagavond 15 mei 22:45u. Als onze theatervoorstelling doorgegaan zou zijn dan zouden we een kwartier geleden de grand finale hebben gespeeld en zouden we ons dan nu met gepaste afstand in de lounge begeven tussen de bezoekers. Even een praatje maken, even groeten, even vlug een drankje doen en dan als de donder alle spullen inpakken en naar huis. Best wel apart als ik er zo over nadenk. Hoe zou het zijn geweest als we daar vanavond hadden gestaan? Omdat die zeer intelligente lockdown er ineens was hadden wij per direct ook alle activteiten moeten stoppen. Ja, we stonden vanavond er even bij stil dat dit de grote dag zou zijn waar we maanden naar uit hadden gekeken.

Zoals bekend zijn de theaters nu in rep en roer vanwege die 1,5m afstand. Ze zijn bezig met creatieve oplossingen hiervoor te vinden maar we weten nu al dat er minder publiek aanwezig kan zijn dan de normale maximale capaciteit het toelaat. Minder publiek betekent minder inkomsten voor het theater met het gevolg dat de artiesten ook niet meer groots kunnen uitpakken. Onze voorstelling, die nu naar 19 september is verschoven, zal worden gebracht in de vorm die wij hebben bedacht met hetzelfde aantal mensen op en naast het podium. Maar stel je voor dat er meerdere shows zullen volgen. Die kunnen we dan niet meer met zo’n grote groep neerzetten. We staan al met 9 man op het podium en dan nog 3 man voor licht, beeld en geluid. Dat is straks gewoon niet meer rendabel. De cultuursector heeft het moeilijk en zal, als het zo doorgaat, als een kaartenhuis in elkaar donderen.

Wat mij stoort is dat sommige mensen cultuur en entertainment als een luxe beschouwen en dus niet belangrijk. Ik zag zelfs een muzikant deze uitspraak doen, bizar vond ik dat gewoon. Cultuur en entertainment is in deze moderne tijd hard nodig. Het dagelijkse leven is zo complex en erg duur geworden dat men zich vaak voorbij loopt om zichzelf financieel het hoofd boven water te kunnen houden. Stel je nou deze quarantaine tijd eens voor zonder muziek, boeken en films. Ach ja, hier in Nederland ziet men artiesten als een stelletje subsidie trekkende hobbyisten. Wat dat betreft kan je beter in Duitsland wonen waar de showbusiness, artiesten en entertainers serieus worden genomen en ook gewaardeerd worden. Hier is het ver te zoeken.

Anyway, mijn kapper is ook weer open mensen! Eindelijk ben ik verlost van mijn 9 weken oude coupe de corona! Zo, dat voelt lekker!

Oh ja, wil ik nog even zeggen. Joanna en ik hebben onlangs een VOF opgericht. BridgeDeLeau Productions VOF is een feit! Dit was even een champagne momentje…:-)

Fijn weekend allemaal en cheers!

Blog #27 – Koffie koffie tijd

Toegegeven, het vele thuis zitten maakt wel een stuk actiever en productiever. Met het mooie weer lekker de achtertuin opgeknapt en al het houtwerk staan beitsen. We hebben het allemaal weer mooi gemaakt voor de zomer. Het doet ook wel rare dingen met mensen. Het lijkt de laatste tijd wel alsof men boos is op alles en iedereen. Terwijl de ene helft zegt op adem te komen is de andere helft helemaal opgefokt en gefrustreerd. Ook ik doe rare dingen door de lockdown. Als ik aan het werk ben overdag dan heb ik de tv de hele tijd aan en kijk met een schuin oog en luister, tussen 10 en 11 uur, naar het progamma Koffietijd. WTF!? Koffietijd? Ja, vind ik gewoon gezellig zo op de achtergrond. Het gaat eigenlijk nergens over, volgens veel mannen dan. Maar al dat vrouwenpraat werkt voor mij gewoon kalmerend naast al die corona toestanden en het doet me ook terug verlangen naar het post-corona tijdperk. Zo onbezorgd allemaal. Ach, zo heeft iedereen nu wel z’n merkwaardigheden en een corona kapsel denk ik zo.

Naast ons dagelijks werk en tuinieren zijn we ook nog steeds lekker bezig met de muziek. Wij doen het er ook niet even bij of even naast. Bij ons is het een belangrijk onderdeel van ons dagelijks leven zoals eten en slapen. We hebben nu ook beiden onze eigen ruimtes waar we ons terug kunnen trekken als we gefocussed bezig willen zijn en elkaar niet willen storen. Hoe blessed ben je als je beiden zo bezig kan zijn en dat het in onze levenstijl past. Soms apart maar toch ook samen. Samen naar iets toewerken, samen naar onze show toe werken en hopelijk een toekomst met heel veel nieuwe mooie muziekprojecten. Belangrijk is wel dat we onze eigen vaardigheden op peil houden en onszelf ook verder blijven ontwikkelen. Dat betekent naast het creatief en productief bezig zijn regelmatig oefenen en (in)studeren.

Met het oog op de toekomst heb ik weer een DAW, een software progamma aangeschaft waar je je muziek mee kan opnemen. Ik heb me er bewust een tijdje niet meer mee bezig gehouden want ik was er wel klaar mee met al die dure aanschaf, updates en upgrades van Logic en ProTools en computers die constant vastliepen. Toevallig kwam ik onlangs het progamma REAPER tegen. Professioneel, spotgoedkoop en neemt niet veel ruimte in beslag op je PC. En aangezien ik hier in huis iemand heb die haar eigen liedjes schrijft is het ook wel handig als we ideeën zelf kunnen opnemen. En laat onlangs nou toevallig een oude kennis aan mij vragen of ik wat songs voor hem kan inspelen op de bas, nou dat is meteen een goeie oefening zijn om het progamma beter te leren kennen! Yup, eerste song inmiddels ingebast en de wav file verstuurd via Wetransfer!

Hey, en dan die single van Joanna, Gebroken Spiegel. Die is dus inmiddels klaar! Die moet alleen nog gemasterd worden en klaargemaakt worden voor de radiozenders. Er moet een radio edit van komen. Maar wat is ie mooi geworden! Een geweldig mooi liedje die ook nog eens geweldig is geproduceerd door gitarist/producer Patrick Drabe van de Lake Side Studio in Loosdrecht. De single is ingespeeld door gerenomeerde studio muzikanten en het achtergrondkoortje is gedaan door een bekende zangeres, en wat heeft zij het prachtig mooi gedaan! Wij zijn uiteraard heel benieuwd hoe de single het gaat doen. De release staat even on hold maar als het zover is gaat iedereen er van weten en horen via alle mogelijke media kanalen.

Een fijne week iedereen, en ik sta die twee minuten even stil om te herdenken en te bedenken dat we onze vrijheid beetje bij beetje kwijt aan het raken zijn op het moment.

Blog #26 – Gratis en voor niets

Toen mijn moeder nog leefde zei ze ooit tegen mij dat ik de keuze niet durfde te maken om fulltime muzikant te worden omdat ik anders mijn “luxe leventje” kwijt zou zijn. Dit luxe wel tussen aanhalingstekens. Luxe is een groot woord maar ik had het met optredens erbij niet slecht toenertijd. Laten we wel wezen, als je een fulltime baan hebt en bijna elke week op vrijdag en zaterdag met je bandje ergens staat te spelen dan is het, per maand, goed verdienen kan ik je zeggen. Maar ik had al gauw door dat ik niet volledig voor de muziek wilde en durfde te gaan. Had ook wel voorbeelden genoeg om me heen van muzikanten die regelmatig aan de grond zaten. Het leven bestaat voor mij uit meer dan muziek alleen en het is ook zo onzeker allemaal, geen stabiel inkomen etc. Voor vele muzikanten was toenertijd de sky the limit. Nu heb ik het over de periode in de jaren 90 die ik dan ook intens heb meegemaakt als muzikant. De gages waren hoog en het kon niet op allemaal. Ik snap ook wel dat je normaal gesproken niet kan leven van basgitaar spelen in bandjes alleen. Je zal meerdere inkomstenstromen moeten hebben zoals les geven, Youtuber zijn met heel veel abonnees en regelmatig content creëren, produceren, liedjes schrijven, booker, schrijven voor een blad etc. om er je beroep van te kunnen maken. Of je bent een bekend artiest die bakken met geld binnensleept zodat je een goeie buffer kan opbouwen voor financieel moeilijke tijden. Tja, daar zijn er niet zoveel van en vaak zijn wij muzikanten geen artiesten maar de mensen achter de artiesten en die gaan zoiezo met een veel mindere gage naar huis gaan.

Maar hoe dan ook, de wereld is een maand geleden letterlijk binnen een dag tot stilstand gekomen. En nu valt er letterlijk niks meer te verdienen. Alle inkomens in de cultuursector zijn weggevallen. Het is een ongekende situatie waar we nu in zitten. De muziekbusiness is net als de horeca afhankelijk van publiek, veel publiek. Publiek die hutje mutje, in een concertzaal, tegen elkaar aan staan als haringen in een ton of waar mensen in een restaurant dicht bij elkaar zitten waar de tafels lekker dicht op elkaar staan. Hoe meer mensen op 1 vierkante meter hoe meer omzet. In de nieuwe zogenaamde 1,5 meter maatschappij gaat dit natuurlijk voor grote problemen zorgen. Als dit zo doorzet dan zal er veel minder personeel nodig zijn want er kan ook minder klandizie/publiek ontvangen worden. Ik vrees ook het ergste voor onze theatershow in september. Als je een zaal capaciteit hebt voor 230 mensen hoeveel mogen er dan nog in vraag ik me af? 1,5 meter in de omtrek is best wel veel hoor. Het nieuwe normaal heet het nu. Pffff, heb ik wel moeite mee. Het heeft ook meteen een naam gekregen, een enge naam “de 1,5m maatschappij”…brrr! Ik denk dat we het zogenaamde nieuwe normaal nooit als normaal zullen beschouwen gezien de enorme materiële en immateriële schade die er aan zit te komen en het reeds heeft aangericht.

Wat mij wel een beetje verbaasd is dat heel veel artiesten nu ineens online live optredens geven. Men laat veel meer zien dan voorheen. Van de meest slechte amateur tot de meest professionele vakmensen die je normaal gesproken dit nooit ziet doen. De muzikanten/artiesten die heel hard hebben geroepen dat je niet gratis moet gaan optreden omdat je de markt anders zou verzieken zie ik nu gratis en voor niets hun kunstje doen. Waarom eigenlijk? Om hiermee troost te bieden aan anderen? Om relevant te blijven zodat het publiek je niet vergeet? Ik ben van mening dat met deze trend, en dat is het inmiddels geworden, je die hele discussie hiermee teniet doet. Ja, ik weet ook wel dat er naar een nieuw verdienmodel moet worden gezocht. Maar dit eerst onder het mom van gratis oprecht troost en vertier aanbieden en na verloop van tijd de mensen laten betalen? Het gemiddelde publiek ziet muziek als een wegwerp artikel en van de muziekverkoop moet men het al tijden niet meer hebben want waarom betalen als je het (bijna) gratis kan krijgen. Het interesseert ze niet hoeveel bloed zweet en tranen je erin hebt gestopt en hoeveel het kost om het allemaal mooi op te nemen. Men vindt het tegenwoordig zelfs normaal om niet meer te betalen voor muziek. Dit zal zo ook kunnen gaan gebeuren met live optredens. Mensen gaan straks niet meer willen betalen voor live optredens en zeker niet als het moeilijker wordt gemaakt met die 1,5 meter afstand houden als het toch allemaal online te bekijken is. Leer dit soort denken de mensen maar eens af. Straks als de economie weer helemaal open wordt gegooid dan hoort deze gedachtegang ook bij het zgn nieuwe normaal. Het is zonder crisis al moeilijk genoeg om zalen vol te krijgen. We heten immers niet allemaal Beyonce. Just saying. Maar…deze situatie ligt uiteraard veel genuanceerder dan ik hier schets. Het is immers wel een kwestie van geven en nemen.

