Het ei is gelegd en dat lucht op! Dit zat mij al zeker 10 maanden dwars . Door omstandigheden in het dagelijkse leven had ik er gewoon even geen fut meer voor en hadden andere zaken even prioriteit. Maar wat ben ik blij dat dit erop zit. Zo’n gecompliceerd stuk muziek speel je niet even weg zo uit de losse pols. De totale focus en concentratie moet er gewoon zijn. En dan…speel ik het geeneens op het originele tempo. Die 120 bpm is gewoon niet te doen…hoe dan?
Samen met Havona van Jaco Pastorius vind ik Joe Frazier een absolute klassieke masterpiece. En dan heb ik het over Joe Frazier round 1. Er zijn 3 rounds maar round 1, het origineel, vind ik veruit de beste versie. Het origineel uit 1980, is geschreven voor Bruford’s album Gradually Going Tornado waar Jeff Berlin in speelde. Dit nummer staat ook ook op Master Strokes 1978-1985, de best-of compilatie van drummer Bill Bruford’s eerste solo periode.
Album cover Master Strokes
Ik heb hier wel even op moeten zitten studeren. Pffff…maat voor maat, noot voor noot langzaam afgespeeld en dan opbouwen want het originele tempo ligt waanzinnig hoog. JB kan het zelf geeneens meer op dat tempo spelen. Niet zo gek gezien zijn leeftijd natuurlijk (73). Maar hij was toen op z’n best en dit was echt een tour de force! Spierballen muziek op het hoogste niveau qua compositie, arrangement en uitvoering. Jemig, eigenlijk niet te doen dit. Maar goed, ik heb een poging gedaan en speel het t/m einde bas solo. Ondanks dat ik van stevige freaky muziek hou vind ik het na de solo iets te heftig worden allemaal maar misschien komt het ook door de opname kwaliteit van die tijd. Het klinkt nogal harsh en dunnetjes allemaal en niet zo fijn in de oren. Anyway, het was nogal een grote uitdaging om dit uit te zoeken en te kunnen uitvoeren. En oh ja, het tempo waar ik het op speel is 90bpm i.p.v. 120bpm. Ten eerste haal ik die Formule 1 snelheid gewoonweg niet en ten tweede vind ik het langzamer gewoon meer grooven dan dat gehaaste alsof de plaat te snel wordt afgedraaid. Ik krijg zo’n chipmunk gevoel op dat waanzinnig hoge tempo. Alles klinkt ook zo dunnetjes op die plaat, misschien ligt het daaraan. Maar goed, ieder z’n ding natuurlijk.
De naam van bassist Tom Barney zie ik niet zoveel voorbij komen op Youtube. Maar als je bij Steely Dan hebt gespeeld dan ben je natuurlijk wel een baas! Deze track is te vinden op het Steely Dan album Two Against Nature uit het jaar 2000. Hij is ook te zien en te horen op de live video en speelt hier samen met drummer Ricky Lawson. Deze baslijn is heel open met veel ruimte tussen de noten en alles gewoon lekker getimed. En de bas knort als een lekker dik varken! Als fan van Steely Dan was dit weer een fijne song om op de basgitaar uit te zoeken. Zelf zoek ik alles uit op gehoor maar mocht je deze baspartij willen uitzoeken van blad dan zal er vast een goed uitgeschreven versie te vinden zijn op het internet.
Vulfpeck, een Amerikaanse nerdy funkband die er goofy uitzien, maar wat kunnen deze gasten funken! De bassist van Vulfpeck is Joe Dart maar op deze track speelt hij de baspartij gecomponeerd door multi-instrumentalist en oprichter Jack Stratton. Als Joe speelt dan beweegt hij zijn hoofd als een bobble head, waarschijnlijk zit zijn groove in z’n hoofd! De band speelt meestal vrij korte instrumentale songs met een vintage Funk vibe. Op dit nummer wordt echter gezongen. Ik vind het een groovy en grappige song met een lekker baslijn.
Oh ja, Joe Dart is één van de weinige bassisten waar het live publiek de baslijn meezingt wanneer hij het nummer Dean Town speelt. Eigenlijk ken ik geen andere bassist waar dat bij gebeurd…te grappig gewoon.
Ik zou deze Vulfpeck even checken als je ze nog niet kent. Check dan ook meteen de gitarist Cory Wong met z’n side projects zoals Cory and The Wongnotes en The Fearless Flyers waar Joe Dart ook in speelt.
Gewoon grooven en niet moeilijk doen op de bas is ook lekkerrrr!
Deze bassist, singer-songwriter, multi-instrumentalist hoorde ik voor het eerst in 1993 kennen toen haar debuut album Plantation Lullabies uitkwam. Voor mij is dit een van de meest baanbrekende albums , en zeker in die tijd. Ik had zoiets toen nog niet eerder gehoord. Ongekend vond ik het, nog steeds trouwens. Het was een rauwe funkplaat met jazz invloeden en hiphop beats met flink wat mooi baswerk die prominent in de mix ligt maar niet overheerst.
Maar goed, toen kwam haar tweede album uit in 1996, genaamd ” Peace Beyond Passion “. Dit was even wennen, het was niet meer die snoeiharde funk, met al die invloeden, die ik gewend was. Het album bevat een heleboel rustige nummers die met haar hypnotische stem een beetje doorkabbelen. Zeker niet slecht maar het was even wennen. Het nummer ” The Way ” sprong er voor mij uit, heeft een simpele baslijn maar is zo groovy, in combinatie met de drums, dat het jaren bij mij bleef hangen. Ik moest het gewoon even opnemen…
Andrew Gouche, de Godfather of Gospel bass, de eenna laatste bassist van purple highness Prince speelt uitsluitend 6 snarig en zoals het tegenwoordig in de Afro Amerikaanse Gospel muziek gebruikelijk is, is de bas een hele toon lager gestemd. Volgens mij was groovemaster Gouche daarmee begonnen. Hij speelt melodisch, speelt heel veel noten en slapt als een malle zonder de song in de weg te zitten. Zijn groove is kenmerkend en wat speelt die man op een hoog tempo maar oh zo goed gearticuleerd! Daar mag ik nog wel even aan werken. Deze baspartij is uitdagend voor mij, ik kan er nog langer op zitten oefenen maar dit is toch wel het beste wat ik op dit moment kan op een standaard getunede 5- snarige basgitaar waardoor ik ook in andere postities moet gaan spelen dan hij. Het is altijd een poging waard…
