Blog #59 – Entertainment vs muziek

Deze blog heb ik gewoon over het hoofd gezien om te publiceren en dit hing inmiddels 5 jaar als concept in mijn conceptberichten lijstje, vandaar dat #59. Ik heb geeneens doorgehad dat het van #58 naar #60 sprong. Na al die jaren in de ijskast…ik ga het nu losgooien… 5 jaar later :-)… en we gaan even terug in de tijd. Oh ja, Nederland doet nu even niet meer meer mee met het volgende ESF. Ben benieuwd hoe lang ze dat volhouden. Oh, vandaag 23/09 lees ik dat we toch weer meedoen…

Toegegeven, ik heb genoten van het Euro Song Festival 2021. Zoals velen was ik na een periode van vele beperkingen en de slechte nieuwsberichten waarschijnlijk ook toe aan wat positiviteit, want dat was het wel. Het was één groot feest. De finale op de zaterdagavond bracht me weer even terug in de tijd van toen ik als kleine jongen in mijn pyjama bij opa en oma op de bank zat. Toen kon ik zo genieten van de Honeymoon quiz, de Willem Ruis show en de Mounties en natuurlijk ook het jaarlijkse ESF, er was toentertijd niet zo veel keuze op TV natuurlijk met die paar zenders. Het vroegere ESF is uiteraard niet te vergelijken met de overweldigende technische show van tegenwoordig. Zeg nou eerlijk, het was gewoon een fantastisch visueel spektakel die zijn weerga (nog) niet kent! Ik was bijna vergeten dat dat hele circus om de liedjes gaat! In mijn pyjama tijd werden de artiesten nog begeleidt door een live orkest en tegenwoordig door een orkestbandje! Ik zelf zou meer diversiteit willen zien door de dance achtige nummers gewoon met orkestbandje uit te laten voeren en de andere liedjes met een live orkest. Daar kan gewoon niks tegenop en het klinkt zoveel mooier allemaal. En wat las ik laatst? Sinds dit jaar mogen de backing vocals ook op het orkestbandje staan. Huh?! Live is dus niet meer van deze tijd?! Een orkest is niet meer van deze tijd?! De reden dat een live orkest veel te duur zou zijn vind ik flauwekul. Hoeveel kosten die technische geintjes allemaal wel niet dan? Let op, uiteindelijk gaat het straks toe naar een ordinaire videoclip competitie met playbackende poppetjes en zal het nog minder met muziek te maken gaan hebben. Ok ok, in 2021 door die hele Corona toestand enzo had een orkest waarschijnlijk ook niet gekund natuurlijk. Ik klink misschien als een ouwe lul maar als de achtergrondzang niet meer live hoeft te zijn, waar gaat het allemaal nog over dan? Dan hou je dus alleen de leadzang over en die was vaak ook tenenkrommend slecht maar… visueel was het ESF wel een meesterwerk.

Entertainment is niet altijd muziek maar andersom is het heel vaak wel. Ik zeg heel vaak wel want muziek op een begrafenis vind ik nou niet bepaald entertainment. Entertainment is puur vermaak. Muziek daarentegen kan meerdere functies hebben b.v. op een begrafenis, bruiloft, lekker dansen of als ondersteuning van filmbeelden etc. Het is maar hoe je het bekijkt. Het grappige is dat veel mensen zich negatief hebben uitgelaten over het ESF en dat het weinig met muziek te maken zou hebben. Daar ben ik het ook wel mee eens but…what’s new? De verpakking wint het hier ook weer van de inhoud. Uhhh…welke inhoud? Nou, de liedjes, voor zover je van liedjes kan spreken. Maar als je je nou eens bedenkt dat het geen muziek avondje is maar een entertainment avondje dan kijk je er toch weer misschien anders tegenaan en kan je er zelfs misschien van gaan genieten.