Koningsdag dit jaar zal bizar anders zijn dan alle voorgaande jaren. Het wordt notabene nog mooi weer ook. Het is jammer, ik vind het altijd een geweldig leuk feest. Voor het laatst heb ik twee jaar geleden op Koningsdag opgetreden als gastspeler samen met Joanna bij de New Motion. En wat was het toen koud! We waren die dag ook allang blij dat het droog bleef. Het was wel een hele gezellige gig en hadden met volle teugen van die dag genoten. Met het mooie weer morgen gaan we hier lekker genieten in de tuin met de BBQ aan en een lekker glas wijn.

Ik wens iedereen een fijne Koningsdag 2020. Enjoy & be safe allemaal!

Blog #25 – De Blues en ik

“If you look down on other kinds of music then you’re missing the point” . Even een quote uit een interview met bassist Darryl Jones van de Rolling Stones.

“Goh Ricky, dat jij in een Blues bandje speelt…dat had ik nou nooit van jou verwacht?”. Dit is een opmerking die ik tussen 2012 en 2014 regelmatig kreeg te horen. Nou moet ik ook eerlijk zeggen dat ik ook nooit had gedacht in de Blues terecht te komen. Blues speelde ik vroeger alleen tijdens jam sessies als opvulling of als mensen zich wilden bewijzen op hun gitaar door veels te lange en saaie solo’s te spelen. Dan begeleidde ik ze wel, en daar gingen we weer met het welbekende 1-4-5- schema.

Voor mij is spelen in een Blues band zoiets als opnieuw leren lopen, beter leren lopen moet ik eigenlijk zeggen. Zoals zoveel autodidacten sla je als muzikant veel van de zogenaamde basics over als je een instrument leert spelen. De Blues is de basis die je in elke muziekstijl kan gebruiken. Ik realiseerde me steeds meer en meer dat de blues gewoon de basis is voor alle muziek die ik speel. Ik wist het wel maar nu voelde en zag ik het ook.

Mijn muzikale hart ligt bij de Soul, Funk en Jazz met hele andere harmonieën, andere melodieën en ritmes. Maar overal is wel de blues in terug te vinden. De neiging om op de Bluesmuziek neer
te kijken omdat het simpele muziek zou zijn heb ik zoiezo nooit gehad. Dat komt omdat ik een muzikale allesvreter ben. Mijn cd collectie gaat dan ook van harde muziek tot smooth jazz. In bijna elke muziekstijl hoor ik wel iets terug van wat ik goed vind, of ik het mooi vind is weer een ander verhaal. Iets goed vinden en iets mooi vinden zijn twee verschillende dingen.

Wat betreft muziek ben ik altijd open minded geweest en dat komt mij goed van pas als sessie muzikant. Ik respecteer de muziek, respecteer de blues muziek en probeer het ook te spelen zoals het hoort. Je eigen draai aan een muziekstijl geven werkt soms gewoon niet. Dat geeft alleen maar veel discussies binnen een groep en ook het publiek herkent ook het allemaal niet meer en accepteer het ook vaak niet. En in het ergste geval word je uit de band gekickt. Het publiek gaat gewoon zitten morren. Het zijn echte luisteraars en er zitten ook veel puristen tussen. Ik vond het best hoor, ik speelde gewoon wat de baas wilde al vond ik er soms geen reet aan. Als bassist weet ik inmiddels wat ik moet doen maar nog belangrijker is wat ik niet moet doen. Als je in een zes-mans formatie speelt dan moet je je spel nou eenmaal versoberen en niet gaan spelen alsof je in een power trio zit en alles vol zit te pompen.

De Blues is een wereldje waar naar mijn ervaring egotripperij toch een stuk minder voorkomt dan wat ik gewend ben. De vriendelijkheid en gemoedelijkheid binnen deze scene is erg fijn en net zoals bij de Jazz muziek heb je ook echte luisteraars als publiek. Heerlijk die mensen die echt naar de muziek staan te luisteren in plaats van erdoor heen staan te ouwehoeren. Het is toch te erg dat het in het buitenland de naam “Dutch Disease” heeft gekregen…niet dan? Ik ben inmiddels wel uitgespeeld in de Blues na een kleine twee jaar met zangeres AJ Plug en band door heel Nederland te hebben rondgetourd. Alweer 4 jaar geleden had ik er een punt achter gezet. Ik kan ook wel zeggen dat ik in elke uithoek van Nederland in de kleinste cafés en op de grootste podia met deze band heb gestaan en ben er nog steeds trots op dat ik op een te gekke Blues Rock CD heb meegespeeld en de daarop volgende tour ook heb mogen meemaken.

Oh ja, waar ik me in het verleden wel een beetje aan heb gestoord is aan mensen die mij wel even vertelden dat ik geen Blues moest gaan spelen omdat het simpele muziek zou zijn en niks voor mij zou zijn. Jazz, dat moest ik spelen, veel intelligentere muziek….uuuh? De AJ Plug band was vele malen beter dan die flauwe amateuristische soul funk bandjes waar diegenen in speelden, dat was nog het mooie er van. Verder heb ik nog nooit zoveel opgetreden in Nederland in één jaar als in mijn bluesperiode…(rond de 60x)…en heb podium ervaring genoeg opgedaan denk ik zo. Om iets goed te doen is niks makkelijk. En geloof me, er werd gewoon gëeist dat ik elk optreden spot on was. Ga er maar aan staan, geen noot mocht je missen anders kreeg je een kick in de nuts. Niet letterlijk natuurlijk maar je begrijpt het wel. In die twee jaar Blues heb ik heel veel geleerd en ervaringen opgedaan die ik niet had willen missen. Het maakt dat ik nu wel goed weet wat ik wil, en misschien nog belangrijker, wat ik niet wil.

Dit is alweer blog #25, mooi rond getal. Hopelijk komen er dit jaar nog nieuwe dingen aan betreft de theatershow en alles erom heen. We gaan het meemaken allemaal. Maar voor nu een fijne zondag en hou het veilig iedereen!

Debuut album AJ Plug
Dutch disease

Blog #24 – Verveling? Niet in mijn woordenboek!

Op het moment dat ik dit schrijf is het zondagochtend en zit lekker in het zonnetje in de achtertuin. Wat is dat heerlijk na al dat koude natte weer zeg! Zometeen even ons paasontbijtje en gaan we weer aan de slag als tuinier voordat het weer omslaat. Ben pas 3,5 week vanuit huis aan het werk, het is geeneens zolang geleden maar we zijn inmiddels 3 crematies verder. Het is en blijft een bizarre periode met veel verdriet en schrijnende situaties. Ik kan me er ook best wel wat bij voorstellen dat het voor mensen met gezinnen moeilijk is om hele dagen op elkaars lip te zitten. De verveling en irritaties slaan toe zie ik om me heen. Maar niet in ons huishouden. We werken allebei vanuit huis, waar we maar druk mee zijn, en in onze vrije tijd zijn er genoeg klussen in huis en tuin om te doen. Verder blijven we met muziek bezig. Ik blijf elke dag oefenen op de bas, probeer elke dag de benodigde oefeningen te doen, theorieboek open en gaan. Verder complexe baslijnen uitzoeken die ik al tijden graag wil kunnen spelen. De electrische gitaar blijft toch ook roepen naar me ‘bespeel me bespeel me!’. Verder lekker bezig met mijn website. Ik wil nog een lijstje van al mijn gear erop zetten. De pagina heb ik al aangemaakt maar nu nog de invulling er van. En ik hoop binnenkort weer een nieuwe Youtube videootje op te nemen. Maar ja, dan zal er eerst goed geoefend moeten worden. Gewoon lekker constructief en creatief bezig blijven is goed voor de geest.

In blog #9 had ik het over complimenten krijgen . Ik heb er weer eentje ontvangen hoor. En niet een korte reactie maar een uitgebreide email. Diegene heeft echt z’n best gedaan om die mail te schrijven. Dit soort berichten heb ik weleens vaker ontvangen maar zo uitgebreid nog nooit. Ik vind het wel leuk maar tegelijkertijd ook een beetje vreemd. Waarom zou je zo’n mail sturen naar iemand die je totaal niet kent? Ik heb daar altijd een dubbel gevoel bij maar ja het is een Amerikaan. En Amerikanen die zich vervelen doen dit blijkbaar. Complimenten die ik krijg ontvang ik voornamelijk van Amerikanen bedenk ik me nu. Ik vind het wel leuk om het via deze blog met jullie te delen en zal het hieronder kopiëren en de Youtube video van mij waar hij het over heeft.

Ik wens jullie alemaal hele fijne en veilige paasdagen en geniet er van!

Steely Dan – Peg – Random email Johnny Don’t!

<johnnydontdid@gmail.com> Thu 4/9/2020 4:37 AM

Oi mate. Love your playing, man. Very tasty. I’m just about 42; grew up outside Chicago; and Steely Dan has been one of my favorites since before I could talk. First song I ever sang was “The Boston Rag” or “My Old School.” They’re on the same album so my dad and I argue about which one I sang first…at two years old. My point in writing you is to tell you your playing is great. You are a true bassist.

Around Chicago, there are a LOT of guitar players trying to play bass, because there’s lots of work (Chicago has the best local music scene in the states) and few REAL, *dedicated* bass players. (I can always tell when a guitarist is playing bass; I hate it.) So I really appreciate a REAL bassist when I hear one, and you are it. Do you do any online work? I.e., remote recording? Most of the bassists I know in the states are booked or are too busy to track for me. Well…in their defense, I’m particular. I studied at Berklee in Boston (many years ago…John Mayer was a good friend and classmate, if that gives you any idea how old I am…haha) so I’m picky as hell. Always looking for new players. How’s the scene in the Netherlands? Whereabouts are you? I’ve been to Amsterdam but that’s about it…If my country wasn’t so pathetic right now, I’d tell you to move to Chicago, you’d work all the time. But good luck getting a Visa. Holy shit, why is this guy president and how did it happen??? Let’s just focus on music. Even if you don’t respond to this, please just keep playing.

Your sound and tone is gorgeous. it’s all in the fingers, baby, and you’ve got it. By the way, I really really REALLY love that you named James and Pino as the first two bassists that influenced you. I assume you know Mike Elizondo too, yes? He doesn’t have the pedigree the other two do, but his playing has literally MADE some hits over the past twenty years…. Keep it up. Tasty, tasty, tasty, Daddio. 😉

In case you haven’t seen it: https://www.youtube.com/watch?v=waIBA6_0GQc

My rendition of Peg – Steely Dan

Blog #23 – De waan(zin) van de dag (1)

Eigenlijk zou deze blog moeten gaan over de drukke voorbereidingen die getroffen worden voor onze theatershow. De realiteit is helaas anders. Alles ligt stil, letterlijk de hele wereld ligt stil van de een op andere dag. Iedereen houdt met spanning het nieuws in de gaten hoe de zgn curve zich zal ontwikkelen. Het overgrote deel van de bevolking houdt zich keurig aan de regels maar natuurlijk zijn er ook mensen die weer alles aan hun laars lappen wat weer zorgt voor nieuwe besmettingen en nog meer ellende waardoor de lock down periode nog langer zal kunnen gaan duren. Het virus heeft onze kennisen, familie en vriendenkring ook inmiddels bereikt en zo voelen we het steeds meer dichterbij komen. Wij gaan alleen naar buiten voor onze boodschappen en als we de hond moeten uitlaten, echt alleen voor het hoog nodige en dan ook heel voorzichtig. Ik probeer altijd weer zo snel mogelijk uit zo’n supermarkt te zijn. Het voelt gewoon niet fijn. Nu heb ik zelf geen probleem om veel thuis te zitten want eigenlijk ben ik best wel een Indo huismus met een basgitaar. Maar ik werk ook 5 dagen per week thuis aan de eettafel op eigenlijk een ongeschikte stoel. Anderhalve week doe ik dit pas en het voelt voor mij nu al heel erg als een sleur. Ik zou het te gek vinden als ik 1 of 2 dagen p/w thuis zou kunnen werken hoor, is echt heel praktisch gewoon en dan de andere dagen op kantoor samen met de collega’s in een een echte kantooromgeving waar je sneller kan schakelen en interactie met elkaar kan hebben. Maar 5 volle dagen thuis is teveel van het goede. Het kost nu ook gewoon wat meer energie allemaal. Maar goed, ik mag niet klagen. Het kantoortje aan de eettafel werkt prima en ben blij dat we überhaupt nog kunnen werken. De wereld is zich nu aan het resetten, de mensheid is zich nu aan het resetten. We lopen onszelf iedere dag voorbij in de maalstroom van de maatschappij en nu worden we gedwongen om even pas op de plaats te maken om tot bezinning te komen.

