Blog #72 – De weekend warrior

Starend uit het raam van het troosteloze overheidsgebouw aan de Wibautstraat in Amsterdam wachtte ik op een goeie vriend die een synthbass pedaal zou komen ophalen op het adres waar ik eind jaren ’90 werkzaam was. Daarna ging die vriend, met het geleende pedaal, meteen door naar Groningen om een optreden te doen. Wat had ik toentertijd graag in zijn schoenen gestaan. Ik voelde me gevangen tussen die vier muren en zoals hij zich zo lekker vrij bewoog overdag, niet vastzittend aan een 9 tot 5 stramien, dat wilde ik ook. Als tijdelijk ingehuurde financieel medewerker zat ik tussen de ouwe klagende grijze stoffige mannetjes die de hele dag op hun horloge keken wanneer ze konden lunchen en naar huis mochten. Terwijl ik de aan alcoholverslaafde afdelingsmanager de hele tijd boertjes hoorde laten inclusief hikgeluiden dacht ik bij mezelf “waar ben ik hemelsnaam beland, wat doe ik hier?!” Ik wilde ook zo’n vrij leven, zo’n muzikantenleven. Ach ja, de jaren hebben mij anders doen inzien en ben nu, na alles wat er gebeurd is de laatste jaren in de wereld, blij dat ik mijn pad ben blijven volgen.

De professionele fulltime muzikant is, stel ik me zo voor, dat wanneer ik op kantoor aan het werk ben hij/zij overdag aan het (in)studeren is of in de repetitieruimte aan het oefenen is met een band. Of aan het schrijven is of aan het creëren is geslagen. Dit alles kost tijd…veel tijd. Ik, als zogenaamde semi-pro, komt van z’n werk thuis en heb ergens in de avond zo’n 1-2 uurtjes om met m’n instrument te pakken om bezig te gaan. Voor de meesten is 1 uurtje al heel erg veel in de avond. Maar goed, ik ben regelmatig bezig met de muziek en dat maakt dat ik aardig wat diverse content heb weten te creëren op mijn website inclusief mijn persoonlijke verhaaltjes in de vorm van een blog, zoals deze. Kijk, talent is één ding maar de factor tijd is toch ook echt wel een ding. Tijd is schaars en in deze context hebben de meesten van ons gewoonweg geen tijd of maken er geen tijd voor om wat voor redenen dan ook. Terwijl wij onze spaarzame momenten gebruiken voor de muziek hopen we vaak ook net zo goed te worden als de professional die vele uren meer per dag bezig kan zijn om z’n vaardigheden te ontwikkelen en om te creëren. Daar kan je nooit tegenop, tenminste als je een lichamelijk en geestelijk gezond leven wilt blijven leven. Het dagelijks bezig zijn met de muziek is een flinke opgave voor ons die overdag gewoon een fulltime baan hebben. Het is vaak doorbijten. En over tijd gesproken. Hoe minder vaardig je bent op je instrument of met je zang hoe meer tijd je nodig hebt om je zaakjes voor elkaar te krijgen.

Wij zijn de zogenaamde weekend warriors, wij moeten het voornamelijk hebben van de vrijdagen en de zaterdagavonden en eventueel de zondagmiddagen. Op de vrijdagavond zou het mij trouwens tegenwoordig geeneens meer lukken om op tijd te komen op een gig ergens in het land. Ja, café gigs lukt nog wel maar niet de bedrijfsfeesten en bruiloften waar je als band altijd vroeg aanwezig moet zijn. Zou ik alles moet omgooien. De vrijdagavonden vond ik zwaar. Net van m’n werk, als een gek m’n spullen inladen en gaan! Nog helemaal gaar van de werkdag meteen de knop omzetten om de avond en nacht goed proberen door te komen. De concentratie en focus is maar half half want het hoofd is moe van de werkdag. Het spelen op doordeweekse dagen en op vrijdag is gewoon zwaar. En helemaal als je in een coverbandje vier sets van vijfenveertig minuten moet spelen. En toch deed ik het, zoals zoveel anderen, toch allemaal. Ik haal er ook geen plezier meer uit en laat dit voortaan ook maar aan mij voorbij gaan.