Als een artiest een avondje met een orkestband staat op te treden dan zie ik dat ook niet als een avondje muziek maar als een avondje entertainment. Niks mis mee maar het is gewoon anders dan met een live band. Het is misschien niet de meest muzikale beleving maar kostenbesparend met minder rompslomp en gezeik is het zeker. Ik bekijk alles vanuit mijn perspectief als uitvoerend muzikant en dit soort zaken vallen mij gewoon op , want hoe meer artiesten met orkestband worden geboekt hoe minder muzikanten er nodig zijn snap je. Als bassist heb ik in het verre verleden ook heel even in het artiesten begeleidingswereldje gezeten en eigenlijk was ik onderdeel van een levende jukebox….muntje erin en spelen maar. Het enige verschil zit hem in het visuele, de energie en dynamiek die een live band met zich meebrengt. Maar voor de rest speel je gewoon het liedje en als je met goeie professionals werkt, die hun ding goed voor elkaar hebben, dan klinkt het live precies zoals op de plaat. En het live laten klinken precies zoals op de plaat in wat voor genre dan ook is echt een vak op zich! Dat kunnen, wat mij betreft, alleen de betere muzikanten. Een artiest die alleen gewend is om met een orkestbandje op te treden verwacht vaak ook dat je alles exact zo speelt als op de plaat. Als de live band een klein tingel tangeltje of een pingeltje mist of het kleinste geluidje die hij/zij op een bepaalde plek in het liedje verwacht dan raakt zo’n iemand helemaal van slag, die gasten heb ik vaak genoeg langs zien komen. Zo’n artiest heeft nooit geleerd om te anticiperen op live omstandigheden. Het orkestbandje gaat aan, de artiest komt op die zingt die entertaint en gaat weer lekker naar huis. De muzikant staat ver van tevoren paraat en blijft scherp tot de artiest klaar is met zingen en totdat de laatste noot is gespeeld.

“Het verschil tussen entertainment en muziek zit vooral in de functie en de beleving: muziek is een brede kunstvorm en emotionele uitlaatklep, terwijl entertainment specifiek is bedoeld om te vermaken en interactie te creëren”

Bass Cover #23 – One Minute Groove – Jeff Berlin’ bass line (Bill Bruford Master Strokes) – Joe Frazier (90bpm)…#OMG

Het ei is gelegd en dat lucht op! Dit zat mij al zeker 10 maanden dwars . Door omstandigheden in het dagelijkse leven had ik er gewoon even geen fut meer voor en hadden andere zaken even prioriteit. Maar wat ben ik blij dat dit erop zit. Zo’n gecompliceerd stuk muziek speel je niet even weg zo uit de losse pols. De totale focus en concentratie moet er gewoon zijn. En dan…speel ik het geeneens op het originele tempo. Die 120 bpm is gewoon niet te doen…hoe dan?

Samen met Havona van Jaco Pastorius vind ik Joe Frazier een absolute klassieke masterpiece. En dan heb ik het over Joe Frazier round 1. Er zijn 3 rounds maar round 1, het origineel, vind ik veruit de beste versie. Het origineel uit 1980, is geschreven voor Bruford’s album Gradually Going Tornado waar Jeff Berlin in speelde. Dit nummer staat ook ook op Master Strokes 1978-1985, de best-of compilatie van drummer Bill Bruford’s eerste solo periode.

Album cover Master Strokes

Ik heb hier wel even op moeten zitten studeren. Pffff…maat voor maat, noot voor noot langzaam afgespeeld en dan opbouwen want het originele tempo ligt waanzinnig hoog. JB kan het zelf geeneens meer op dat tempo spelen. Niet zo gek gezien zijn leeftijd natuurlijk (73). Maar hij was toen op z’n best en dit was echt een tour de force! Spierballen muziek op het hoogste niveau qua compositie, arrangement en uitvoering. Jemig, eigenlijk niet te doen dit. Maar goed, ik heb een poging gedaan en speel het t/m einde bas solo. Ondanks dat ik van stevige freaky muziek hou vind ik het na de solo iets te heftig worden allemaal maar misschien komt het ook door de opname kwaliteit van die tijd. Het klinkt nogal harsh en dunnetjes allemaal en niet zo fijn in de oren. Anyway, het was nogal een grote uitdaging om dit uit te zoeken en te kunnen uitvoeren. En oh ja, het tempo waar ik het op speel is 90bpm i.p.v. 120bpm. Ten eerste haal ik die Formule 1 snelheid gewoonweg niet en ten tweede vind ik het langzamer gewoon meer grooven dan dat gehaaste alsof de plaat te snel wordt afgedraaid. Ik krijg zo’n chipmunk gevoel op dat waanzinnig hoge tempo. Alles klinkt ook zo dunnetjes op die plaat, misschien ligt het daaraan. Maar goed, ieder z’n ding natuurlijk.

