Blog #55 – Bassist’s bassist/Drummer’s drummer

Afgelopen week heeft ons klein kikkerlandje twee grote muzikanten verloren. Kwam ik dinsdag thuis van kantoor zie ik op Facebook ineens een plotseling overlijdensbericht voorbijkomen van Charly Angenois. Alhoewel ik hem niet persoonlijk heb gekend kwam dit wel even bij mij binnen. Ik heb hem zo vaak op TV gezien als bassist bij Paul de Leeuw, Cor Bakker en zoveel andere artiesten. Jarenlang kwam hij bij mij binnen in de huiskamer via de beeldbuis, altijd spelend op zijn 5-snarige Tobias basgitaar of Contrabas. Voor mij was Charly de ultieme bassist’s bassist met een grote staat van dienst. Altijd in dienst spelend van het liedje en de artiest, een echte sideman. Hij is voor mij een voorbeeld hoe een ideale sessie muzikant/bassist zou moeten zijn. Voor mij is hij een icoon en vind het heel erg jammer dat ik hem nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten. Hij staat letterlijk op mijn lijstje van muzikanten die ik graag de hand had willen schudden. Het was binnen handbereik, het was alleen maar een kwestie van tijd dat ik hem een keer zou ontmoeten. Hij is niet meer en hij zal gemist worden. Van wat ik begrijp uit alle reacties op sociale media is dat hij ook een fantastisch persoon zou zijn geweest. Hij is 66 jaar geworden. Selamat Jalan Charly…R.I.P.

Vorig jaar heb ik met veel plezier geluisterd naar de Podcast van Basgasten met Charly Angenois.

Een paar weken geleden dacht ik een gezellig interview te gaan beluisteren met drummer Oscar Kraal. In de eerste minuut van het interview werd al meteen duidelijk dat hij ernstig ziek is en in het laatste stadium was beland. Hij zou niet lang meer te leven hebben. Ik weer terugspoelen naar het begin van het interview, hoorde ik dat nou goed?! Bemmmm, die kwam ook even binnen zeg! Meer dan 25 jaar geleden heb ik het voorrecht gehad om een aantal sessies met hem te mogen spelen. Er zijn drie drummers, met wie ik ooit heb gespeeld, die mij altijd zijn bijgebleven en Oscar is een van hen. Als je met zo’n drummer speelt dan kan het gewoon niet misgaan. Hij is een drummer’s drummer. Deze geweldige muzikant en sympathieke dude zal mij altijd bij blijven. Hij is 50 jaar geworden. Goede reis Oscar…R.I.P.

Ondanks het slechte nieuws heb ik toch genoten van de Podcast van Humble Heroes met Oscar Kraal

HAAL ALLES UIT HET LEVEN, HET KAN ZOMAAR INEENS OVER ZIJN

Blog #47 – Bandjesmuzikant of Sessiemuzikant?

Sinds mijn 17e speel ik al in bandjes. En op die leeftijd ben je nog in de waan dat je de hele wereld gaat veroveren met je eigen bandje en dat het voor altijd blijft bestaan want het is allemaal zo leuk en geweldig! Ik kwam in mijn allereerste bandje terecht met muzikanten die geen liedjes wilden naspelen van anderen. Nee, ik ontmoette op mijn 17e een groep muzikanten die een stuk ouder waren dan ik en ook nog eens eigenzinnig …uhhh, ze zijn het nog steeds…;-). En dus werden er eigen stukken muziek gemaakt en gespeeld. Niet dat het goed was maar we hadden wel heel veel plezier met elkaar en we keken altijd weer uit naar de volgende vrijdag of zaterdagavond repetitie om daarna samen naar het Leidseplein te gaan om in ons stamcafé een biertje te drinken en om de hele avond te lullen over de muziek. Het bandje waar ik daarna in terecht kwam werd ook weer zo’n vriendenbandje. Na een overgang van covers spelen naar eigen werk maakte toen dat we er samen heel emotioneel in zaten en een sterke band met elkaar kregen. We hebben een geweldige periode gehad met vele ups en downs. We hebben veel gelachen en ook samen gehuild. Het saamhorigheid gevoel en de vriendschappen die destijds zijn ontstaan heb ik daarna nooit meer ervaren. De periode 1985 t/m 1992 was gewoon heel bijzonder. Dat kan ook niet anders want de muzikanten van toen zijn al meer dan 35 jaar mijn allerbeste vrienden. Sommigen zijn uit mijn leven verdwenen maar ik kan wel zeggen dat ik er vier beste vrienden aan over heb gehouden. Men zegt altijd dat je blij mag zijn met 1 beste vriend, ik heb er vier! Hoe gezegend ben je dan? Door bepaalde omstandigheden gaat een bandje gewoon uit elkaar en daar is niks aan te doen. In dit geval was de koek gewoon op en iedereen ging daarna (muzikaal) z’n eigen weg zonder elkaar uit het oog en uit het hart te verliezen.