De voorbereidingen voor de show waren net in volle gang en we hebben alweer een paar repetities achter de rug. Deze zijn van de een op andere dag uitgesteld net zoals de voorstelling zelf die nu verschoven is naar zaterdag 19 september. Het lijkt allemaal van zelf te gaan allemaal maar geloof me, het was even alle zeilen bij zetten. Het verplaatsten van zo’n show is als het bijsturen van een olietanker. Onze band en crew moeten ook maar allemaal net kunnen op die nieuwe datum en dat we op een zaterdag kunnen is een blessing! Dat heeft Joanna maar goed geregeld allemaal! We berusten ons erin en blijven bezig met plannen maken en het perfectioneren van de show. Er stond in april een release gepland van Joanna’s eerste single maar die is nu natuurlijk on hold gezet. De opnames hiervoor hebben wel inmiddels plaatsgevonden in de Lakeside studio van gitarist/producer Patrick Drabe en nu is het afwachten op het uiteindelijke resultaat. Het gaat een hele mooie single worden kan ik je vertellen. Heel spannend allemaal!

Ik ben het hele weekend lekker bezig in mijn muziekkamertje en heerlijk aan het studeren op de bas en liedjes uitzoeken en even deze blog schrijven. Lekker even op mezelf met m’n eigen gedachten in m’n eigen wereldje met rustige Jazz muziek zachtjes op de achtergrond. Die besmette wereld daarbuiten laat ik even voor wat het is en ga zo nog even verder met een pittig instrumentaal modern Jazz stuk die ik hoe dan ook onder de knie zal krijgen. Het is een stuk van bassist Victor Bailey genaamd Low Blow. Als ik zo’n nummer uitzoek dan moet ik helemaal relaxed zijn en mijn hoofd moet ook leeg zijn. Eerst leer ik de noten, dan de timing en dan het snelle tempo. Kortom, ik ben lekker bezig hier en ik hoop jullie ook.

Take care & stay safe en sound!

Blog #20 – De moderne muzikant

Op het moment gaat het in de media over niks anders dan het Corona virus. Eergisteren is door de overheid besloten om alle grote evenementen te cancellen wat weer directe gevolgen heeft voor veel muzikanten, artiesten, geluidsmensen etc. Hier heeft de muzikant van tegenwoordig plotseling mee te maken. Zo plotseling is het virus ergens in China begonnen en de wereld ingebracht en zo plotseling ligt heel Nederland plat. Hoeveel ZZP muzikanten raken plotseling hun inkomen wel niet kwijt? Bizarre rare tijden zijn dit.

Wat is een moderne muzikant nu eigenlijk? In mijn ogen is dat een muzikant die van meerdere markten thuis is, eentje met een goed werk ethiek en een beetje verstand heeft van technische zaken, die constante veranderingen goed aanvoelt en daarop inspeelt, goed en snel kan schakelen en ondernemend is. Niet wacht tot de telefoon overgaat maar zelf zijn of haar werk creëert. Een soort van muziek entrepreneur eigenlijk. Ik ben dat zowiezo niet, I’m just the bassplayer. Maar ik woon wel samen met iemand die deze vaardigheden bezit. Bij wijze van spreken houdt ze in de ene hand haar microfoon vast en in de andere hand haar mobiele telefoon en laptop. Het produceren en regelen van haar eigen theatershow vind ik bijvoorbeeld een knap staaltje van een “moderne muzikant” zijn.

Van elke muzikant verwacht men dat hij z’n gear voor elkaar heeft en eigen vervoer en een telefoon. Van een moderne muzikant verwacht men dat je via Whatsapp, Facetime en/of Skype bereikbaar bent want bellen doen we niet zoveel meer, dat je over een Ipad beschikt en ook over eigen inear monitoren eventueel met bijbehorende versterker. Ik spreek hier uit eigen ervaring. Soms kan je een gig geeneens aannemen als je bv geen inears hebt.

Van een moderne muzikant verwacht men een eigen YouTube kanaal, een eigen website, actief zijn op verschillende social media. Je kan erover zeggen wat je wilt maar wil je dat andere mensen je leren kennen dan is dit best wel essentieel voor je eigen promotie/marketing. Hoe zet je jezelf in de markt via welke kanalen? Jaren geleden zei een professioneel drummer tegen mij dat hij het onnodig vond om zich bezig te houden met social media. Dat terwijl deze betreffende drummer tegelijkertijd ook wel meer gigs zou willen hebben gehad. Hij vond het maar onzin al dat gedoe online, het levert toch niks extra op vond hij. Zelf was ik destijds al lekker bezig op Youtube en andere social media en ben altijd gewoon content wezen maken. En nu 6 jaar later een eigen website erbij. Dit alles heeft mij geen windeieren gelegd en word nu zelfs ook weleens benaderd, om te komen spelen, via social media zonder dat ze mij kennen. Naar mijn mening gaat het er voornamelijk om dat mensen weten wie jij bent. Al die inspanningen op de verschillende media platformen zouden net dat beetje extra kunnen geven om extra werk te genereren of gevraagd te worden door andere muzikanten. Ik zie het als die nodige 1/10 punt om te slagen voor een eindexamen. Als je niks onderneemt, niks van jezelf laat zien dan weet je zeker dat je niet gezien en opgemerkt zal worden, behalve in kleine kring natuurlijk. En ja, het is veel werk om alles bij te houden maar als uitvoerend muzikant ben je als het ware een eenmanszaak, die net als alle andere bedrijven, continuiteit nodig heeft om te kunnen overleven. Netwerken in deze industrie is gewoon heel erg belangrijk en in deze moderne tijd zijn er zoveel middelen om dat zelf te kunnen doen.

Dat er mensen zijn die geen smartphone hebben en alleen op zo’n ouderwetse mobiel via sms zijn te bereiken is ok, ieder z’n ding. Maar als muzikant zijnde vind ik dat ronduit belachelijk en helemaal als muziek je broodwinning is. Tegenwoordig worden er app groepen in Whatsapp aangemaakt. Het werkt snel en effectief en bespaart dus tijd. Muzikanten moeten snel bereikbaar zijn en moeten ook vlug kunnen reageren op berichten zodat de regelende partij snel kan schakelen wanneer het nodig is. Als het allemaal moeizaam gaat dan heb je een grote kans dat ze voor jou een ander zullen zoeken.

In de jaren ’90 deden we bv alles met cassette bandjes, daar stonden dan alle liedjes op wat je moest kennen voor de repetitie. Nu delen we onze MP3’s via de Dropbox waarbij de beheerder van die box toegang verleend aan de betreffende muzikanten. En die kunnen gewoon in een handomdraai online alles vinden wat ze nodig hebben. In de dropbox staat dan ook meteen alle informatie die nodig is zoals: leadsheets, draaiboek, setlijsten etc etc.

De moderne muzikant heeft tegenwoordig beschikking over zoveel op allerlei gebied. Wil je een liedje uitzoeken? Hup, gaan we even opzoeken op Youtube. Als bassist is er ook zoveel meer keus wat betreft basversterking, basgitaren en alle bijbehorende accesoires. Voor weinig geld had je 25 jaar geleden niet veel keuze in bv basgitaren. Het was vaak brandhout met wat snaren erop. Nu is de keuze ongelofelijk groot en voor een paar honderd euro heb je al een goeie bas. En op versterking gebied is de keuze ook ontzettend groot geworden. Het ene merk na de ander wordt gelanceerd. Wat een geweldige keuze hebben we nu allemaal. De gemiddelde bassist zou nu toch beter moeten klinken dan de gemiddelde bassist van toen zou je zeggen. Ja, ik weet het, de sound zit in je vingers. Maar op een stuk brandhout kunnen die geweldig klinkende vingers spelen wat ze willen maar de sound blijft gewoon ruk.

De moderne muzikant krijgt nu ook te maken met inear monitoren en backingtracks in combinatie met een click track. Ik merk vooral dat de wat oudere generatie daar meer moeite mee heeft dan die jonkies van tegenwoordig. Maar aan de ene kant, moderne muzikant zijn heeft niks te maken met leeftijd maar met mind set. Ik kreeg er pas mee te maken in 2016. Voor het eerst speelde ik zonder basversterker maar via m’n Avalon DI en inear monitoren waardoor ik de backing tracks ook geweldig goed kon horen. Wat mij betreft is het met backing tracks minder hard werken. Lekker leunen op deze tracks terwijl ik de avond plichtmatig afwerk op bv een verschrikkelijk saaie bruiloft. Ik vond het minder vermoeiend om 4 sets van 45 minuten door te komen en het volume had ik altijd op huiskamer niveau staan. Heerlijk was dat! Natuurlijk zijn niet alle songs met backing tracks maar het scheelt een hoop. Het is minder avontuurlijk spelen maar voor sommige events vind ik het lekker relaxed en de band klinkt dan meteen ook als op de plaat. Sta je open voor nieuwe dingen of wil je alles bij het oude houden? De techniek ontwikkelt zich en dat hou je toch niet tegen dus go with the flow zou ik zeggen!

DAW, Digital Audio Workstation. Ik heb makkelijk praten want heb een opleiding Audio Engineering gedaan waar ik in 2007 mijn examen voor heb afgelegd in o.a. Pro-Tools en Logic. Voor deze periode hield ik mij er ook al mee bezig sinds 1999. Het software progamma Cubase gebruikte ik toen. Ik ben van mening dat elke serieuze muzikant een 101 basis kennis zou moeten hebben van audio recording.

A.s. maandag komt de 100 km limiet door het hele stikstof beleid. Gewoonlijk maken alle optredende muzikanten veel kilometers. Het is straks vroeger van huis vertrekken rekening houdend met de forse boetes die straks uitgedeeld gaan worden. Het (moderne) muzikant zijn wordt er niet makkelijker op met al die maatregelen. Tijd is geld en dat geldt ook voor de muzikant!

Tegen de vele ZZP muzikanten die de komende tijd in de problemen komen door het hele Corona gebeuren zeg ik heel veel sterkte toegewenst allemaal, wees voorzichting en be safe and sound!

Alles bij de hand

Blog #18 – Less is more

Bij muzikanten is dit wel een dingetje hoor. Overplaying, te veel noten, te veel licks, te veel tricks, te veel slap, te veel tap. Een beetje te veel van alles in een liedje stoppen omdat je denkt niet met minder noten en technische truukjes toe te kunnen. Het moet eruit en dus stoppen we het hele liedje vol met alles wat we hebben geleerd. In dit geval vind ik wel dat less more is. Het is ook zo vermoeiend spelen met muzikanten die zoveel kunnen maar het niet weten te doseren. Als luisteraar word je er waarschijnlijk ook niet blij van. Hangt natuurlijk ook af van het genre wat je speelt natuurlijk. Jazz cats spelen uiteraard meer noten dan de gemiddelde popmuzikant.