Joe frazier round 1

Blog #83 – Inspiratie motivatie en van 0 naar 100

Met de zon op m’n pan in De Panne (BE)

Aangezien ik niet in een vaste band speel en deel uitmaak van een muziekproject dat nauwelijks met live band optreedt moet ik mezelf wel blijven inspireren, motiveren en prikkelen om niet stil te staan. Want stilstand is gewoonweg achteruitgang. En dat zelf inspireren, motiveren en prikkelen vind ik niet erg, en zeker nu niet. Ik heb op het moment andere prioriteiten zoals een nieuwe baan met heel veel nieuwe indrukken en veel hobbels die eerst overwonnen moeten worden voordat mijn hoofd, en dus ook mijn lichaam, weer tot rust kan komen. Veel muzikanten, die ik ken, pakken hun instrument pas op en gaan aan de slag als er wat in het vooruitzicht is qua optredens. Ik kan dat niet en ik wil dat ook niet. Die paar gigs die ik per jaar speel zijn dan ook meteen groot waar ik meteen van 0 naar 100 moet gaan in zeer korte tijd met zeer weinig repetitietijd en soms zelfs maar één repetitie, zoals voor onze laatste gig in België. Het is dan verdomd handig om leadsheets te kunnen lezen en een Ipad voor je neus te hebben staan. Ik heb geen keus want ik ga echt geen 25 songs uit m’n hoofd leren voor die paar optredens! En als je weet dat tot op het laatste moment nog dingen veranderd kunnen worden in het arrangement dan kun je gewoonweg niet zonder. De intense voorbereiding thuis is voor mij dus uiterst belangrijk want ik ben gewoon de pineut als ik mijn zaken niet goed voor elkaar heb. Ik zorg er wel voor dat ik het voor de helft in m’n systeem heb zitten en de ander helft lees ik af. Gedurende de show is het op het podium tussen mij en m’n instrument en ik hoor, samen met de drummer, bij het fundament van de groep. En als dat wankelt…snap je? Grote verantwoordelijkheid, ondanks dat het grote publiek een bassist bijna nooit ziet staan.

Laten we wel wezen, een hele week achter je zakelijke laptop is nou niet bepaald inspirerend en motiverend voor een muzikant. Ik denk dat het daarom ook goed is om een ruimte te hebben waar je je kan terugtrekken en waar je even in je eigen bubbel met je eigen gedachten kan vertoeven met je instrument en andere fijne apparatuur. Ik snap dat niet iedereen die luxe heeft maar het helpt wel om je beter te kunnen concentreren en te focussen.

Voorbereiden in de hotelkamer, JA, was net na mijn verjaardag zoals je aan de kaart kan zien...;-)
Laatste voorbereiding in de hotelkamer net na mijn verjaardag!

Net als met mijn nieuwe kookrecepten haal ik mijn muzikale inspiratie voornamelijk online vandaan, b.v. van Youtube en Spotify. Koken, muziek maken en op de basgitaar spelen zijn toch wel mijn hobbies en passies. Ik ben van mezelf niet heel creatief maar met deze twee activiteiten wordt dit wel bij me naar boven gehaald. Mezelf constant inspireren, motiveren en prikkelen als muzikant zonder vaste band en weinig optredens heb ik gewoon nodig om niet in te kakken en niet terug te vallen waardoor ik het plezier in het spelen verlies. Hoe beter je wordt op je instrument en hoe beter je wordt in de keuken hoe leuker het wordt allemaal…toch? Dan kan je ook van jezelf gaan genieten. Waarom zijn we ook alweer begonnen met muziek maken? Juist, omdat we het leuk vinden en het ons blij maakt! Maar het komt allemaal niet aanwaaien. Je moet er wel wat voor doen en de juiste omstandigheden ervoor proberen te creëren.