De leukste gigs die ik heb gedaan vond ik toch wel de akoestische optredens. Of het nou met een bluesbandje of een coverbandje was die van elektrisch naar akoestisch ging of Joanna en ik als duo, ja dat vond ik wel weer erg leuk om te doen en dan maken mij die late uurtjes dan ook niet uit. Het is tijd voor wat anders en het roer om te gooien om een nieuw pad te gaan bewandelen.

“Been there done that”

Blog #71 – Het ambacht verdwijnt langzaam

Na twee en halve dag met een zware griep op bed te hebben gelegen in een donkere kamer ben ik blij dat ik voorzichtig, uit de wind, in onze fijne achtertuin kan liggen. Het is zondag en wat is het weer prachtig. Languit op de tuinbank onder de parasol kan ik heerlijk mijn gedachten laten gaan. En zoals zo vaak heb ik dan de behoefte om dan een blogje te schrijven.

Ik denk dat ik in jaren niet zoveel uren heb doorgebracht in bed. Vanaf afgelopen donderdag 17.00u t/m vanochtend heb ik voornamelijk in de slaapkamer doorgebracht. Afgelopen donderdag sloot ik mijn werkcomputer af en dook meteen mijn bed in want ik werkte thuis. Ik kon niks meer, maar dan ook niks meer. M’n neus zat helemaal dicht, hoestte m’n longen uit m’n lijf, was kortademig, zweette me rot en m’n kop stond op ontploffen. Het corona testje gaf negatief aan en dan gaan we er maar vanuit dat het zo is. Dat zou balen zijn he, heb je de booster en krijg je het alsnog. Enfin ellende alom maar het zette me wel aan het denken want volgende maand word ik alweer 55 en de jaartjes ga ik nu wel voelen. Alleen al het herstel, dat gaat een stuk langzamer dan pakweg 10 jaar geleden. Tja, het hoort erbij denk ik dan maar…that’s life.

De afgelopen dagen moest ik ineens denken aan het muzikant zijn. Wat voor toekomst hebben muzikanten tegenwoordig? Ik heb het niet over artiesten he. Muzikanten en artiesten zie ik als twee verschillende groepen. Ik bedoel de instrumentalisten. Kijk, dat wij vaak worden gezien als een stel hobbyisten die alleen voor de fun muziek maken en blij mogen zijn dat ze voor publiek mogen spelen en betaald krijgen met een hamburger en een biertje is van alle jaren. Maar het werkterrein wordt ook steeds kleiner en kleiner, en dan de brandstofprijzen die de pan uitrijzen waardoor vele muzikanten wel hun werkterrein moeten verleggen naar het online gebeuren. Van samenspelen is dan vaak geeneens meer sprake, het is tegenwoordig een eenmans gebeuren. Waar blijft dan de synergie? Waar blijft de magie? Instrumentalisten hebben voor het grote publiek dan ook geen smoel, ze zijn praktisch onzichtbaar, ze zijn bijzaak want het gaat altijd om de frontman (m/v). Niemand die ze herkent op straat of soms zelfs niet na een optreden, terwijl zij toch degenen zijn die de muziek voortbrengen. Het idee dat men denkt dat de muziek gewoon uit de lucht komt vallen en/of uit een doosje komt waarbij je alleen op een knop hoeft te drukken ligt toch echt aan het huidige onderwijs. Vroeger kreeg ik nog muziekles op school. Nu weet men geeneens het verschil tussen een gitaar en een basgitaar…”even een tik op je achterhoofd”…;-). Tijden veranderen en dat snap ik ook wel maar het ambacht verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. En over ambacht gesproken. Ik luisterde enige tijd naar een podcast waar een conservatorium docent werd geïnterviewd. Nu schijnen ze bij het eindexamenproject ook met veel techniek te werken, zoals backingtracks etc…en dus ook met autotune. Natuurlijk, dit is de toekomst maar ik keek even verbaasd op toen ik het hoorde…autotune? In mijn beleving houdt het conservatorium zich meer bezig met het ambacht en de zogenaamde rock academies met al het andere. Maar ja wie ben ik? Juist ja….de bassende boekhouder!