Ik wilde natuurlijk verder, en als je verder wilt in de muziek en je muzikale pad wilt vervolgen betekende het dat ik er op uit moest. Verschillende muzikanten ontmoeten in verschillende genres, andere plaatsen ontdekken, verschillende soorten muziek spelen en vooral het muzikantenwereldje ontdekken.

Café Naar Boven was een nachtclub aan het begin van de Reguliersdwarstraat in Amsterdam en even verderop had je Café De Korte Golf. In Naar Boven had je 7 dagen per week live muziek en op zondagavond/nacht een jam sessie. Tegelijkertijd had je op zondagavond vanaf een uur of 9 een jam sessie tot diep in de nacht. Van 1992 tot ongeveer 1999 heb ik daar veel bandjes zien spelen en heb ik daar ook veel staan jammen en opgetreden. In de Korte Golf werd ik op een gegeven moment een van de vaste huisbassisten en dus speelde ik daar in ieder geval eens in de vier weken. Bovengenoemde gelegenheden bestaan allang niet meer maar hier heb ik wel super veel geleerd door met veel verschillende muzikanten samen te spelen. En dat waren vaak niet de eerste de beste kan ik je vertellen. Een jam sessie toenertijd was een avontuur. Je wist pas kort van tevoren wat je ging spelen en met wie. In mijn beleving is een jamsessie een onvoorbereid spontaan muzikaal samenspel. Tegenwoordig studeren ze het thuis vooraf in maar dat noem ik geen jammen. De muziekgenres waar ik me vooral in bevond was de Soul, Funk en Jazz. Het jammen was niet alleen maar van die bekende liedjes spelen en dan maar naspelen maar we kregen ook regelmatig een leadsheet voor ons neus en daar werd dan over geïmproviseerd. En als er een bekend liedje werd nagespeeld dan werd dat liedje ook helemaal verbouwd inclusief flinke solo’s. Oren open, alle zintuigen aan en gaan met die banaan! En als het clubje waarmee je op dat moment speelde goed klikte dan kwamen de magische momenten. En van die momenten heb ik intens genoten en daar kon ik gewoon een hele week op teren, alsof ik op een roze wolk zat. Soms begonnen we met twee akkoorden en spelenderwijs werd dat uitgebreid tot een compositie. Ik mis dat spontane, heb het sindsdien ook eigenlijk niet meer zo vaak meegemaakt. Het staat tegenwoordig allemaal zo vast. In deze creatieve artistieke straat liepen toenertijd de beste muzikanten rond die gewoon lekker konden en wilden jammen. Men was gewoon eager om te spelen! Wat een mooie tijd was dat en wat mis ik het tot op de dag van vandaag.