Als ik aan anderen vertel dat het live spelen voor mij, en zeker op dit moment, een soort van marathon lopen is en mijn hele lichaam de volgende dag gewoon pijn doet dan kijkt men mij verbaasd aan. Het gaat er niet om of ik de partijen kan spelen, het gaat erom dat ik het kan volhouden. Volhouden, niet alleen fysiek maar ook mentaal. Focus, concentratie en goeie lichamelijke en geestelijke conditie zijn nodig. Het is niet alleen maar het liedje spelen en dan klaar. Zeker in een sessie situatie moeten de oren en ogen constant goed open staan . Ondanks dat er een strakke set netjes wordt afgewerkt gebeuren er altijd wel wat onverwachte dingen of wordt er ineens wat geimproviseerd. Alert blijven, 90minuten lang. Dat is best wel zwaar als je lang geen live gig meer hebt gespeeld, het wedstrijd ritme ontbreekt zeg maar. Over die marathon gesproken. Stel je voor dat je echt een marathon wilt gaan lopen. Dan bereid je je niet alleen maar voor op de loopband in de sportschool maar ga je de straat op en maak je voornamelijk daar je kilometers. Daar is geen zachte loopband om de schokken die je knieën constant te verduren heeft op te vangen en daar is geen goed geregeld binnenklimaat die je beschermt tegen de hitte van de zon of beschermt tegen andere zware (weers)omstandigheden. Het podium kan je vergelijken met de straat en ik, die regelmatig videootjes maak in mijn studiootje en regelmatig ook op de bas oefen in dat studiootje vergelijk ik met die loopband in de sportschool. Allebei is echter nodig om wedstrijd ritme op te kunnen doen.

“Ik hou van Soul with a capital S en van bitterballen muziek word ik niet blij”

Blog #82 – Tribute or not tribute

That is the question!

Minute of Fame

Man man man, ik heb over het fenomeen tribute band heel wat shit op de socials voorbij zien komen. Vaak vraag ik me af waarom zoveel mensen meteen op een onzinnige post moeten duiken als vliegen op een hoop stront en een mening denken te moeten ventileren die noch kant noch wal raakt. Hoeveel mensen schrijven nou hierover vanuit een eigen ervaring met dit fenomeen? Het is voornamelijk gebaseerd op aannames en van horen en zeggen en wat men heeft gezien op TV. En aangezien men tegenwoordig niet meer op een fatsoenlijke manier kan communiceren vertel ik wat ik er van vind en hoe ik het van dichtbij heb ervaren, hier op mijn domein en niet op de sociale media.

Okay, het Tribute programma is aan mijn neus voorbij gegaan en die minute of fame was duidelijk niet voor mij bestemd. Maar ik kan er wel over vertellen vanuit mijn perspectief. Drie opnames heb ik in de TV studio als publiek meegemaakt verspreid over twee seizoenen. Ik heb alles van heel dichtbij meegemaakt, vanaf de eerste rij naast de jury, en heb alles goed kunnen zien en horen zoals het echt is gegaan en natuurlijk was ik ook op de hoogte van de meeste ins en outs. Een succesvolle TV formule zoals de Tribute en de Voice wordt, zoals altijd, natuurlijk uitgemolken. En ja hoor, het is zover. Tribute is inmiddels een vies woord geworden. Zodanig vies, dat wij als muzikanten ons, volgens het nieuwe narratief, bijna zouden moeten gaan schamen om in een tribute band te spelen. Want dat hele tribute gebeuren zou ten koste gaan van originaliteit en staan zogenaamd bands met origineel werk in de weg. Deze zouden dan weinig tot geen kans meer maken om hun eigen werk ten gehore te brengen aan het publiek omdat de markt wordt overspoeld door tribute en nog eens tribute bands. Dit heeft online een discussie aangewakkerd waar ik een aparte blog over zou kunnen schrijven. Ga ik dus niet doen want cover en tribute bands hebben altijd al bestaan naast de originele bands. En dat zal altijd zo blijven.