Onlangs waren we naar een concert geweest wat voor mij het beste was wat ik in jaren had gezien. Misschien wel een van de beste concerten die ik in mijn leven heb meegemaakt. Zanger/saxofonist/tekstschrijver/componist Lodewijk van Gorp hield zijn CD presentatie met een 14 koppige band. Het was een optreden met alleen maar prachtige pareltjes die nog eens perfect werden uitgevoerd op hoog niveau zonder technische snufjes o.i.d. Wat hadden we genoten! Over ambacht gesproken! Ook staat hij vaak in dienst bij grote artiesten maar heeft geen smoel bij het grote publiek. Ja, als ik de grote artiestnamen ga opnoemen dan herkennen we hem misschien wel, misschien ook niet. We zoeken het altijd ook over de grenzen terwijl er in Nederland zoveel topmuzikanten rondlopen die je niet kent. Dat zulke gelegenheden, zoals dit prachtig concert, niet vaak voorkomen is gewoon een kwestie van budget. Want tja, Nederland is en blijft een klein land. Onze mond is groot maar we zijn maar een klein landje….een heel klein landje waar het allemaal begonnen is met ambacht.

Wij hebben tegenwoordig een tekort aan van alles en nog wat maar aan muzikanten houden we altijd wel een overschot. Daar zouden toch wel een aantal kanonnen tussen moeten lopen…denk je niet?

Om één liedje live foutloos en correct op je instrument te kunnen spelen kost al heel veel uurtjes zweet, een heel optreden bloed zweet en tranen.

Blog #70 – Nu Ga Je Leven promotietour 2022

In totaal hadden we vijftig radio interviews in de agenda staan. Waarvan er drie niet zijn doorgegaan en waarvan er negen bezoekjes waren aan de studio’s zelf. Ons avontuur begon op woensdag 9 maart wat de releasedatum was van de nieuwe single en op zondag 13 maart trapten we meteen af met een bezoek aan RTV Papendrecht. De telefonische radio interviews werden door Joanna tussen alle dagelijkse werkzaamheden door gedaan en zelfs tijdens de eerste week van onze vakantie in onze kleine villa boven op de berg ging het gewoon door. Ik met oortjes in aan de rand van ons zwembad, met een koud biertje in de hand, om mee te kunnen luisteren naar de interviews. De tijd is voorbij gevlogen en na zo’n 2,5 maand hebben we de promotour mooi kunnen afsluiten. Wij waren trouwens in de veronderstelling dat we in het weekend van 14/15 mei de promotour hadden afgesloten in Den Bommel (Goeree Overflakkee) en respectievelijk in Stadskanaal. We hadden er een leuk weekendje uit van gemaakt en in een fantastisch hotel overnacht in Assen om de zondagmiddag nog een half uurtje verder door te rijden naar RTV 1 in Stadskanaal. Want om van Den Bommel weer terug naar huis te gaan om zondagochtend weer in de auto richting Stadskanaal te rijden zagen we niet zo zitten. Dus was het na De Toppers van Oranje op zaterdag meteen door naar Assen waar we hebben genoten van het hotel en het lekkere eten om de rest van de avond, moe maar voldaan, in het bubbelbad te zitten en daarna naar het songfestival te kijken. Dat was een leuk weekend met interviews, optredens en 644 km achter de rug. Maar om nog even terug te komen op de veronderstelling dat dit de laatste interviews zouden zijn. Niks was minder waar. We hadden ons vergist en moesten we afgelopen zondag 22 mei toch nog op pad. Gelukkig was het niet ver en waren we ook niet lang van huis maar toch…mentaal hadden we dit hoofdstuk al afgesloten. Het was ook eigenlijk veels te mooi weer om in de auto te zitten om daarna weer in een studio te zitten. Tja, het is zoals het is zeggen we dan maar. Ach ja, zo komen we nog eens ergens en bij ons, BridgeDeLeau, is het dan ook nooit saai. Het komt ons allemaal niet aanwaaien en we werken er ook keihard voor om te zorgen dat we in de toekomst kunnen oogsten wat we nu aan het zaaien zijn. We moeten nog veel werk verrichten om ons doel te bereiken maar we gaan ervoor. Helaas zitten er maar 24 uur in een dag.