Dit alles heeft me allemaal gevormd tot de muzikant die ik nu ben. Ik ben door al deze ervaringen een open muzikant geworden met een goed oor. Ik haal mijn neus niet op voor bepaalde genres en respecteer de muziek. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan, ik weet wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Ik voel me dan ook meer sessiemuzikant dan een bandjesmuzikant. En natuurlijk heb ik in bandjes gezeten als vast bandlid maar al dat gedoe en die ellenlange discussies binnen zo’n groep laat ik nu voor wat het is. Nee, de laatste jaren ben ik meer van het invallen of eenmalige optredens en projecten. Dit houdt het voor mij allemaal spannend, fris en het houdt me scherp zonder al die routinematige verplichtingen. In de tussentijd probeer ik me muzikaal zo goed mogelijk te blijven ontwikkelen. Het enige waar ik me volledig aan committeer is zangeres Joanna Bridge in de meest brede zin van het woord. En ik denk dat ik daar het komende jaar vanaf een bepaalde periode lekker druk mee zal krijgen…#gewoondoenwatjeleukvindt!…en de rest volgt vanzelf.

Blog #46 – Website 1 jaar!

De tijd vliegt voorbij lieve mensen! Het is alweer één jaar geleden dat mijn website online is gegaan. Op 11 november 2019 had ik het domein http://www.leaubass.com vastgelegd om op mijn net aangemaakte homepage mijn eerste vier blogs in een keer online te kunnen zetten. Inmiddels is het nu een uitgebreide website geworden met tientallen blogs en verschillende pagina’s met alles wat ik maar kwijt wil onder de noemer #basstalk&more. Het schrijven bevalt me goed en vind het ook erg leuk. Aangezien ik niet zo’n prater ben schrijf ik hiermee een gedeelte van wat er in mijn creatieve brein afspeelt van me af. Niet dat het heel veel mensen interesseert maar dat vind ik eigenlijk niet zo boeiend. De meeste mensen zijn toch plaatjeskijkers en voor lezen neemt men tegenwoordig geen tijd meer. Het belangrijkste is dat ik er plezier aan beleef en dat ik dit digitale dagboek in lengte der dagen kan teruglezen. En deze website is ook erg handig als men aan mij vraagt wat ik nou precies doe in de muziek en wat mij allemaal bezig houdt, dan verwijs ik ze naar deze site.

Als ik alleen al kijk naar de afgelopen 10 maanden dan is het echt te veel om dat allemaal terug te halen in mijn geheugen. Wij, Joanna en ik, hebben zoveel gedaan en meegemaakt in zo’n korte en bizarre periode. Gelukkig heb ik het allemaal beschreven in mijn blogs die ik soms op rustige momenten op m’n gemak teruglees met een kleine trotse glimlach op mijn gezicht.

Als je mijn blogs een beetje gevolgd hebt dan zal het je zijn opgevallen dat ik nooit iemand met naam en toenaam noem. Ik geef bijna nooit mijn mening en ben nooit echt kritisch in mijn verhaaltjes. Het komende jaar zal ik wat scherper gaan schrijven want in het echt ben ik niet altijd maar mild. Als je mij loopt te fokken of iets bevalt me niet dan kan ik nogal een scherpe tong hebben. Ik merk dat ik heel neutraal schrijf en vaak ook heel algemeen en vrij voorzichtig. Zal in 2021 toch wat meer het achterste van mijn tong gaan laten zien denk ik zo. Echter zonder kwetsend en beledigend te zijn. Mijn website is letterlijk mijn domein en dat is heerlijk. Het is hier geen sociale media waar iedereen maar z’n emmer vol met stront kan deponeren als hij of zij daar zin in heeft. Hier kan ik gewoon mezelf zijn en schrijven wat ik wil zonder al die bullshit commentaren die ik regelmatig voorbij zie komen op sociale media, zo verschrikkelijk en dom vind ik dat. Niet gehinderd door enige kennis roeptoetert men vaak maar wat.

Mijn eerste vier Las Negras blogs zijn eigenlijk de reden geweest dat deze website is ontstaan. De inspiratie die ik heb opgedaan tijdens die song-writers bootcamp heeft inmiddels geleid tot tientallen blogs en heel veel andere content zoals videootjes, foto’s etc. Deze site heb ik tot nu toe altijd up to date gehouden en dus zijn er altijd weer nieuwe dingen die je misschien nog niet hebt gezien. Ik zou zeggen, neem een kijkje op alle pagina’s en check ook eens mijn favoriete links. Er zou zomaar iets voor jou tussen kunnen zitten wat je leuk vindt en nog niet kent. Oh en vind je het leuk dan kan je je ook abonneren op mijn blogs. Schrijf je in onderaan bij My Mind My Soul My Bass en je krijgt mijn laatste blog automatisch in je mail!