Het vreemde is dat het programma The Voice niet zoveel negatieve ophef heeft veroorzaakt in vergelijking tot de Tribute. Ja, wel in ander opzicht maar daar heb ik het niet over. Wel weet ik dat in de begin periode van The Voice professionele vocalisten hun neus ophaalden om aan dat programma mee te doen. Dat veranderde toen men door kreeg dat het toch wel een heel mooi platform is om je te profileren en om meer optredens te genereren. Het werk in de scene begon steeds meer af te nemen en toen ineens zagen we de eerste professional verschijnen en deze was zeker niet de laatste. Iets van “als het eerste schaap over de dam is”?

Over pro gesproken. Dat professionals niet mee zouden mogen doen met de Tribute is natuurlijk grote onzin. Er is één iemand die ermee is begonnen om dat heel hard te gaan roepen op de socials en dat is een eigen leven gaan leiden. Ik zag de reacties elk seizoen steeds negatiever en heftiger worden. Wie heeft nou bepaald dat pro’s niet mee mogen doen? Dat staat volgens mij sowieso niet in het regelement. Het is je reinste flauwekul om dat zomaar te roepen en het erge is dat degenen die dat roepen geeneens door hebben dat het gros van die Tribute muzikanten al jaren in het vak zitten. En niet op een lullige manier ook. Je denkt toch niet dat die winnende stukadoor altijd alleen maar stukadoor is geweest met als hobby muziek? Men loopt alleen maar te blaten over gezichten die men al eerder ergens op TV voorbij hebben zien komen en/of dat artiesten en bands hun carrière nieuw leven proberen in te blazen. De Tribute is er voor iedereen en als de pro’s beter zijn dan moeten de niet pro’s maar beter hun best doen.

Een cover band speelt liedjes na van verschillende artiesten/band en een tribute band focused zich op één artiest of band van een bepaald tijdperk in de muziekgeschiedenis waardoor men dieper in de muziek duikt en het origineel veel meer benaderd dan de gemiddelde cover band. Voor mij is een tribute een eerbetoon aan en voor mij hoeft dat helemaal niet één op één gekopieerd te worden, liever niet eigenlijk. Het is toch geen Soundmix Show? Wat ik wil horen is de ziel van de muziek en artiest of band die gecoverd wordt…of zal ik zeggen geëerd?

Een kopie horen is leuk maar wat ik belangrijker vind is kwaliteit qua vocalen en muzikaliteit. Tja, en wie bepaald hier nou wat kwaliteit is? Juist, de jury. Ik heb het hier nog steeds over de Tribute. Die geweldige jury die steeds meer door de mand valt met hun commentaar. Aandachtig kijkt en luistert de jury naar de voorbijkomende acts en soms zelfs met een oortje in. Het geluid in de TV studio is nagenoeg perfect om alles goed te kunnen horen dus waarom dat oortje? Die is helemaal niet nodig voor de muziek. Ik ben er bijna zeker van dat het oortje wordt gebruikt voor teksten die worden ingefluisterd door de redactie of door de Mol zelf. Daarna komen vaak de meest verbazingwekkende kritieken en commentaren met het bijbehorende vreemde cijfer. Over de publieksjury zal ik het maar niet hebben want die zitten daar maar voor spek en bonen. Manipuleren van die kastjes is zo gemakkelijk. Geloof me als ik zeg dat er soms dingen misgaan bij de productie zoals het er te vroeg uitgooien van bepaalde acts die eigenlijk nog een of twee afleveringen verder hadden moeten gaan. Paniek! Maar ja, dit soort verwarring krijg je als jury en oortje niet op één lijn zitten.