Ik beluisterde laatst op Spotify een podcast aflevering van Basgasten. Die podcast is zeker aan te raden voor (aspirant) bassisten. Zelf vind ik het altijd interessant hoe andere bassisten door het leven gaan. Het geeft mij inspiratie, stof tot nadenken, nieuwe inzichten en vaak ook motivatie. Maar goed, ik hoorde daar een bassist van een zeer bekende nederlandse band zeggen dat hij vroeger geen muzikale opleiding wou volgen want dat zou zijn creativiteit in de weg zitten. Ik hoor deze uitspraak wel vaker en dan frons ik mijn wenkbrauwen en komen er vraagtekens boven mijn hoofd. Hoezo dan??? Waarom dan??? Ik snap ook wel dat je denkt dat hoe meer je weet hoe minder vrij je kan denken. Maar is dat echt wel zo? Muziek zie ik als een taal. Je kan het lezen en schrijven en spreken oftewel spelen. Letters zijn te vergelijken als de individuele muzieknoten. Een groep van die noten kan je weer zien als woorden. Deze groepen van noten vormen weer zinnen en de zinnen bij elkaar vormen dan weer een verhaal. Als ik het vergelijk met een boek schrijven, zou je je dan goed kunnen verwoorden wanneer je een geringe woordenschat hebt en weinig tot geen kennis hebt van grammatica? Grammatica zijn de regels in de taal waar je je aan moet houden. Maar in de muziek kunen de regels overtreden worden zolang het maar goed klinkt en… hoe groter je woordenschat, je vocabulair…hoe mooier toch? Voor mij is het leren van muziektheorie en het leren noten lezen een verrijking en zie het als een overzicht van mogelijkheden. Gelukkig hou ik er van. Ik wil geen muziek analfabeet meer zijn maar snap ook wel dat heel veel muzikanten het maar saaie taaie kost vinden.

Er zijn zoveel bassisten die alleen maar de hele tijd grondtonen en de kwint spelen van een akkoord maar geen baslijnen kunnen verzinnen omdat ze gewoonweg geen kennis hebben van, daar gaan we weer, muziektheorie. Hoe kan je een baslijn verzinnen als je niet weet wat de noten van bijvoorbeeld een A mineur 7 akkkoord of G majeur 7 zijn? Ja, je kan er thuis heel lang op zitten totdat het allemaal klopt maar snap je dan ook wat je aan het doen bent? Als een bassist geen baslijnen kan spelen dan is dat wat mij betreft hetzelfde als een gitarist die geen akkoorden kan spelen. Bassisten spelen ook akkoorden, alleen noot voor noot…dat heet een baslijn.

In de jaren ’90 speelde ik met een paar drummers die alleen maar rechttoe rechtaan speelden in elke muziekstijl. Wel lekker grooven hoor maar geen enkele fill, geen enkele break. Je gooide er bij wijze van spreken een muntje in en ze gingen aan en ze gingen weer uit. Ik vroeg toen aan een van hun waarom hij zo speelde. “Ik ben een hiphop drummer” zei hij. Ok dacht ik, het heeft dus een naam. Lekker makkelijk spelen zo, drummen als een drumcomputer waarvan de progammeur te lui is of misschien ook niet capabel is om het wat interessanter te maken. Totaal ook geen muzikale interactie had ik met dit soort drummers. De switch gaat aan en de switch gaat off. Dit is wat mij betreft alleen maar less en zeker geen more.

To play less is to learn more.

Blog #17 – Voorbereiding theatershow “Overleven voor Dummies” (3)

The word is out! Joanna Bridge heeft dit weekend getekend bij Today Music in Huizen! Het management bureau van JP van der Sluis neemt de zakelijke kant nu over wat volledig in handen was van Joanna zelf. JP is misschien beter bekend als Peter Douglas, de Nederlandse Frank Sinatra die meer dan 30 jaar geleden de Soundmix show had gewonnen. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren want in die tijd had je niet zoveel van dat soort progamma’s. En gisteravond zat ik ineens aan de tafel met hem en Joanna om het “champagne” moment mee te maken en op plaat vast te leggen.

Met de ervaring en expertise van JP kunnen we het theater project naar een hoger plan tillen en ook meer bekenheid genereren. Dat wil niet zeggen dat hij ijzer met handen kan breken maar we gaan kijken hoever we dit alles tot in de puntjes kunnen verfijnen. Het voelt goed en al met al denken wij, Joanna en ik, dat we fijne en capabele mensen om ons heen hebben verzameld.

Een aantal weken geleden hebben wij bij ons thuis besprekingen gehad met onze bandleden. Eerst met de backing vocals van de DC Motion ladies. Helaas geen foto’s er van gemaakt. Joanna heeft het script en draaiboek met hun doorgenomen en uitgelegd wat de bedoeling is en wat de verwachtingen zijn. Hetzelfde hebben we een week later gedaan met de muzikanten. Ook alles doorgenomen en nu is het op naar de repetities. De alleerste repetitie zal binnen twee weken plaats vinden met alleen de vocalisten. De muzikanten zullen elkaar begin april in de oefenruimte ontmoeten.

We take it to the next level!

Doornemen draaiboek en muziek met de bandleden

Blog #16 – Op gehoor

De huidige generatie heeft tegenwoordig alle informatie binnen handbereik en dus ook tutorial videos. Als je ziet hoeveel wonderkinderen er allemaal voorbij komen op het internet dan zou je haast denken dat het merendeel van de jonge muzikanten zo is want ze hebben nu Youtube, wat wij vroeger niet hadden. Zou het daar door komen en zou het echt zo zijn dat je zelf heel veel beter zou zijn dan je nu bent door het bekijken van Youtube videos? Ik denk qua speltechniek wel. Maar qua muzikaliteit? Hmmm…als je vroeger al niet de moeite nam om liedjes uit te zoeken, om les te nemen bij een muziekleraar of zelfs maar een lesboek aan te schaffen voor het instrument wat je speelt en je je verder niet verdiepte in harmonie, melodie en ritme, dan vraag ik me af of je inderdaad nu een betere muzikant zou zijn geweest. De noot A op de E snaar heeft mijn voorkeur boven vakje 5 op de bovenste snaar als je begrijpt wat ik bedoel. Het heeft grotendeels deels te maken met je gedrevenheid en discipline. Vroeger zocht ik songs uit op gehoor met mijn platenspeler of cassettedeck. Huh, wat zijn dat voor apparaten? Voor de jongeren onder ons…even googlen. Dus…ik de pickupnaald van de platenspeler voorzichtig oppakken en proberen het weer op de juiste plaats terug te zetten zodat het stukje herhaald kon worden. En zo keer op keer. Of met de cassettedeck telkens op rewind drukken en dan weer op play drukken met de basgitaar op schoot. Zo leerde ik basgitaar spelen. Jaja, dat waren nog eens tijden! Het probleem met deze ouderwetse methode is dat de speltechniek best moelijk te ontcijferen was. Het is vaak moeilijk te horen wat die muzikant speltechnisch aan het doen is. Nu kan je het nauwelijks meer voorstellen want je ziet tegenwoordig alles op beeld gebeuren. En vaak zijn er ook nog eens tutorials die alles rustig stap voor stap uitleggen. Dus als je er de tijd voor neemt, geduld hebt en de nodige doorzettingsvermogen dan zou je de moeilijkste partijen moeten kunnen spelen. Er vanuitgaande dat je het nodige talent hebt natuurlijk. Het wordt voorgekauwd allemaal. Ook bv liedjes uitzoeken, dat wordt ook allemaal voorgekauwd d.m.v. een tutorial. Het eindresultaat telt toch hoor ik je denken. Het probleem hier zit in het trainen van je gehoor. Al die geweldige baslijnen die je graag wilt kunnen spelen worden visueel duidelijk en panklaar uitgelegd. Je hebt dan wel gauw de neiging om te luisteren met je ogen. Goed kunnen luisteren en een getraind gehoor hebben is essentieel om goed te kunnen musiceren. Dit is nou een van de redenen waarom weinig muzikanten meer kunnen jammen. En ik bedoel spontaan jammen, so out of the blue. De toetsenman legt een paar akkoorden neer, of de bassist speelt een baslijn en na een paar rondjes luisteren volgt de rest en we hebben een jam! Tegenwoordig betekent een jam bijna altijd een bestaand liedje spelen. Dat is dan het veilige kader waarin zich men begeeft. Nee, ik bedoel echt spontaan jammen en improviseren, dat zie ik weinig meer bij muzikanten. Op een paar akkoorden grooven of op een akkoordenschema en lekker los gaan! Men is gewoonweg niet meer gewend om op gehoor te spelen want men is gewend om alles voorgekauwd te krijgen en na te spelen zoals men het heeft aangeleerd. Jammer jammer jammer. Zelfs bij conservatorium muzikanten zie ik dat. Altijd maar die eeuwige standards spelen, op jamsessies , die ze op school hebben geleerd…want dat is wel zo veilig. Ook ik (be)studeer de mogelijkheden van standards hoor, ze zijn leerzaam en ben er nog steeds mee bezig met veel plezier. Maar zet mij als bassist in een spontane jam en ik kan je meteen volgen met meer plezier. Net als in vroegere tijden, op gehoor spelen en verder alle zintuigen wijd open zetten en gaan. Harmonie, melodie en groove…let’s play!

Als ik Youtube zou hebben gehad in mijn tijd dan zou ik wel een wat betere muzikant/bassist zijn dan ik nu ben denk ik. Het probleem is dat ik altijd lui ben geweest. Nu realiseer ik me pas hoe lui eigenlijk. Ik heb vroeger zoveel kansen gehad om me echt goed door te ontwikkelen door met zoveel verschillende geweldige en vaak ook virtuoze muzikanten te spelen. Ik kan nu aan name dropping gaan doen maar dat laat ik achterwege. Wat een geweldige muzikanten heb ik ontmoet in mijn leven. Ik denk vaak bij mezelf…”had ik maar” en..”als ik”… Dat neemt niet weg dat ik best wel tevreden ben met wat ik nu kan en hoe ik mezelf neerzet als bassist/muzikant ;-). Maar uitgeleerd ben ik natuurlijk nooit…en…beter laat dan nooit!

Blog #15 – Welles/Nietes discussies

Ik ben best wel veel actief op social media en dus ook op Facebook. Er zijn veel posts te lezen waar er flink gediscuseerd wordt over van alles en nog wat. Naar mijn mening is het de afgelopen jaren steeds erger geworden met klagende en zeurende mensen die ook nog eens geen fatsoenlijke discussies kunnen voeren en er genoegen in scheppen om anderen af te zeiken en af te branden. Het is ook opvallend dat een post met een negatieve lading heel veel meer aandacht krijgt dan een positieve post. Iedereen duikt er boven op als vliegen op een hoop stront. Alleen daarom al zal ik me nooit in een online discussie mengen. Ook al hebben de mensen kennis van zaken over het onderwerp, wat helaas vaak ook nog geeneens het geval is, dan ontbreekt nog altijd de nuance. En degene die de moeite nemen om het te nuanceren komen met zoveel tekst dat de mensen vaak geeneens de moeite nemen het door te lezen. Dan heb ik het nog geeneens over de mensen die niet op een normale manier een discussie kunnen voeren en dan maar onfatsoenlijke dingen gaan roepen. Naar mijn mening is een platform als Facebook een afspiegeling van de samenleving en is Facebook voor mij niet meer het Feestboek van 10 jaar geleden. Maar gelukkig hebben de leuke en positieve posts nog steeds de overhand. Dit gezegd hebbende geniet ik nog steeds van FB en spoel alle shit dan ook meteen door het toilet.