Er is echter één ding wat ik niet begrijp. De radio DJ’s krijgen de artiesten aangeboden, meestal via pluggers of andere kanalen. Dan zou ik toch denken dat je je een beetje verdiept in de artiest die je gaat interviewen? Nou, 8 van de 10 doen dat dus niet en ik heb dan ook heel veel tenenkrommende slechte interviews voorbij zien/horen komen. Kijk, interviewen is een vak die het gros van de DJ’s niet beheerst maar als ze zich dan ook helemaal niet voorbereiden dan wordt het interview wel een hele laaange zit…pffff. En als je er dan een lange rit erop heb zitten dan baal je wel hoor! Ik blijf het ongelofelijk vinden want is het nou zo’n grote moeite om de artiest even te Googelen en/of op de website te bekijken? Wat ze zich niet realiseren is dat het respectloos is naar de artiest toe als ze onzinnige vragen zitten te stellen en helemaal niet weten wie ze voor zich hebben. Geloof me, Joanna is zeer adrem en een vlotte gezellige prater maar als je het presteert dat een interview met haar stilvalt dan ben je echt niet geschikt als interviewer. Ik zat er bij, keek en luisterde er naar met grote verbazing. Dit geldt ook voor de telefonische interviews he. Joanna geeft aan en legt de woorden in de mond van de DJ die er vervolgens niet op reageert, er niet op voor borduurt en vervolgens verloopt het gesprek moeizaam…heel moeizaam. Met gevolg een doodsaai interview. Zit niemand op te wachten toch? Draai dan gewoon plaatjes en laat het interviewen aan iemand anders over of doe het anders helemaal niet. Ik moet er wel bij zeggen dat de meesten amateur radio DJ’s zijn, maar toch, dan juist even iets meer energie erin steken en dan loopt het allemaal wat soepeler waar iedereen blij van wordt. Maar goed, gelukkig waren er ook een aantal radio stations die het professioneel aanpakten en daar hebben we dan weer fijne herinneringen aan.

We hoopten nog op de nationale TV en Radio iets te kunnen doen maar dat is niet aan de orde. Er is, na de pandemie, toen we weer mochten, een stortvloed aan releases uitgekomen en de eersten die aan de beurt zijn zijn natuurlijk de grote en bekende namen waardoor je eigenlijk weinig kans maakt om opgemerkt en opgepakt te worden door een TV zender of nationaal radiostation. Niet erg, we gaan gewoon door en bereiden ons alweer rustig voor op de 3e single voor volgende jaar. Al met al hebben we weer veel leuke dingen mogen meemaken, nieuwe leuke mensen ontmoet en nieuwe ervaringen kunnen opdoen waar we dankbaar voor zijn.

Een fijn interview in ons eigen Aalsmeer!

En weer een Champagne moment! Nu Ga Je Leven heeft op Spotify deze week meer dan 25.000 streams behaald.!!! Wij proosten er op…cheers allemaal!