Op een gegeven moment kwamen de afleveringen op TV. Met een zak chips en een colaatje zat ik klaar op de zaterdagavond. Nogmaals, ik heb een aantal afleveringen live gezien en gehoord. En heel eerlijk, ik heb een aantal acts gezien waarvan de vocalisten niet bepaald zuiver zongen en dan druk ik me nog mild uit. Die bleven dan tot het einde vlak voor de finale in de show zitten…heel opmerkelijk. Ik vond het ook opmerkelijk dat de niet zuiver zingende vocalisten ineens een stuk beter klonken op TV dan in het echt. Behalve eentje, want die zat er live vaak een hele toon naast, dat valt niet te corrigeren en dat hoorde ik ook terug. Toen begon het me duidelijk te worden dat tijdens de montage de stemmen van deze mindere goden worden nabewerkt met Autotune. En dat vind ik echt niet kunnen als je in competitie met elkaar bent. Toen ik dat hoorde voelde ik me echt in de maling genomen als kijker en voormalig liefhebber van het programma.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt van dichtbij dan had ik dit soort programma’s waarschijnlijk nog wel leuk gevonden. Net als iedereen denk je het allemaal al te weten maar toch. Alles is ondergeschikt aan het TV programma en zelfs de ogenschijnlijke hoofdrol spelers zijn niet meer dan figuranten totdat…ze winnen en de Ziggo hebben gehaald, dan is het podium eindelijk echt van hun!

“Auto-Tune is audio-software, in 1997 ontwikkeld door Antares Audio Technologies, die toonhoogtes in zang en instrumenten meet en corrigeert naar de dichtstbijzijnde halve toon. Het wordt gebruikt om valse noten subtiel te verfijnen“

Blog #81 – Terugblik op 2024 -2025

Nou eigenlijk is er, muzikaal gezien, weinig spannends voor mij persoonlijk gebeurd in 2024, eigenlijk helemaal niks noppes nada. Ik heb wel genoten van mijn vrouw die voor een periode achtergrond zangeres was bij de Nederlandse Frank Sinatra (Peter Douglas). Frankie had een plek veroverd in de Ziggo om de avond te openen voor de Tribute of the Bands en daardoor ik kon ook backstage tijdens dat Tribute weekend in april. Wel leuk hoor om dat een keer mee te maken om met met een all acces area pasje om je nek gewoon overal te gaan staan waar je wilt. Leuke bekende tribute artiesten ontmoeten, met z’n allen wat eten en hier en daar een praatje maken. Ach ja, dat maak je toch niet elke dag mee. Oh ja, en in de zomer van 2024 stond ze ook achter Frankie in het Concertgebouw in Amsterdam. En daar ook natuurlijk even backstage, hartstikke leuk natuurlijk. Dat is toch een iconische plek, heel mooi om dit ook te hebben gezien en leuk om te hebben meegemaakt.

In het Ziggo backstage cafe
Ziggo Dome
Concertgebouw

Zoals ik al zei. Voor mij was 2024 muzikaal niet spannend maar mijn vrouw ging door. Wat de meeste mensen niet weten is dat The Supremium Tribute was begonnen als de Pointer Sisters. Maar ja, dat wilde meneer de Mol niet. Hij wilde de drie dames als The Supremes in het programma hebben. Dat de drie dames (in overigens beide formaties) fantastisch kunnen entertainen en kunnen zingen is een understatement maar dan moet de live band op z’n minst op hetzelfde niveau presteren. Ach ja, ik zeg er niks meer over want we weten hoe het uiteindelijke Tribute avontuur is geëindigd. Wat een domper.

Begonnen als de Pointer Sisters, waren vocaal erg indrukwekend! Even een achter de schermen foto gemaakt door ondergetekende.
Met een kleine personeelswisseling werd het The Supremium Tribute

Afgelopen jaar heb ik nauwelijks gespeeld. Niet dat ik daar van wakker lig hoor. Alhoewel, daar kom ik zo even op terug maar de gigs die ik heb gedaan waren ook wel twee hele mooie voor in de boeken, de zogenaamde kers op de taart. De eerste was in maart, met jawel, The Supremium live band in de nieuwe bezetting! Andere toetsenman, gitarist, bassist en drummer, allemaal sessie guys. We hebben vier keer gerepeteerd en daarna was het knallen in Tivoli Vredenburg met alles erop en eraan! De gitarist kwam er als laatste bij en heb hem bij mij thuis een maand van tevoren geholpen om alle 18 stukken op tijd erin te krijgen. Alles viel tijdens het optreden op z’n plek en het smaakte naar meer maar helaas heeft het dit jaar geen vervolg mogen krijgen.