Uiteraard zijn wij bassisten ook mensen en zag ik de afgelopen tijd online wat discussies en meningsuitingen voorbijkomen waar ik me niet in wil mengen maar zeker wel een mening of gedachten over heb. De 5 punten hieronder zijn wel echt een bassisten ding dus geen algemene praat meer zoals in de inleiding hier boven. Eens even kijken of het mij lukt een genuanceerde mening te geven over onderstaande punten…;-)

1. Veel discussies over dat een bassist niet met een plectrum zou moeten spelen want dat is voor gitaristen.

Flauwekul. Het hangt ervan af wat de muziek nodig heeft. Zit je bv in een Beatles coverband dan moet je wel met een plectrum moeten spelen om de sound te benaderen. Het liefst in combinatie met een vioolbas natuurlijk maar een plectrum maakt al een groot verschil. Paul McCartney is een plectrum bassist, dus waarom zou jij het dan niet met een plectrum spelen? Ik wou dat ik goed met een plectrum kon bassen. Luister maar eens naar Bobby Vega, Cody Wright en Anthony Jackson om maar wat namen te noemen. Dan is de plectrum discussie wat mij betreft gauw afgelopen.

2. Belachelijk al die bassen met meer dan 4 snaren, Jaco Pastorius, Marcus Miller en Victor Wooten doen het ook op een 4.

Ik zie mezelf als een 5-string bassist die af en toe die lekkere lage B aanslaat maar het niet overdrijft. Wat sommigen niet begrijpen is dat je weleens synth bass partijen moet naspelen. Zeker als je in een zogenaamde allround coverband zit die een repertoire van A tot Z speelt. Die synths hebben meer octaven en kunnen dan ook lager dan een 4-snarige bas. Om deze partijen goed te kunnen simuleren kan je met de B-snaar lekker die laagte in. Een voorbeeld van een liedje die naar mijn mening niet zonder een 5-snarige bas kan is bv: Ain’t no body van Chaka Khan. En Uptown Funk van Bruno Mars speel ik het liefst op een 5-snarige bas. Een gerenomeerde 4- snarige bassist zei me onlangs dat ik het ook kon doen met het gebruik van een octaver. Dat kan maar ik vind het gewoon niet lekker om hele liedjes met een octaver te spelen en Ain’t nobody met een octaver? Nee, niet voor mij. Tijdens de komende theatershow kan ik trouwens ook niet zonder mijn 5-string. Een of twee liedjes worden duidelijk op een 5-string gespeeld en op een 4 klinkt het dan gewoon niet lekker. En waarschijnlijk is de lage B-snaar ook in het arrangement verwerkt. 6 snarige bassen worden b.v. vaak gebruikt in de Jazz en Latin muziek en zo hebben alle snaartjes zo z’n functie.

3. Je hebt maar 1 bas nodig, waarom al die bassen? Je kan er maar op een tegelijk spelen. Ja duhhh…dat weet ik ook wel.

Die 5-snarige heb ik gewoon nodig, zoals ik al zei, en soms is een fretless bas ook wel heel erg fijn voor een hele andere sound. Een 4-snarige Jazz Bass met roundwounds en een Precision Bass met flatwounds vind ik onmisbaar in mijn arsenaal. Verder een akkoestische bas voor hoe kan het ook anders…akkoestische sessies. Ik heb voor elke klus en stijl muziek wel een geschikte bas met roundwound, flatwound en nylon snaren. Ik heb bassen in diverse smaken zeg ik altijd maar. En zeg nou eerlijk. Welke bassist zou nou niet een mooie collectie willen hebben staan? Zoals je ziet…onmogelijk voor mij om het met 1 te doen. Smoesje natuurlijk, ik wil het gewoon niet..;-). Maar extra basgitaren is nooit weg als sessie muzikant.

4. Je moet gewoonweg niet gratis optreden want daarmee maak je je eigen markt kapot.

In het hogere segment met bands op hoog niveau zal dit niet opgaan. Die vragen gewoon hun hoge vaste prijs. Wat namen die mij meteen te binnen schieten zijn de Boston Tea Party en Beethoven. Dat zijn gewoon kant en klare bands met alles erop en eraan en hebben muzikanten die vlug inwisselbaar zijn omdat de meesten van hun een muzikale opleiding hebben genoten en gewoon van bladmuziek kunnen lezen. De show hangt wat mij betreft dan ook af van de vocalisten die op de voorgrond staan en de show moeten maken. Het zijn wel hele vette coverbands overigens. Menig bandje heeft ook geen flauw idee wat hier allemaal bij komt kijken. Maar het gaat hier ook niet over het hogere segment bands. Voor mij als sessie muzikant kan je me altijd vragen voor een hamburger en een biertje maar een grote kans dat ik het aan me voorbij laat gaan. Ik weiger dat niet altijd. Als ik in een band zou zitten die (ook) originals zou spelen, eigen geschreven liedjes, dan zou ik elke kans, samen met de andere bandleden, aanpakken om de liedjes ten gehore te brengen voor publiek. Speel ik in een gezellig bandje die op bruiloften, partijen en bedrijfsfeesten speelt dan zou ik het waarschijnlijk niet doen. Nee, het hangt echt af van de situatie af. Zelf kijk ik vaak of ik er beter van word. Kan ik nieuwe muzikanten ontmoeten die er voor mij toe doen? Speel ik voor leuk publiek? Loopt er een fotograaf rond die foto’s van ons neemt? Vind ik die gig wel leuk? Het klinkt misschien raar dat ik dit zeg maar niet voor niks gaat de zon op toch? Ik heb ook een prive leven en ben geen twintiger meer die naar jamsessies gaat elke week. Ik snap het wel hoor dat muzikanten gratis willen spelen want de drang is groot. Een muzikant wil gewoon spelen en alleen muzikanten snappen dat. En als de cafe eigenaar besluit om een minder goede band gratis in zijn tent te laten spelen dan kan je er niks aan doen behalve zo goed te zijn als je maar kan. Muzikanten willen spelen, dat is gewoon de aard van het beestje. We hebben niet voor niks hard geoefend en voor heel veel geld hun apparatuur aangeschaft waar we vaak onzettend trots op zijn. Nee, ik vind het moeilijk om hierover een oordeel te geven. Het hangt van de situatie af waar je je zelf in bevindt.

5. Effect pedalen zijn alleen voor gitaristen. Een bassist moet gewoon inpluggen en klaar.

Mijn twee favouriete pedalen zijn het volumepedaal en het stemapparaat. Ok, je hebt zo’n clip on tuner maar die hang ik tijdens live optredens echt niet aan mijn bas. Dat vind ik echt geen gezicht. Verder gebruik ik een octaver en een envelope filter om een synth bass te imiteren. Hoe vaak heb ik gitaristen niet horen zeggen “dat heb je toch helemaal niet nodig, je bent een bassist”. Tja, als je drie akkoorden muziek speelt dan begrijp ik zo’n opmerking wel. Nee hoor, deze pedaaltjes gebruik ik lekker in de Soul, Jazz en Funk muziek. Niet overdreven maar smaakvol. Dus nee, pedaaltjes zijn niet alleen voor gitaristen.

Dit zijn maar een paar punten die ik online langs heb zien komen waarbij muzikanten nogal heftig hun mening verkondigden. Ik kan alleen maar zeggen: probeer je eens in de ander te verplaatsen voordat je wat roept. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van spelen en een eigen visie. Als iedereen hezelfde zou doen dan zou het muzikaal landschap wel erg saai zijn. Lang leve de diversiteit en goeie discussies moeten altijd blijven.

Blog #14 – Voorbereiding theaterhow “Overleven voor Dummies” (2)

Zo, de feestdagen liggen achter ons. Dat waren heerlijke maar best wel vermoeiende dagen. Zo’n break aan het einde van het jaar is wel lekker maar het haalt mij ook uit mijn flow. Aangezien ik overdag op een financiële afdeling van een bedrijf werk is het aan het einde van het jaar altijd aanpoten voor de jaarafsluiting. Wanneer de meeste werknemers in deze periode achterover leunen, hun zonden van het afgelopen jaar rustig overdenken met een glas wijn erbij en kerstvakantie vieren, mogen de finance mensen vaak een tandje harder gaan werken. Ach, het belangrijkste is dat ik samen met Joanna genoten heb van de hele kerstperiode inclusief de mooie kerstboom, versieringen, buitenverlichting , sociale verplichtingen, de gezelligheid en lekker eten. Gewoon alles erop en eraan…we genieten ervan!

De allereerste concrete voorbereiding is gisteren begonnen. Rond een uur of 19.00u kwam onze goeie vriend en muzikaal leider Jeffrey Rademaker bij ons thuis langs om alles door te spreken. De liedjes worden door hem uitgeschreven en het een en ander zal iets anders gearrangeerd moeten gaan worden zodat deze beter in het draaiboek passen. Het draaiboek is van begin tot eind doorgenomen en de liedjes zijn stuk voor stuk besproken. Onder het genot van een drankje, een snack en later op de avond een heerlijke homemade Thaise noodle soep, hebben we heel veel kunnen doornemen en kunnen bespreken. Spijkers met koppen slaan heet dat. Het is allemaal best wel intensief na een hele dag gewerkt te hebben maar als je het gevoel hebt dat het vruchtbaar is geweest en we weer een stap verder zijn dan geeft dat een voldaan gevoel. En dat voelt goed! Ik schijn dus een liedje op de akoestische gitaar te spelen. Dat is een idee van Jeff. Ik vind het leuk! Dus samen met Jeff op de gitaar, een keer wat anders. Wel spannend hoor want ik heb al jaren niet meer op een podium gitaar gespeeld. Maar ach, het zijn maar 3 akkoorden…maar toch. Als je zo’n show doet moet er een opbouw in zitten natuurlijk maar wanneer plan je nou de pauze? Ook daar is even over gediscussieerd en we zijn eruit. De volgorde van de liedjes is inherent aan het verhaal dus dat wijst zich eigenlijk vanzelf. Er zijn een heleboel zaken die nog geregeld moeten worden maar het verhaal staat, moet nu nog gefinetuned worden en het hele repertoire is duidelijk. Er worden nog een aantal liedjes uitgeschreven in de juiste versie, juiste arrangement en dan op naar de eerste bijeenkomst met de band en de eerste repetitie!

Voor mij is het nu de hoogste tijd om de bas op te pakken en de songs langzaam maar zeker in mijn systeem zien te krijgen. Kijk, het zijn geen ingewikkelde songs maar als je iets goed wilt doen dan is niks makkelijk. Dat zei mijn moeder ook altijd. Sjonge, wat had zij dit leuk gevonden en zou zij ontzettend trots zijn op haar schoondochter en haar zoon. Helaas…

Lieve lezers, ik wens jullie allemaal een gezond en voorspoedig nieuwjaar!

Blog #13 – Terugblik op 2018/2019

2018

Vorig jaar stond, voornamelijk de 2e helft van het jaar, in het teken van onze verhuizing, ons samenwonen. Vanaf mei t/m eind november hebben we niks anders gedaan dan klussen. Niet in de eerste plaats in ons nieuwe huis maar in onze oude huizen. De ene moest opgeknapt worden voor de verkoop en het andere (huur)huis voor de oplevering. Het laatste was een nachtmerrie, het was zo zwaar maar met hulp van mijn beste vrienden kwam alles gelukkig op tijd af en konden we vanaf begin december bijkomen van dit alles in ons mooie nieuwe huisje.