Blog #69 – Elke noot raak

Youtube videootjes maken, de zogenaamde bass covers, vind ik hartstikke tof om te doen. Het geeft me een soort van voldaan gevoel als ik weer naar beste kunnen weer iets online heb gezet. Zo’n 5 jaar geleden zei iemand tegen mij: “goh, dat speel je goed zeg en dat zonder fouten”. Hoezo zonder fouten dacht ik dan? Dat kan ik opvatten als dat ik het niet foutloos zou kunnen spelen of dat die persoon zoiets zelf zou plaatsten zonder al te kritisch te zijn. Ik ga maar voor het laatste. Dat ik het eerste dacht zegt waarschijnlijk meer over mij dan over die persoon. Zo trots als ik ben plaats ik natuurlijk geen videootjes waar ik niet 100% achter sta. Regelmatig zie ik videootjes voorbij komen met de tekst “let niet op de fouten” met bijbehorende excuus tekst en dat is niet wat ik wil. Bij dit soort filmpjes komt er bij mij geen audio/video editing aan te pas en moet het dus in een keer goed ingespeeld worden. Elke noot moet meteen raak zijn! Gaat er iets fout dan moet het gewoon helemaal opnieuw…simpel. Uhhh simpel? Ik doe alles naar beste kunnen op dat moment en ik laat heus wel hele kleine foutjes staan. Het is dan maar zoals het is maar het zijn dan wel onopvallende foutjes waar ik mee kan leven. Snap je? En als ik er geen nadruk op leg dan hoor je het waarschijnlijk geeneens. Mijn allereerste YT videootjes van zo’n 10 jaar geleden zal ik nooit verwijderen want dat is mijn persoonlijke muzikale traject die ik doorloop en die filmpjes waren het beste wat ik toentertijd kon. Ik zie mijn Youtube kanaal als een muzikaal dagboek voor mezelf en als anderen dat leuk of niet leuk vinden dan is dat prima. Mijn allereerste YT video heb ik op 4 maart 2012 geplaats en dat zag er heel anders uit en het klonk ook heel anders allemaal…eigenlijk helemaal niet…haha! Maar goed, al doende leert men toch? Ik zie om de zoveel filmpjes een positieve ontwikkeling in mijn eigen spel en opvatting, dat motiveert. Voor mij zijn de YT filmpjes eigenlijk studieprojectjes waarvan ik het zonde vind als ik ze niet vast zou leggen. Het zijn telkens weer nieuwe uitdagingen waar ik steeds meer plezier aan beleef. Mijn videootjes blijven de laatste paar jaren echter niet onopgemerkt door muziek makend Nederland en dat is leuk. Het is mij daar niet om te doen maar complimenten krijgen van muzikanten die ik hoog heb zitten is natuurlijk wel fijn en bemoedigend.

Jezelf als muzikant op Youtube zetten kan heel confronterend zijn maar als je het consequent doet en voor langere tijd, zoals ik, dan weet je op een gegeven moment wel wat je plekje is in het muzikale universum en leer je ermee omgaan. Het heeft mij in ieder geval geleerd om de dingen niet zo zwart-wit te bekijken maar vanuit een bepaald perspectief. Kritiek krijg je toch wel wat je ook doet. Maar als je 100% achter hetgeen staat wat je plaatst dan doet het je weinig. Zelf check ik altijd wie de persoon is die kritiek levert en of ik er wat mee kan. Kan ik er niks mee dan gaat het langs me heen maar…opbouwende kritiek is altijd welkom!

Tussen denken dat je iets kan spelen en het daadwerkelijk goed kunnen spelen zit een wereld van verschil

Bass Cover #3 – Tania Maria – Yatra-Tá

Dit keer gespeeld op mijn London City B52 Jazz bas. Naast Fender is dit het eerste (bas)gitaar merk wat ik als kleine jongen leerde kennen. Ik was een jaar of 9 en bezocht samen met een familielid een muziekwinkel in Deventer. Die grote London City gitaarversterker met veel lichtjes, die daar bij de ingang stond, intrigeerde mij zo erg dat de merknaam tot vandaag de dag in mijn geheugen is geprent. Het was echt een wow moment in mijn leven! Nu heb ik onlangs zelfs een ge-upgrade London City Telecaster gitaar gekregen van een vriend van me en daar ben ik dan ook zeer content er mee. Deze bas is trouwens niet meer origineel. De elementen, de brug en de electronica heb ik vervangen door betere kwaliteit onderdelen. De body en de hals zijn van uitstekende kwaliteit en hij speelt gewoon erg lekker. Een upgrade was het zeker waard! Voor mij is London City a trip down memory lane.

Oefff, pittige song wel en een uitdaging was het! Het tempo ligt vrij hoog en de juiste vingerzetting vinden was uitermate van belang anders had ik dit niet kunnen spelen. Braziliaanse Jazz heb ik leren kennen door een vriend van me ergens in de jaren ’90 en ik heb er altijd er een voorliefde voor gehouden. Muzikaal ben ik zo’n beetje opgegroeid met Tania Maria en dus werd het een keertje tijd voor een bass cover. Hierbij mijn rendition van een gedeelte van Yatrá-Tá.