Tivoli Vredenburg
Lekker bandje!

De tweede gig was in mei voor een live studio opname. Laat dit nou net voor mijn favouriete Youtube progamma zijn, Humble Heroes (zie blog #80). Het programma wat gaat over muzikanten en/of achtergrond vocalisten achter de bekende en onbekende artiesten. Deze worden dan geïnterviewd en staan dan in de spotlight. Ook speelt de geïnterviewde met de door hun meegebrachte muzikanten een paar songs die lichtelijk moeten afwijken van het origineel. Dus niet één op één nagespeeld, dat wilt de studio niet. Of je speelt eigen werk. Het was spannend want er is in totaal maar vier uurtjes de tijd inclusief opbouw, soundcheck, interview, opnames en afbouw. Ga er maar aan staan! Je speelt met z’n allen tegelijk alles live in. Gaat iemand de fout in dan moet het opnieuw en je hebt maar drie kansen om het goed erop te krijgen. De druk zat er op. We zijn allemaal ervaren sessie muzikanten, we hadden twee uurtjes gerepeteerd met een voor mij onbekende toetsenman en je ziet ons dan ook allemaal strak lezen. Ik vond het extra spannend om te doen want in alle afleveringen staan er allemaal gasten van een nogal hoog niveau. Ze nodigen geen prutsers uit voor dat programma en vond het een absolute eer en een voorrecht om dit te mogen doen. En ondanks dat ik niet veel live speel…ik kan het!

Plezier met z’n allen!
Het interview met Ingrid Simons

Onlangs had ik een droom, een rare droom dat ik het podium niet meer kon vinden. Ik vertelde je net van die gig in Tivoli. Het speelde zich af in een soortgelijke venue. Als je aankomt dan is het niet even door de achterdeur naar binnen. Nee, net als in Tivoli kwam ik binnenrijden in een overdekte dock, dat is de laad en losplaats. En die is groot kan ik je zeggen. Dus de auto gauw uitladen en alles op de kar om daarna de auto weg te zetten. Daarna moest ik alles naar de lift brengen onder begeleiding van de stage manager. Jawel, die heb je nodig want anders verdwaal je in het gebouw. Ik kwam terug van parkeren en iedereen was al weg! Daar stond ik helemaal alleen met m’n gear. Iedereen was al weg maar gelukkig kwam ik al gauw iemand tegen die zei me te brengen naar de juiste zaal. Ik volgde hem maar halverwege versnelde hij ineens z’n pas, hij keek me aan met een valse glimlach en plots verdween hij in het niets. Hoe dan?! Omdat niks goed was aangegeven waar ik moest wezen was ik gewoon verdwaald in het grote complex, die me deed denken aan een doolhof, terwijl ik over een klein uur al moest sound checken! De paniek sloeg toe, m’n hart ging sneller kloppen en ik begon te zweten…en toen…toen werd ik wakker. Ik zat er over na te denken dat er iets in mijn onderbewustzijn moet rondspoken dat ik deze droom heb gehad…iets met het missen van bepaalde belangrijke momenten?…hmmm.

” Momentum”

Anyway, ik wens jullie allemaal hele fijne feestdagen toe en een voorspoedig en gezond 2026!