Qua muziek heb ik vorig jaar een poging gedaan om een eigen bandje genaamd “SoulJazzClub” op te richten samen met Joanna en Jeff maar dat heeft niet lang geduurd. De samenwerking in deze samenstelling liep helaas niet soepel zoals ik had gehoopt. We hadden dan ook 2 jonkies op toetsen en drums en dan heb je zoiezo een generatiekloof die soms niet te overbruggen is. Als muzikanten al om kleine dingen moeilijk gaan doen dan hou ik altijd mijn hart vast voor wat nog komen gaat want het leven van een muzikant gaat nu eenmaal niet altijd over rozen. Je moet “volwassen” genoeg zijn, in meerdere opzichten, om in deze bizzz te kunnen (blijven) werken en om je eigen boontjes te kunnen doppen. Goed je instrument kunnen bespelen is ook niet het enige wat belangrijk is, er zijn zoveel goeie muzikanten. Je attitude, daar komt het op een gegeven moment op neer. Als ik erop terug kijk dan is dit mijn moto: “Ik doe het omdat het kan en niet omdat ik moet”. Ik hoef niet van de muziek te leven en dus moet het leuk zijn en leuk blijven. Deze ervaring heeft mij er toe gebracht om voorlopig als sessie bassist door het leven te gaan en uiteraard als vaste bassist bij alle projecten van Joanna Bridge. Ik vind het heerlijk om verschillende projecten/klussen te kunnen doen zonder mij voor onbepaalde tijd vast te leggen. Ik geniet van diversiteit in de muziek en hou ervan om met verschillende muzikanten samen te spelen. Let’s play!

2019

Het afgelopen jaar was eerst even bijkomen van alle verhuisperikelen en heb me dan ook veel bezig gehouden met muziektheorie, sightreading, wat Youtube vidootjes opnemen, wat invalklussen en uiteraard het opzetten van deze website waarmee ik pas in november mee ben begonnen. De muziektheorie en oefeningen zoals toonladders en akkoordtonen haal ik uit boeken. Ik heb een verzameling bas lesboeken met bijbehorende video. Ik ben geen verzamelfreak maar goeie bas lesboeken kan ik gewoon niet laten staan en horen gewoon in mijn verzameling. Ik vind het leuk. Het lastige is om in die flow te blijven om te studeren. Er komt altijd weer wat tussen en dan heb ik altijd moeite om de draad weer op te pakken en consistent bezig te blijven. Hopelijk gaat dat in 2020 beter. Het grootste gedeelte van wat ik heb meegemaakt in 2019 staan trouwens in mijn blogs die ik de afgelopen weken heb geschreven…check it out! Youtube videos maak ik al jaren. Dat is voor mij ook een soort van dagboek waarmee ik na een bepaalde periode kan zien wat voor ontwikkeling ik heb doorgemaakt of juist niet. Het is ook wel handig als een portfolio. Muzikanten die mij vragen kunnen dan zien wie je bent en hoe je speelt. Want dat vergeet ik te zeggen, vaak ken ik de mensen geeneens die mij bellen om te komen invallen. Of ik ken hoogstens degene die mij vraagt en voor de rest niet. Het komende jaar probeer ik meer Youtube content te creëren, dat gaat zeker wel gaat lukken met de komende theatershow. Ik moet aan de bak vanaf nu, repertoire instuderen en meedenken en opzetten van een website voor Joanna. We gaan het lekker druk krijgen met wat we het liefste doen en dat is muziek maken. Ik heb in het komende jaar ook het plan om les te gaan geven aan de beginnende bassist die ik ook adviezen kan geven over zaken zoals welke bas te kopen, welke versterker, welke randapparatuur, hoe neem ik mezelf op…noem maar op. Ik denk dat ik daar nu wel aan toe ben. Hierover zal ik ik het komende jaar meer gaan over vertellen. Kortom plannen en werk genoeg aan de winkel!

Op de valreep, zondag 29 december heb ik nog een klein optreden te doen in De Vorstin in Hilversum. Het is een open podium in het kader van de Top 2000. Ik ben gevraagd door een zanger die ik heb leren kennen op de Las Negras trip. De andere muzikanten ken ik niet maar die ontmoet ik dan tijdens de repetitie die een paar uur voor het optreden plaats vindt. Ik ben benieuwd, ben nooit in De Vorstin geweest dus het is meteen een mooie gelegenheid om die zaal een keer te zien. Het zijn maar twee liedjes en het is in de middag dus ben zondag weer lekker vroeg thuis bij vrouw en Labradoodle…:-).

Beste lezers! Dit is mijn allerlaatste blog van 2019 en ik wens jullie allemaal een hele goeie jaarwisseling en een heel muzikaal 2020 toe!

Blog #12 – Terugblik op 2017 (re-post)

Op mijn Facebook “artiesten” pagina heb ik twee jaar achter elkaar teruggekeken naar het jaar daarvoor. Nu blik ik terug op 2017. Het jaar 2018 had ik overgeslagen want die stond voornamelijk in het teken van onze verhuizing naar Aalsmeer en was nog aan het bijkomen van alles. Maar 2018 zal ik meenemen in de komende terugblik van 2019.

2017

2017 is een mooi jaar geweest om op terug te kijken. Heel veel opgetreden en ook door heel Nederland gereisd samen met mijn vriendin Joanna. Samen uit samen thuis…:-)

Heb afgelopen jaar in twee uiteenlopende bands gezeten, een Jazz/Fusion band en een Allround coverband. Nu dacht ik bij de eerste dat het een soort van leerschool voor mij kon zijn. Dat viel dus wat tegen…heel jammer. Het repertoire leek ogenschijnlijk redelijk simpel maar moest er toch veel voor (in)studeren en spelenderwijs kom je er achter dat het toch allemaal niet zo simpel is als het in eerste instantie lijkt. Dat is goed, goed voor de muzikale ontwikkeling maar het liep niet zoals ik had gehoopt. Als iemand z’n huiswerk structureel niet doet en op repetities maar een beetje zit aan te klooien dan heb ik het wel gezien op een gegeven moment. Wachten op iemand die het niet kan spelen tijdens een repetitie is niet mijn sterkste punt. Hobbymatig in een band spelen doe ik dan ook niet meer of ik moet echt er wat van kunnen leren waar ik beter van word. Helaas was dit hier niet het geval.

De coverband Coverparty, waar ik afgelopen jaar mee heb gespeeld hield in november op te bestaan. Muziek is een taal, een taal die iedereen op zijn eigen manier spreekt. Luisteren is voor een muzikant een belangrijk aspect , misschien wel het meest belangrijke. En dan heb ik het niet alleen over luisteren naar de muziek zelf maar ook over luisteren naar wat je elkaar te zeggen hebt, het begrijpen, het accepteren en daar ook wat mee doen. Daarmee toon je je respect naar elkaar…

Hoe ik het afgelopen jaar heb ervaren? Een allround coverband die liedjes van begin tot het eind naspeelt zoals op de cd staat is voor mij een soort van lopende band werk. Weinig inspirerend. Dat wil niet zeggen dat ik niet van zo’n avond kan genieten maar met de muziek zelf heeft het niet veel te maken. Het is gewoon een job in een vaak leuke en mooie omgeving, en die job moet gewoon zo goed mogelijk geklaard worden. Daarvoor krijg ik betaald en de ene avond gaat het beter dan de andere, we zijn nou eenmaal mensen. Muziek naspelen en muziek maken zijn voor mij twee verschillende dingen. Lopen er backing tracks mee dan heb je geen keus en moet je je strak aan de arrangementen houden. Lopen er geen backing tracks mee dan mag je af en toe wel met een song aan de haal gaan vind ik. Dat is leuk, dat is spannend! Dan kan je de vorm loslaten en eventueel korte solo’s erin knallen en het weer net ietsje anders presenteren dan de avond ervoor. Dat houdt het fris, interessant en interactie binnen een band is altijd goed. Maar ja, dat moet je als band ook maar kunnen en willen. Exact naspelen is ook prima hoor, dan beschouw ik het eigenlijk meer als een job. Uhhh nee, muziek is voor mij geen hobby. Muziek is mijn passie en een belangrijk onderdeel van mijn dagelijkse leven.

Wat ik van het afgelopen jaar heb geleerd? Ten eerste met inear monitors spelen want dat was voor het eerst in mijn leven en dat is me ook zeer goed bevallen kan ik je zeggen maar met de eigen basversterker op het podium blazen blijft toch wel het meest kicken! Songs in een hoog tempo uitschrijven en het me eigen maken, Kom maar op!…😉. Op de juiste manier mezelf voorbereiden op een gig, nog beter in genre spelen en hoofdzaken van bijzaken kunnen onderscheiden. Verder al je andere zaakjes voor elkaar hebben voordat je het podium betreedt. Vier maal drie kwartier spelen is niet niks en die pauzes tussendoor kan ik beter gebruiken om me op te laden voor de volgende set i.p.v. mezelf onder het publiek te begeven. Biertjes drinken blijft echter wel lekker!…🙂

Wij, Joanna Bridge en ik, gaan in 2018 op zoek naar een nieuw avontuur met nieuwe muziekvrienden om samen een leuk nieuw swingend en gezellig muziekcollectief op te zetten met een leuke club goed musicerende mensen met een open mind en een goed oor met de ingrediënten Soul en Jazz. Het wordt muziek spelen vanuit het hart met interactie tussen de muzikanten en met het publiek. Dat is waar live muziek wat mij betreft om draait.

Allemaal een goed uiteinde en een heel gelukkig nieuwjaar!

Cheers!

2018

Blog #11 – Voorbereiding theatershow “Overleven voor Dummies” (1)

Het begint…het begint nu langzamerhand ook voor mij. De bassist, het klankbord, de steun en toeverlaat, de partner in crime, de partner van…, moet nu ook aan de bak….yesss!!!

Vorig week hebben we een gezellige meeting gehad bij onze goeie vriend Jeffrey Rademaker, onze gitarist en muzikaal leider. Dit gaat uiteraard gepaard met heel veel lekkere Indo food (zie foto’s) en gezelligheid. Die man kan naast goed gitaar spelen ook geweldig koken! In grote lijnen hebben we de show besproken en welke liedjes er zijn uitgekozen door Joanna. Het gaat er nu om welk liedje wanneer wordt gespeeld in de show. Voor een normale gig studeer ik het hele liedje in maar dat is nu niet altijd nodig. Dit zal binnenkort nog wel even besproken worden welk liedje wel en welk liedje niet in z’n geheel en tot hoever. Er zijn momenten in zo’n show waar we maar een klein gedeelte spelen van een lied. De muziek in deze show dient ter ondersteuning van het verhaal en een exacte timing van de muziek zal hier een grote rol spelen denk ik zo.

De playlist met de liedjes zitten inmiddels in mijn Ipad in het Anytune progamma en nu is het tijd om deze heel vaak te beluisteren. Ze moeten nu in mijn systeem komen zodat ik ze kan dromen. En…de eigen composities van Joanna zijn in demovorm dus zal ik voor mijn baspartijen voor de live band ook mijn gedachten moeten laten gaan en creëren. Ik ben nu zelfs al bezig welke bassen ik zal gaan gebruiken en ook welke basversterking. Want hier kan ik ook nog uit kiezen. Een luxe is het, ik weet het. Maar wat de basgitaren betreft, ik zal in ieder geval een 5-snarige en een 4-snarige fretless Fender jazz bas meenemen. Oh, die fretless gaat zo mooi klinken bij het liedje wat ik in gedachten heb. Kan niet wachten! Misschien dat ik mijn electrische contrabas ook ga gebruiken maar die keuze moet ik nog maken op basis van hoe we die liedjes gaan brengen. Ik weet ook nog niet precies hoe ik de show op “papier” voor me moet neer leggen. Want ik moet ook het script volgen om op tijd te beginnen en om op tijd te eindigen tussen de verhalen door. Ik bedoel eigenlijk, hoe doe ik dat praktisch met de bladmuziek en script op de lessenaar? Anyway, ik kom er wel uit, maar nu ik er zo aan denk…hmmm.