Some lazy Saturday practise#brazilianjazz

Blog #67 – Met vallen en opstaan

We zijn geneigd om alleen maar de mooie kanten van ons muzikale leventje te laten zien aan de buitenwereld. De realiteit is echter niet altijd maar rozengeur en maneschijn. Het keihard ploeteren, de stroeve persoonlijke interacties en de teleurstellingen die we te verwerken hebben zetten we nooit op de sociale media. Wat wij, artiesten, laten zien is een soort van droomwereldje waar alles soepel en perfect verloopt, waar we altijd op ons best uitzien en dat alles wat we ondernemen lukt. Niets is minder waar.

In mijn blogs over onze theatershow voorbereidingen heb je kunnen lezen dat het allemaal niet vanzelf naar ons toe kwam. De totstandkoming van de show was een “bloed, zweet en tranen” periode. Onzichtbaar op de achtergrond heb ik toentertijd meegekeken en meegeluisterd naar een aantal mensen waar ik geen hoge pet meer van op heb. Ik schreef over een tanker die een bepaalde koers voer en telkens weer van koers moest veranderen. En wanneer we dachten alles opgelost te hebben en weer op de juiste koers dachten te zijn kwamen er weer onvoorziene obstakels op ons pad. Alles wat fout kon gaan ging dan ook fout tot op de dag van de show zelf. Natuurlijk kunnen we tevreden terugkijken op het eindresultaat maar er had zo veel meer in kunnen zitten. Ach ja, dat was seizoen 2019/2020 denk ik nu dan maar. Maar ook nu, met de videoclip voor de nieuwe single gaat het ook weer niet zoals gepland, echter nu door vreselijke omstandigheden. Maar toch, twee jaar geleden brak er een pandemie uit en nu is er een oorlog uitgebroken. Het eerste wat ik dacht was van ‘ jeetje, wat een timing weer, dat hebben wij weer’! Een natuurlijke reactie, niet zo gek natuurlijk na onze ervaringen van twee jaar geleden. Ik realiseer me ook wel dat het nergens over gaat onder de huidige omstandigheden.

We zouden afgelopen zondag 27 februari een videoclip gaan opnemen voor Joanna’s nieuwe single Nu Ga Je Leven maar we hadden al gauw besloten om de opname niet door te laten gaan omdat onze bevriende cameraman/regisseur samen met zijn Oekräinse vrouw direct betrokken zijn bij deze vreselijke oorlog. Uit respect voor hun en de verschrikkelijke situatie in dat land kunnen we nu eenmaal niet een vrolijke clip gaan staan draaien hier in ons dorp, dit zou ongepast zijn. Onze harten en onze gedachten zijn dan ook bij hen. Wij branden een kaarsje voor hun en de vele andere mensen die getroffen worden en hard getroffen zijn. Dat er maar gauw vrede mag komen.

Nu Ga Je Leven had eigenlijk de derde single moeten worden Je raadt het al, het proces van de geplande 2e single ging niet zoals we gehoopt hadden. Het is in basis een prachtige song geworden maar man man man wat was het eindresultaat teleurstellend slecht! En dan de opmerking van de producer: “tja, hij moest het doen met het materiaal wat hij had en voor het bedrag konden we toch niet meer verwachten?!”. Dat vind ik gewoon onbeschoft en respectloos en dat het product zonder blikken of blozen zo werd afgeleverd vind ik ongehoord. Dit was even slikken en verwerken voor ons want als je een eindproduct verwacht die singlewaardig moet zijn en je krijgt een flut demo toegestuurd dan is het meer dan teleurstellend kan ik je zeggen. Wat mij altijd zal bijblijven is de zogenaamde sax solo die klonk als een plastic blokfluitje van de Intertoys….fuut..fuut…fuut. Jemig nog aan toe! Het komt allemaal goed hoor ik hem nog zeggen. Yeah right! Verder uitweiden hierover zal ik niet want ik kan hier nog zoveel meer over zeggen dat ik er nog wel een hele blog aan kan wijden. Aan de zijlijn had ik het hele proces met argusogen gevolgd en ik was al vanaf het begin niet enthousiast dat de productie daar gedaan zou worden maar er werd anders besloten. Er zijn een aantal woorden die mij te binnen schieten over deze periode: weinig respect, eigenlijk geen tijd, eigenlijk geen zin, inspiratieloos, demotiverend, totaal geen communicatie, eind rijden, 1 kopje koffie, niet serieus genomen worden, geen welkom gevoel. Waarom waarom denk ik dan? Had de klus dan niet aangenomen! Ik zeg nu dan ook: wij hebben dit soort shit helemaal niet nodig en dit gaat ons niet meer gebeuren. Wij leven godzijdank niet van de muziek maar wij zullen in de toekomst elke keer weer goed overwegen hoe en waar we onze zuurverdiende centen zullen uitgeven. Een juiste keuze maken doe je in wijsheid want een verkeerde keuze is zo gemaakt.

