Het ei is gelegd en dat lucht op! Dit zat mij al zeker 10 maanden dwars . Door omstandigheden in het dagelijkse leven had ik er gewoon even geen fut meer voor en hadden andere zaken even prioriteit. Maar wat ben ik blij dat dit erop zit. Zo’n gecompliceerd stuk muziek speel je niet even weg zo uit de losse pols. De totale focus en concentratie moet er gewoon zijn. En dan…speel ik het geeneens op het originele tempo. Die 120 bpm is gewoon niet te doen…hoe dan?

Samen met Havona van Jaco Pastorius vind ik Joe Frazier een absolute klassieke masterpiece. En dan heb ik het over Joe Frazier round 1. Er zijn 3 rounds maar round 1, het origineel, vind ik veruit de beste versie. Het origineel uit 1980, is geschreven voor Bruford’s album Gradually Going Tornado waar Jeff Berlin in speelde. Dit nummer staat ook ook op Master Strokes 1978-1985, de best-of compilatie van drummer Bill Bruford’s eerste solo periode.

Ik heb hier wel even op moeten zitten studeren. Pffff…maat voor maat, noot voor noot langzaam afgespeeld en dan opbouwen want het originele tempo ligt waanzinnig hoog. JB kan het zelf geeneens meer op dat tempo spelen. Niet zo gek gezien zijn leeftijd natuurlijk (73). Maar hij was toen op z’n best en dit was echt een tour de force! Spierballen muziek op het hoogste niveau qua compositie, arrangement en uitvoering. Jemig, eigenlijk niet te doen dit. Maar goed, ik heb een poging gedaan en speel het tot einde bas solo. Ondanks dat ik van stevige freaky muziek hou vind ik het na de solo iets te heftig worden allemaal maar misschien komt het ook door de opname kwaliteit van die tijd. Het klinkt nogal harsh en dunnetjes allemaal en niet zo fijn in de oren. Anyway, het was nogal een grote uitdaging om dit uit te zoeken en te kunnen uitvoeren. En oh ja, het tempo waar ik het op speel is 90bpm i.p.v. 120bpm. Ten eerste haal ik die Formule 1 snelheid gewoonweg niet en ten tweede vind ik het langzamer gewoon meer grooven dan dat gehaaste alsof de plaat te snel wordt afgedraaid. Ik krijg zo’n chipmunk gevoel op dat waanzinnig hoge tempo. Alles klinkt ook zo dunnetjes op die plaat, misschien ligt het daaraan. Maar goed, ieder z’n ding natuurlijk.

Joe frazier round 1