Ik kan met blijdschap zeggen dat de begeleidingsband in ieder geval nu helemaal compleet is. Dat heeft Joanna mooi voor elkaar! We zijn er trots op dat deze mensen met ons mee willen doen. Op Gitaar en onze muzikaal leider: Jeffrey Rademaker, op Keyboards en Piano: Mark Milan, op Drums: Marcel Sapthu, op Saxofoon: Remco Icke en ondergetekende op de bas! Het zijn stuk voor stuk geweldige muzikanten en fijne personen en wij vinden het geweldig dat zij voor deze productie allemaal beschikbaar zijn! Oh yeah!

Onze muzikaal leider gaat nu bezig om het repertoire uit te schrijven, komt in de eerste week van januari hier en ondergetekende gaat alles herhaaldelijk beluisteren voordat ie de bas pakt. Nu ik met de griep op bed lig is daar dan ook alle tijd voor…hatsjoehhh!

Blog #10 – Terugblik op 2016 (re-post)

Op mijn Facebook “artiesten” pagina heb ik twee jaar achter elkaar teruggekeken naar het jaar daarvoor. Ik begin met 2016 en volgende week een terugblik op 2017. Het jaar 2018 had ik overgeslagen want die stond voornamelijk in het teken van onze verhuizing naar Aalsmeer en was nog aan het bijkomen van alles. Maar 2018 zal ik meenemen in de komende terugblik van 2019.

2016

Hoe snel kunnen de dingen in een jaar ineens veranderen? Van de Blues naar de Jazz en van de ene leuke coverband naar de ander.


Afgelopen januari werd ik tot mijn grote verbazing teruggevraagd door zangeres AJ Plug waar ik 14 maanden daarvoor een klein 1,5 jaar mee heb gespeeld en heel Nederland mee door heb getourd. Maar afgelopen juni besloot ik, na een half jaar, toch ermee te stoppen. Als het gevoel zegt dat het niet meer goed zit dan moet je er gewoon mee kappen ondanks dat je weet dat de groep in de lift zit qua succes. Mijn laatste 3 optredens met hun waren overigens de vetste die ik met die formatie (van dat moment) in al die jaren heb gedaan. En die mooie herinnering neem ik mee.


Speelde ik sinds mei 2015 met de Coversolution, een gezellige en leuke coverband met elke keer weer een leuk en verrassend optreden, ook dat is nu voorbij. Afgelopen 15 december was mijn laatste optreden met hun. De koek was gewoon op en dan moet je verder gaan kijken. Ik heb daar erg veel plezier gehad en zal dit clubje fijne mensen zeker gaan missen.


Ergens in september kwam ik een advertentie tegen op FB waar een Jazz Fusion band een bassist zochten. Na auditie te hebben gedaan hebben ze besloten om met mij verder te gaan. Voor mijn muzikale ontwikkeling is dit een stap in de goeie richting. Het vergt wat meer van een muzikant om deze muziek goed te kunnen spelen of überhaupt te kunnen spelen. Samen met drie andere heren maken we de muziek voor ons plezier. Begin januari staat er een optreden gepland en vind dit extra spannend want heb nooit de kans gehad om deze muziek live voor publiek te spelen. Van de Blues naar de Jazz…met de band Jazzeker.


In oktober kreeg ik een mailtje binnen van Coverparty met de vraag of ik auditie wou komen doen. Nu was ik al op zoek naar een nieuwe coverband, komt dit gewoon zo op mijn pad! Hier ook auditie voor gedaan, twee weekjes wachtten en toen kwam het goede nieuws dat ze voor mij hadden gekozen. Inmiddels gisteren het eerste optreden gedaan met de band en de kop is eraf! Heerlijk! Elke dag was het songs instuderen, uitschrijven etc. om maar de deadline te halen. Nu wat meer relaxter nieuw repertoire instuderen. Het bandgevoel wat ik al jaren niet meer had heb ik weer terug en dat voelt lekker! Ik heb hier een goed gevoel bij en hoop dat dit nog lang mag voortduren met deze leuke club.


Hoe allround kan je bezig zijn als muzikant? I’ll love it…I’m feeling blessed!
Ik wens iedereen een fijne jaarwisseling en een voorspoedig 2017!

Blog #9 – Complimentjes zijn zeldzaam tegenwoordig

Het krijgen van complimenten als muzikant heb ik vroeger altijd een beetje ongemakkelijk gevonden. Wist niet zo goed hoe ik daar mee om moest gaan als men het mij persoonlijk gaf. Hey… I’m just the bassplayer you know. Ik had dan een glimlach op m’n gezicht en zei dan wat verlegen “dank je wel”. Nu praat ik over meer dan 25 jaar geleden hoor. Het voelde wat ongemakkelijk maar dat gevoel is nu wel over. Hoe meer complimentjes hoe beter…hahaha!…kom maar op mensen!…:-). Nee hoor…geintje…;-).

Anyway, ik heb een paar complimentjes die ik wel de moeite waard vond om hier even een korte blog aan te besteden. Die ene van Obama is wel erg leuk……je ziet alleen m’n bas en mijn kin…lol! Er was ook een Amerikaan die zei ”for a white dude you’re killin’ it!”…dat is grappig! Helaas is die gast van Youtube verdwenen en die post helaas ook bij de Gospel video…oftewel ik zat lekker te grooven als een malle (zie Fred Hammond video) …hahaha! Maar…dat ik twee viewers tot inspiratie kon zijn om te gaan bassen vind ik nog steeds prachtig mooi (zie laatste foto).

Ik plaats dit omdat complimentjes tegenwoordig zeldzaam zijn en dus meer waard zijn dan pakweg 25 jaar geleden door de zovele verschillende social media waardoor men verzadigd raakt en de daarbij komende haters die met afgunst alles lopen af te zeiken en je alles misgunnen…#koestercomplimentjes

Inspiration for….
I look like Obama…huh?…#leaubama
Moet deze EUB toch meer oppakken in 2020…:-)

Blog #8 – Instuderen en noteren

Iedereen heeft zo zijn eigen manier van instuderen van nieuwe songs en ook ik heb mijn manier gevonden. Als sessie bassist moet ik vaak in korte tijd een avondvullend progamma instuderen. Dat betekent vaak 3 of zelfs 4 sets van rond de 9 muziekstukken. Ik zeg stukken muziek want er zitten ook vaak medleys tussen. Het aantal songs komt daardoor nog hoger te liggen. Kreeg ik afgelopen augustus een berichtje van een drummer via Facebook. Of ik kon invallen voor zijn vaste bassist en binnen 3 weken iets meer dan 40 songs kan instuderen. Gaat dat lukken denk je? Ach het meeste ken je wel zei hij er achteraan. Ik beaamde dat natuurlijk en ging ermee akkoord. Ik vroeg hem om de beschikbare audio files en bladmuziek die ik dezelfde avond nog toegestuurd kreeg. Het zag er netjes en overzichtelijk uit allemaal. Dat was dik in orde, dat is niet vaak het geval namelijk. Nu zag ik die song titels en dacht bij mezelf, ja het zijn inderdaad aardig wat songs die ik al ken maar een aantal in andere versies en ook nog eens complexe versies. Dit speel ik niet even door en dan klaar, nee daar moet ik echt voor gaan zitten. En oh jee, o.a. die Justin Timberlake versie en die Bruno Mars versie (zie videos)….uuuuhhh! Dit zijn niet de makkelijkste versies kan ik je vertellen. De song titels die mij in eerste instantie niks zeiden heb ik dag in dag uit op Radio 538 op kantoor al moeten aanhoren, kwam ik later achter, want daar staat de radio de hele dag aan. Heeft die #@#! radiozender toch nog enig nut…;-). Er was voor deze klus echter maar 1 repetitie gepland en daarmee moest ik het doen. Ik was in ieder geval vastberaden om deze uitdagende klus te klaren. Bij sommige klussen zijn er helemaal geen repetities en dan is het gewoon een kwestie van heel erg goed voorbereiden en gewoon gaan. Op zich vind ik dat ook geen probleem maar dan moet je ook wel heel erg op de anderen kunnen vertrouwen dat zij hun partijen goed kunnen spelen zonder twijfel. Dit is vaak wel het geval met muzikanten die van blad af kunnen lezen en muzikaal onderlegd zijn. Het werkt gewoon allemaal wat sneller en makkelijker ook. De liedjes zijn gewoon zoals ze zijn, niks meer en niks minder. Alles staat vast en dat maakt het wat mij betreft dat je gewoon kan inpluggen en kan gaan spelen. Goed luisteren naar elkaar en goed communiceren met elkaar wordt dan nog belangrijker dan het al is. Als je geconcentreerd blijft spelen zal er weinig meer fout kunnen gaan.

Met de ervaring die ik in de jaren heb opgedaan vind ik het een verademing om muziek van blad af te kunnen lezen. Ik zeg wel blad maar tegenwoordig staat alles op de Ipad natuurlijk. Het maakt zowel een repetitie als een optreden een stuk makkelijker. Bij muzikanten die niet kunnen lezen en theoretisch niet of nauwelijks onderlegd zijn gaat het vaak van “we doen nog tweemaal dat ene rondje en dan bij de “tuut tuut beng beng” stoppen we heel even en dan komt de drums en die doet dan boem boem tak” en daarna soms nog die eindeloze discussies er achteraan omdat de een de ander niet begrijpt. Zo heb ik het jaren meegemaakt en nog steeds hoor. Niet erg, maar geduld is hierbij een schone zaak. Ik stel me het zo voor dat ik bij de bakker sta en er komt iemand binnen die de Nederlandse taal niet of nauwelijks spreekt en met handen en voeten duidelijk moet maken wat hij precies wil hebben. Uiteindelijk gaat hij wel met het juiste brood naar huis maar heeft zoveel veel meer tijd nodig gehad om dat duidelijk te kunnen maken. Muziek lezen hoeft niet perse van notenschrift maar dat kan ook heel goed van een (zelfgeschreven) leadsheet. Een leadsheet waarbij je op je eigen manier het zo weet op te schrijven dat het je door de song heen kan leiden. Je kan het zien als een soort van navigatie. Een onderwerp waar ik het in een andere blog over zal hebben is de opmerking “lezen tijdens het spelen” gaat ten koste van het gevoel en het zou niet “Rock & Roll” zijn. Hier ben ik gedeeltelijk mee eens maar wat totaal niet R&R is dat je vormfouten maakt en in het nummer verdwaald en dan niet meer weten waar je bent. En ook als ik je hoor twijfelen wanneer over te gaan naar bv het refrein of de bridge vind ik ook niet echt R&R. Ik zelf gebruik het lezen voor een groot gedeelte als navigatie en voor belangrijke details die ik niet wil of mag missen. Dat is anders als ik een nummer helemaal niet ken en helemaal moet lezen. Als ik het liedje niet ken dan zit ik tijdens een optreden zowat met m’n hoofd in m’n Ipad maar het belangrijkste is dat ik de vorm goed aanhoud, blijf grooven en vertrouwen uitstraal. Als sessie muzikant krijg ik vaak te maken met een eenmalige klus en is uit het hoofd leren gewoon ook zonde van de tijd en zeker met zo’n grote hoeveelheid. Lezen is dan ook echt een pre in deze.

Sinds dit jaar ben ik bezig om het notenschrift onder de knie te krijgen. Ik heb ervaren dat het een goeie skill is die mij meer werk kan brengen. Je kan vele malen sneller werken en het communiceert ook makkelijker met andere muzikanten. Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer wordt gevraagd waar dit uitermate handig is of zelfs nodig is want soms krijg ik geeneens audio files om in te studeren. Ook de geweldig mooie bas lesboeken bij mij in de kast wil ik kunnen lezen. Er gaat een nog grotere wereld voor me open straks! Oh, en over groot gesproken. Als ik later groot ben wil ik in een Big Band gaan spelen. Allemaal Jazz standards en Sinatra liedjes spelen met een grote blazers sectie…geweldig! Dat is nog steeds een grote droom van me waar ik nog heel hard aan moet werken. Noten lezen is hierbij een vereiste en dus een hele goede reden voor mij om het te leren!