Niks is wat het lijkt in het muziekwereldje. Muziek maken is een geweldig iets maar alles daarom heen is soms één grote poppenkast en zeker wanneer er financiën bij komt kijken. Wil je je staande kunnen houden dan zit er niks anders op om het poppenspel mee te spelen maar dan wel op een oprechte en fatsoenlijke manier. Wij trekken wel ons eigen plan maar oprechte goedgezinde mensen om je heen verzamelen is zo belangrijk. Ik ben heel erg trots op Joanna die alles toch voor elkaar heeft weten te krijgen en blij dat ik mijn bijdrage heb kunnen leveren. Het waren de juiste keuzes en beslissingen die er toe hebben geleid dat de nieuwe single een fantastische productie is geworden!

En door9 maart de single Nu Ga je leven….zonder videoclip

Blog #65 – Elke noot weegt zwaar

Opmerkingen over het heel serieus kijken tijdens het bas spelen hoor ik vaak. De meeste bassisten doen dat. Nu kan ik je zeggen dat ik als bassist zo kijk omdat ik de boel bij elkaar moet houden, althans dat probeer ik. Een heleboel bassisten realiseren zich geeneens dat je een totaal overzicht moet houden over de hele band om je medemuzikanten een goeie fundering te geven. En daarom moet elke noot raak zijn, goed getimed en met de juiste nootlengte. Elke gekozen noot vraagt de volledige aandacht, focus en concentratie. Je bent de backbone , de lage noot en tegelijkertijd onopvallend en soms zelfs onzichtbaar voor het publiek. Ja, ik snap ook wel dat er gasten zijn die gewoon even bas spelen en als ze maar de juiste noten spelen tevreden zijn. Nee, het is meer. En daarom zie je dan ook vaak die zogenaamde bassface. Een heerlijke smerige blik als je staat te raggen of staat te grooven op de bas met volledige concentratie, je zit helemaal in de muziek en voelt waar de pulse zit. En ja, ook de drummer moet het ritme en het tempo in de gaten houden maar die heeft weer weinig met de harmonie van doen terwijl de bassist zowel tempo, ritme en harmonie in de gaten moet houden. Oh, jij speelt toch bas? Ach, dat is toch makkelijk, je speelt immers altijd hetzelfde en je doet van doeng doeng doeng doeng. Tja, ik moet toegeven dat je eerder het baslijntje speelt van de White Stripes, wat helemaal geen bas is trouwens, dan een paar akkoorden op de gitaar. Op een bas heb je gewoon eerder resultaat, kun je eerder met je favoriete muziek meespelen en dan denk je al gauw het basspelen onder de knie te hebben. Het is wat laagdrempeliger. Men begint meestal met de grondtoon en de kwint. Tja, en dan? Hoe nu verder? En toen werd het heel lang stil bij een boel bassisten en zetten ze daarna de basgitaar te koop op Marktplaats. Oh, en om even op die serieuze blik terug te komen. Als een bassist de hele tijd vrolijk zit te kijken tijdens het spelen dan ziet dat er gewoon heel debiel uit vind ik. Als je uitdrukking op je gezicht en je hele lichaamstaal niet strookt met wat ik hoor wat je speelt dan oogt dat heel raar, voor mij dan. Die zogenaamde bass face hoort gewoon bij het bassen want bas spelen is gewoon zwaar…soms loodzwaar maar oh zo heerlijk om te doen…concentratie…..focusssss.