Mag eindelijk m’n kersttrui weer aan…:-)

Bass Cover #22 – One Minute Groove – Tom Barney’ bass line (Steely Dan) – Gaslighting Abbie…#OMG

De naam van bassist Tom Barney zie ik niet zoveel voorbij komen op Youtube. Maar als je bij Steely Dan hebt gespeeld dan ben je natuurlijk wel een baas! Deze track is te vinden op het Steely Dan album Two Against Nature uit het jaar 2000. Hij is ook te zien en te horen op de live video en speelt hier samen met drummer Ricky Lawson. Deze baslijn is heel open met veel ruimte tussen de noten en alles gewoon lekker getimed. En de bas knort als een lekker dik varken! Als fan van Steely Dan was dit weer een fijne song om op de basgitaar uit te zoeken. Zelf zoek ik alles uit op gehoor maar mocht je deze baspartij willen uitzoeken van blad dan zal er vast een goed uitgeschreven versie te vinden zijn op het internet.

Bass Cover #21 – One Minute Groove – Jack Stratton’s bass line (Vulfpeck) – 3 On E…#OMG

Vulfpeck, een Amerikaanse nerdy funkband die er goofy uitzien, maar wat kunnen deze gasten funken! De bassist van Vulfpeck is Joe Dart maar op deze track speelt hij de baspartij gecomponeerd door multi-instrumentalist en oprichter Jack Stratton. Als Joe speelt dan beweegt hij zijn hoofd als een bobble head, waarschijnlijk zit zijn groove in z’n hoofd! De band speelt meestal vrij korte instrumentale songs met een vintage Funk vibe. Op dit nummer wordt echter gezongen. Ik vind het een groovy en grappige song met een lekker baslijn.

Oh ja, Joe Dart is één van de weinige bassisten waar het live publiek de baslijn meezingt wanneer hij het nummer Dean Town speelt. Eigenlijk ken ik geen andere bassist waar dat bij gebeurd…te grappig gewoon.

Ik zou deze Vulfpeck even checken als je ze nog niet kent. Check dan ook meteen de gitarist Cory Wong met z’n side projects zoals Cory and The Wongnotes en The Fearless Flyers waar Joe Dart ook in speelt.

Gewoon grooven en niet moeilijk doen op de bas is ook lekkerrrr!

Bass Cover #19 – One Minute Groove – Meshell Ndegeochello’ bass line – (Meshell Ndegeochello) – The Way…#OMG

Deze bassist, singer-songwriter, multi-instrumentalist hoorde ik voor het eerst in 1993 kennen toen haar debuut album Plantation Lullabies uitkwam. Voor mij is dit een van de meest baanbrekende albums , en zeker in die tijd. Ik had zoiets toen nog niet eerder gehoord. Ongekend vond ik het, nog steeds trouwens. Het was een rauwe funkplaat met jazz invloeden en hiphop beats met flink wat mooi baswerk die prominent in de mix ligt maar niet overheerst.

Maar goed, toen kwam haar tweede album uit in 1996, genaamd ” Peace Beyond Passion “. Dit was even wennen, het was niet meer die snoeiharde funk, met al die invloeden, die ik gewend was. Het album bevat een heleboel rustige nummers die met haar hypnotische stem een beetje doorkabbelen. Zeker niet slecht maar het was even wennen. Het nummer ” The Way ” sprong er voor mij uit, heeft een simpele baslijn maar is zo groovy, in combinatie met de drums, dat het jaren bij mij bleef hangen. Ik moest het gewoon even opnemen…

Bass Cover #18 – One Minute Groove – Andrew Gouche’ bass line (Chaka Khan) – I Feel For You…#OMG

Andrew Gouche, de Godfather of Gospel bass, de eenna laatste bassist van purple highness Prince speelt uitsluitend 6 snarig en zoals het tegenwoordig in de Afro Amerikaanse Gospel muziek gebruikelijk is, is de bas een hele toon lager gestemd. Volgens mij was groovemaster Gouche daarmee begonnen. Hij speelt melodisch, speelt heel veel noten en slapt als een malle zonder de song in de weg te zitten. Zijn groove is kenmerkend en wat speelt die man op een hoog tempo maar oh zo goed gearticuleerd! Daar mag ik nog wel even aan werken. Deze baspartij is uitdagend voor mij, ik kan er nog langer op zitten oefenen maar dit is toch wel het beste wat ik op dit moment kan op een standaard getunede 5- snarige basgitaar waardoor ik ook in andere postities moet gaan spelen dan hij. Het is altijd een poging waard…