Blog #7 – Muziek en Indofood

Soms heb je van die weekenden waar je lekker veel bezig kan zijn met dingen die alleen maar met muziek te maken hebben. Heerlijk is dat. Heerlijk omdat ik geinspireerd wil blijven voor de dingen die komen gaan en nog allemaal wil gaan doen. Uiteraard staat het huishouden hier voornamelijk in het teken van de komende theatershow die volgend jaar in mei zal plaatsvinden. Afgelopen week is de knoop doorgehakt en de precieze datum en locatie zijn nu eindelijk daar! De show zal plaatsvinden op 15 mei 2020 in de Griffioen in Amstelveen….yesss!

Afgelopen vrijdagmiddag was de fotoshoot voor Joanna haar marketing activiteiten. Zo tof dat dit kon plaatsvinden in de fotostudio van Stanley van der Hoeven. Buiten dat hij een te gekke fotograaf is, is hij ook een gitarist en een oude muziekvriend die ik inmiddels meer dan 25 jaar ken. De foto’s zijn binnen en de keuze is door Joanna ook reeds gemaakt welke zij zal gaan gebruiken voor de promo. Mooie foto’s! Dit kan alvast worden afgevinkt van haar to do lijstje…check!

Vrijdagavond reden we richting Veenendaal om daar de CD presentatie mee te maken van de close harmony groep “Company of Fools”. Goeie band met drie zangers. Het is de band van Ralph van Manen die ik ken van de afgelopen Las Negras reis. Geweldige singer/songwriter/producer! Het concert vond plaats in de Basiliek in Veenendaal en ik had niet verwacht dat die zaal zo groot zou zijn en mooi ook. Wat een locatie zeg! In het voorprogamma stonden zijn dochter Suze van Manen en de zangeres Dana van Bergen. Twee geweldige zangeressen. En Robin van Beek, die mocht twee van zijn eigen songs ten gehore brengen. Dat waren twee hele mooie Nederlandstalige songs die wel even binnenkwamen…prachtig! Er kwamen een heleboel mooie songs voorbij bij de “Company of Fools”… en het werd een heerlijk avondje uit voor ons beiden. Ik heb ervan genoten!

Gisteravond heb ik opgetreden in Rijswijk op de Scorpion Party. Dit is een jaarlijkse benefietavond waar bands belangeloos hun medewerking verlenen voor het goede doel. Deze avond wordt georganiseerd door de Edwin Meyer Foundation en de opbrengst gaat naar onderzoek en bestrijding van kanker. Normaal gesproken doe ik geen gratis optredens maar dit is een goed doel die mij aan het hart gaat. Degenen die mij goed kennen weten wel waarom. Ik was gevraagd om mee te doen, door een van de zussen van Edwin Meyer (R.I.P), en speelde gisteren samen met de zusjes Meyer en hun broer George op gitaar. De avond was top met leuke mensen, te gekke bands en heerlijk eten. Klinkt als een Indo party niet? Ik heb van deze avond genoten. Het leven werd hier dan ook goed gevierd in de grote aula van het Yardenhuis van Rijswijk. Het werd een bijzondere avond. Ik kreeg vandaag een berichtje op Facebook van Sandra Meyer. Dit geeft aan hoe speciaal deze avond is geweest voor de familie: Sandra Meyer En Rick.. hoe bijzonder is het dat ik jou via Facebook heb benaderd en dat je ‘toevallig’ ook uit Deventer komt net als mijn opa en ma en dat je vervolgens geheel belangenloos gelijk ja zei om met ons mee te doen aan dit benefietproject…ik kan niet met woorden beschrijven hoe dankbaar ik ben! #toevalbestaatniet #welovemusic 🤗❤💋

Nu, zondagavond, even lekker chill deze blog afschrijven met een heerlijk glas rode wijn erbij, m’n muziekspulletjes uitpakken en genieten van de resterende avond…cheers!

Een bijzondere ervaring om hier ook te hebben opgetreden…23-11-2019

Blog #6 – Rosa King

Deze blog had ik al in 2015 op YouTube gezet met de bijbehorende video erbij. Had het in het Engels geschreven zodat iedereen, van Amsterdam tot Jakarta, het kon lezen. Dit gaat over een grote teleurstelling die ik toenertijd even moest verwerken. Samen op een CD vermeldt staan tussen namen als Hans en Candy Dulfer en Jan Akkerman was mooi geweest. Ach ja, helaas mocht het niet zo zijn. Maar…ik ben er nog steeds trots op dat ik op twee tracks mocht meespelen op de jubileum CD van de legendarische Rosa King.

It was during one of the great jam sessions in Cafe de Korte Golf in Amsterdam that I got invited to play bass on the Rosa King “25 years Still Going Strong” album. It was summer 1996. However, when they released the album that same year they didn’t mention my name on the CD for whatever reason?! Back then I was very dissapointed not seeing my name on the guest musician’s list. It wasn’t Rosa’s fault anyway. She assured me that my name would be there on the second edition as it should be. I don’t know if that ever happened but it’s okay now…no hard feelings anymore. I guess the bassist of the Upside Down Band still don’t know who played on the other two tracks on the album he didn’t play on. They kept it secret for him. Well it was me! I only met Rosa King once in person in the studio in Hilversum where we did the recording session. When I entered the studio she was lying down on the sofa resting. When I finished the recordings she got up and looked at me. And with a soft friendly voice she asked me “why don’t I know you?”. I don’t remember what I answered but I do remember a very friendly soft spoken lady who was interested in who I was. I am still proud that I am a part of this album from a legendary artist. The track called “Come in, sit down” (track 5) is absolutely my favourite Rosa King song. It’s a beautiful song. The other track which I recorded was an uptempo songs and is called “It’s over” (track 8).

Nobody knows my name but I know I was there and so did Rosa (R.I.P.)

Blog #5 – Schrijven en content creëren

Er wordt druk geschreven zo op de vroege zondag in huize BridgeDeLeau. Content maken, dat is wat we aan het doen zijn. Ik ben lekker deze blog aan het schrijven en Joanna is bezig voor haar komende theatershow die zal gaan over haar ingrijpende levensverhaal. Een script en muziek schrijven is niet van de een op andere dag gedaan. Hier gaat heel veel tijd en energie in zitten. Deze show wordt samen geproduceerd met de bekende musical ster Linda Wagenmakers die het hele traject ook coached. Het gaat gestaag , er staat al redelijk veel op papier en het raamwerk staat nu. Het is een intensief proces dat begint met een onderwerp kiezen. Daarna het schrijfproces, de muziek uitkiezen en sommige liedjes ook zelf schrijven, muzikanten uitzoeken, marketing, een theaterzaal regelen , decorstukken uitzoeken voor op het podium, een fotoshoot regelen, Youtube, Instagram en Facebook vullen met content om de mensen op de hoogte te houden van wat er allemaal gebeurd in de aanloop naar zo’n show. Nou som ik dat allemaal maar even zo op maar zal best het een en ander vergeten zijn om op te noemen. Je krijgt nu een beetje een beeld van wat erbij komt kijken om dit alles tot stand te brengen. Dit alles wordt ook nog eens gedaan naast een fulltime baan en dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar ja, het komt je niet aanwaaien en de financiën om dit alles te realiseren ook niet. Het is ook nog eens intens om helemaal vanuit het niets iets te maken en het zo te vertellen en het zo te zingen dat je zelf niet stikt in de emoties die het onderwerp met zich meebrengt. Het wordt een heftig, emotioneel stuk waarbij je uiteindelijk met een goed gevoel naar huis gaat. Het wordt een show waar de bezoekers nog lang over na zullen praten. Dat weet ik zeker.

De aankomende week gaat veel muziek brengen voor ons beiden. Wij gaan a.s. vrijdag naar een CD presentatie van “Company of Fools” met Ralph van Manen in de Basiliek in Veenendaal. Dan speel ik zaterdag een benefiet optreden voor de Edwin Meyer Foundation op de Scorpio party 2019 in Rijswijk met een gelegenheid formatie “We love Music”. Dit is volgens mij een echte Indo event en dat betekent dus lekker makan makan met veel muziek…:-). En als afsluiter gaat Joanna op zondag een van haar eigen geschreven liedjes ten gehore brengen tijdens een expositie van een kunstenares in Culemborg. We gaan gelijkgestemde mensen ontmoeten deze dagen, heerlijk!

Oh ja, de komende theatershow met de titel “Overleven voor Dummies” zal plaatsvinden op zaterdag 16 of 23 mei 2020 . De precieze locatie wordt heel binnenkort bekend gemaakt.

Blog #4 – Las Negras (4)

Wat moet ik dan schrijven in mijn laatste blog over deze fantastische week hoor ik mezelf denken. Er gaan zoveel dingen door mijn hoofd . Heb er even een dag voor nodig gehad om even alles te laten bezinken en de hele film in mijn hoofd af te spelen. De terugreis was gezellig maar lang. Bij de heenreis sliepen Joanna en ik de avond ervoor in een hotel boven de vertrekhal en dat was zeer aangenaam. Je kon bij wijze van spreken zo het vliegtuig inrollen vanuit je bed. Alles bij elkaar duurde de terugreis 10,5 uur en dat is best pittig. Halverwege de busreis terug naar de airport appte iedereen zijn liedje(s) naar de groeps app en werden dan met de telefoon via de geluidsinstallatie van de bus afgespeeld. Sommigen hadden er zelfs twee geschreven. Er kwamen een heleboel goeie liedjes voorbij, eigenlijk vond ik alles wel leuk wat ik hoorde. Zelfs onze Spaanse bus chauffeur, die niks van de teksten begreep, zag ik met z’n hoofd heen en weer op de maat van de muziek meebewegen. Dus dan komen de melodie van de zang en het ritme van het liedje in ieder geval goed over. Fantastisch gewoon.

Naar mijn mening is de toegevoegde waarde van het schrijven in een omgeving zoals Las Negras het ontbreken van prikkels en afleidingen. Je kan hier de hele week in een bubbel leven en ongestoord schrijven als je dat wilt. Het is gewoon anders dan jezelf opsluiten in een studio, hoe groot en luxe die ook is. Ik zie dit aan Joanna, ver weg van haar omgeving en de zon op haar bolletje heeft haar creativiteit nog meer doen groeien. De aanwezigheid van ondergetekende heeft er ook vast aan meegedragen…;-). De zon, zee en strand ontspant nog eens extra. Dan heb je een mooie omgeving en dan werk je ook nog eens met een topproductie team samen…helemaal top toch.
In zo’n week gaat iedereen diep en dat wordt merkbaar als men de liedjes voor de hele groep zingt zoals afgelopen donderdag.
Zo’n reis als deze werkt dan bijna ook therapeutisch voor degenen die aan de bootcamp meededen. Ik zag hier een lach en een traan en heel veel tranen van het lachen. Men deelde hier heel veel met elkaar en dat is prachtig om mee te maken. Ik heb de teksten mogen lezen van sommige mensen, toen ze nog in het schrijfproces zaten, en die waren allemaal gebaseerd op hun eigen levenservaringen. Ik heb ook het verhaal achter sommige teksten gehoord, die waren soms best heftig. Maar wat een prachtige teksten zijn er allemaal uit komen rollen.

De afgelopen blogs heb ik met veel plezier geschreven vanuit mijn beleving die ook door Joanna wordt gedeeld. Zij heeft haar geweldige ervaringen samen met mij kunnen delen en mooier kan het niet. Ik wil iedereen die ik heb ontmoet de afgelopen week heel veel succes wensen en ik draag jullie allemaal een warm hart toe…you know who you are!

Het is voorbij, en het weekend bijna ook . We gaan weer terug naar de waan(zin) van alledag. Oh, ik hoor Joanna beneden stofzuigen, nou dan ga ik nu maar een wasje drogen en onze labradoodle te eten geven.

Las Negras 27 oktober 2019