Rick’s Bassface

Sinds vorig jaar januari heb ik de gitaar weer opgepakt, de akoestische gitaar. Ik was als kleine jongen hier op begonnen en heb dit mooie instrument recent weer omarmd. Ik begon met het liedje Gebroken Spiegel die ik akkoord voor akkoord uit heb gezocht en heb het mezelf eigen gemaakt zodat ik Joanna kan begeleiden als het nodig zou zijn. Want een volledige band zit er voorlopig niet meer in en een duo is natuurlijk heel praktisch. Als ik het nummer nu samen met Joanna zou moeten spelen dan kan ik dat gewoon. Het begeleiden op gitaar voelt anders. Ik voel me directer betrokken bij de vocalist en het publiek. Ik zal niet zeggen dat gitaar spelen makkelijker of moeilijk is dan basspelen maar het voelt letterlijk en figuurlijk wel lichter aan en niet zo zwaar als het bassen . Er is een heel andere focus en concentratie voor nodig. Nu heb ik nog wel een lange weg te gaan om het gitaarspelen in mijn systeem te krijgen maar het begin is er. En ik kan wel zeggen dat ik er een beetje trots op ben met wat ik heb bereikt in een jaartje oefenen. Nu nog een oefen routine voor de gitaar verzinnen en dan om en om op de basgitaar en gitaar consistent blijven oefenen.

Dus voor afgelopen december had ik twee liedjes ingestudeerd voor een bruiloft ceremonie en Jij Bent De Liefde was een van die liedjes. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het mij goed afging. Nee, deze jongen werd afgeleid tijdens het spelen en raakte de draad gewoon kwijt aan het eind van dit liedje. Ik kan smoesjes verzinnen, dit gebeurde om me heen en zus en zo maar het betekende gewoon dat dit nummer niet in mijn systeem zat. Het gitaarspelen zit gewoon nog niet helemaal in mijn systeem. Tja, voor mij is het dit jaar gewoon heel hard oefenen zodat ik gewoon door kan spelen als alles om me heen in elkaar stort bij wijze van spreken. The show must go on maar dan wel goed! Ik ben benieuwd hoe ik speel als ik een jaartje verder ben…#practisepractisepractise!

Zelfs het meest makkelijke is moeilijk als je het goed wilt doen

Bass Cover #2 – Energizer Collabs #5 (Jens Dreijer’ bassline)

Het was 7 juni 2015, een warme zomerse zondagmiddag fietsend richting het centrum van Amsterdam. Aangezien ik toentertijd in Amsterdam Nieuw Sloten woonde fietste ik altijd via het Vondelpark zo het Max Euweplein op verder de stad in. Ik was helemaal niet van plan om het Vondelpark concert van 16.45u bij te wonen want het was normaliter altijd erg druk en die dag was het ook zo allemachtig heet. Ik had trouwens zelf een gig gehad de zaterdagnacht en had even geen behoefte aan live muziek die middag. Even rust en even bijkomen op een terrasje met een koud biertje, dat was het plan. Net aangekomen in het Vondelpark via de poort aan de westkant hoorde ik de band in de verte zachtjes spelen. Steeds dichterbij komende hoorde ik steeds duidelijker de lage tonen van de basgitaar. En op een gegeven moment moest ik gewoon kijken wie nou die bassist was, de sound was zo goed en ik hoorde zulke te gekke baspartijen voorbij komen. Hup, m’n fiets neergezet en op naar het podium. Daar stond een jonge gozer op een vintage Precision bas te grooven als een malle! Ik heb met open mond staan kijken en de geoliede band speelde zich soepel door het repertoire heen ondanks de felle middagzon. Geen idee wie die bassist nou was toentertijd maar ik heb hem 5 jaar later, precies een maand voor de eerste lockdown, ontmoet in Restaurant Vooges Centraal in Haarlem tijdens een fijne zondagmiddagsessie. Wat een goeie bassist is hij en wat een relaxte gast ook. Jens Dreijer is één van de topbassisten die ons land rijk is. Check hem maar op Youtube. Hieronder mijn vertolking van een geweldige baspartij van deze topmuzikant….#myrendition.

En een aantal weken later een compliment krijgen van de maestro zelf. Hoe leuk is dat!

© LeauBass 2022