Yesss, op naar 11 november 2021 met vele nieuwe blogs!

Blog #37 – I am just the Bassplayer

Het gaat dus echt gebeuren! Ik mag dus gewoon basgitaar gaan spelen op de nationale televisie mensen! In de afgelopen 30 jaar heb ik zo’n beetje al mijn muzikale kennissen en vrienden langs zien komen op de buis, en dat zijn er heel wat kan ik je zeggen. In al die jaren bekeek en beluisterde ik hun TV optredens vanaf de bank, met een bak chips, om ze daarna een leuk berichtje te sturen. En straks ben ik zelf met m’n kop op de buis! Waar? Op NPO2. Wanneer? Op 9 september. Hoe laat? Om 17.00u. Met wie? Met Joanna Bridge en band natuurlijk! Welk programma? Tijd voor MAX.

We spelen uiteraard onze single en nog een eigen geschreven nummer van Joanna. Wij openen daarmee het programma, hoe stoer is dat? Ze schuift aan aan tafel om haar verhaal te vertellen waar de theatershow “Overleven voor Dummies” over gaat en dan spelen we de nieuwe single Gebroken Spiegel. Dit is een heel groot podium die bijna elke artiest wel zou willen beklimmen. Logisch, want ik begrijp dat er gemiddeld 700.000 mensen kijken naar dat programma. Ik heb het ook dagelijks bekeken toen we in de lockdown zaten. Ik werkte aan onze salontafel met in de ochtend eerst het nieuws op de achtergrond, daarna het programma Koffietijd en daarna de herhaling Tijd voor MAX van de vorige dag. Yup, heb al die artiesten daar ook zien optreden maar had nooit gedacht daar zelf ook te staan. En al helemaal niet in dit bizarre jaar 2020. Hoe onverwachts kan het lopen in het leven?

We hopen uiteraard dat ons TV optreden zal leiden tot een uitverkochte middagvoorstelling. Er zijn niet zo gek veel kaarten meer beschikbaar en we zouden het zo fijn vinden om de middag ook helemaal uitverkocht te krijgen. We hebben er zo hard aan gewerkt om dit alles te realiseren en nog steeds zijn we hard bezig met repetities en alle bijkomende zaken te regelen. En natuurlijk ook voor de 9e. Daar moeten weer andere zaken voor geregeld worden. Dus dat komt er nog bovenop bij al die andere werkzaamheden voor de theatershow. Onze hele ziel en zaligheid stoppen we in deze geweldige show maar dit doen we uiteraard niet alleen. We doen dit met behulp van al die geweldige mensen om ons heen, de muzikanten, de zangeressen, de geluidsman, de lichtman, de man van de visuals, de regisseur, de productie assistente, de eigenaren van de repetitieruimte, de cameraman, de fotograaf, ons management en nog vele anderen.

Kijk, als bassist zit of sta ik altijd achteraan, naast de drummer als onderdeel van de band. Dat is wat ik doe en dat is wat ik ben…I am just the bassplayer. Als ik dat zeg dan reageren mensen soms van: nee, helemaal niet just the bassplayer! Je vervuld een belangrijke rol in het geheel en je bent als bassist de verbindende factor binnen een band…etc etc. Dat is misschien wel zo maar voor het grote publiek ben ik straks gewoon just the bassplayer van de band. Totdat men weet dat ik de partner ben van Joanna Bridge en dat we dit avontuur samen zijn aangegaan als BridgeDeLeau Productions VOF, en dan…dan ben ik ineens ook de zakelijke partner en de man van…in de ogen van…;-)

Ik ben heel dankbaar voor alle mooie kansen en ervaringen die wij krijgen en wil deze blog afsluiten met een mooie quote van een van onze crew leden. Het raakte mij toen ik het diegene hoorde zeggen.

“Wij moeten elkaar door deze moeilijke tijden heen helpen door niet altijd maar de hoofdprijs te vragen”

En zo is het!