Blog #62 – BridgeDeLeau en De Grote Tuinverbouwing

Wij komen vandaag op TV lieve mensen! Om 17.00u op SBS6 bij het programma “De Grote Tuinverbouwing”. Als je benieuwd bent hoe onze huiskamer en achtertuin is omgetoverd tot een paradijsje dan kan je het vanmiddag allemaal bekijken. Ik kan nu wel alvast geval verklappen dat wij er ontzettend blij mee zijn!

De vakantieperiode is nu toch echt voorbij. Het dagelijkse leven is weer op gang gekomen en de meeste mensen hebben met z’n allen toch weer vakantie in binnen en buitenland kunnen vieren ondanks al het gedoe met PCR-testen en vaccinatiebewijzen. September kan misschien nog een paar nazomerdagen brengen maar volgende maand is het helaas toch echt afgelopen met het warme weer. Maar een nieuw seizoen brengt ook weer nieuwe en leuke vooruitzichten met met zich mee toch? Het is vandaag 11 september en mijn Joanna is jarig! Happy Birthday schatje en nog vele jaren in goede gezondheid!

Haar verjaardag zouden wij morgen uitgebreid gaan vieren tijdens een gezellig etentje in het luxe restaurant Catch by Simonis in Scheveningen met de muzikale omlijsting van Pieter Douglas en Johny Rosenberg voor wie we eigenlijk zouden komen. Het beloofde een mooie crooners middagje te worden met daarbij heerlijke seafood…maar helaas, het optreden is gecanceld en dus gingen we op zoek naar wat anders. Toen dachten we een heerlijke Tepanyakki avondje te hebben gereserveerd. En weer helaas…na de reservering op de kalender te hebben genoteerd mochten we deze na een paar dagen echter weer doorstrepen vanwege een dubbele reservering….serieus?! We gaan nu maar voor minder luxe en dan moet dat avondje uit eten wel gaan lukken. Zou het dan echt?..;-)

Wat een avontuur zo’n TV programma! Ondanks dat we die makeover/metamorfose niet zelf hoefden te doen is het al met al wel vermoeiend geweest. De gewone dagelijkse werkzaamheden gaan gewoon door en je moet voor de opnames er toch tijd voor vrij maken, je hebt vreemde mensen over de vloer en je moet meteen “aan staan” als je wordt geïnterviewd. Met “aan staan” bedoel ik meteen alert zijn en dat is niet altijd even makkelijk. Er is me trouwens iets opgevallen. De mensen die wisten dat wij op TV zouden komen hadden het bijna altijd over de allereerste reactie van de deelnemers wanneer alles onthuld wordt. Ik snap het wel want die eerste reacties zorgen, denk ik, voor een plaatsvervangende schaamte waarbij de kijker zich ongemakkelijk voelt. Deze zogenaamde eerste reactie is eigenlijk wel een momentje als ik er zo over nadenk. Het kan een momentje zijn waarbij de kijker bepaald of hij blijft kijken of weg zapt. Maar de vaste kijkers willen het natuurlijk helemaal zien, die blijven wel kijken tot het einde…maar toch. Wij zijn echter heel benieuwd naar de uitzending want we hebben zelf natuurlijk heel weinig meegekregen van dit hele project. En we zijn uiteraard benieuwd of we er een beetje knap opstaan of dat we hebben staan te stuntelen en…hoe komt onze eerste reactie over op beeld en hoe is alles gemonteerd? Een eindmontage kan zo bepalend zijn voor hoe je overkomt op TV. We gaan het strakjes allemaal zien!

Anderhalve week voordat ze daadwerkelijk begonnen met de werkzaamheden kwamen ze eerst de introductie filmpjes met ons opnemen. Dat was op een mooie zonnige maandagochtend. Op maandagochtend 9 uur stonden ze voor onze deur, we hebben even zitten kletsen met elkaar onder het genot van een kop koffie terwijl de cameraman zijn spullen begon uit te pakken om alles klaar te zetten voor de “voor en na” beelden van de tuin en de huiskamer. Daarna waren wij aan de beurt voor het interview. Nu heb ik totaal geen ervaring met het praten voor een camera en ik heb ook geen flauw idee hoe ik het er vanaf heb gebracht. Je moet constant alert zijn en in de gaten houden dat je niet recht in de camera kijkt terwijl je ook probeert om jezelf te blijven. Ik vond het lastig in ieder geval. We hebben dus de maandagochtend introductie opnames gehad en dan zouden ze op de woensdag in de week daarop gaan beginnen met de werkzaamheden. Alle ramen aan de achterkant van het huis worden dan zowel beneden als boven afgeplakt zodat we niet kunnen zien wat zij allemaal aan het doen waren in de tuin want het moet natuurlijk een verrassing blijven. Omdat we niet gestoord wilden worden tijdens onze kantoorwerkzaamheden en om al die extra prikkels te vermijden hadden we besloten om een paar dagen, voor de oplevering, in een hotel in de buurt te verblijven. Zij konden daardoor ook eerder aan onze huiskamer beginnen wat hun natuurlijk ook beter uit kwam.

En op vrijdag 23 juli was het eindelijk zover! Rond middernacht konden de laatste opnames beginnen en werden wij, zoals het altijd gaat, met de ogen dicht naar binnen geleidt om daarna onze ogen, op aangeven van Ivo, weer te openen, ons te verwonderen en onze eerste reactie te geven. Hoe dit alles is gegaan kan je straks zien op SBS6 om 17.00 en morgen in de herhaling. Ze zeggen dat TV altijd nep is. Ik zal je iets kleins verklappen, de witte wijn op het einde van het programma is appelsap vermengd met water want ze waren de wijn vergeten mee te nemen. Bij ons gaat niks normaal dus proostten we met nep wijn wat de pret natuurlijk niet mocht drukken. Het was heel bijzonder om dit een keer meegemaakt te hebben want dit is denk ik wel een once in a lifetime experience!

Wij zitten er alvast klaar voor met een goed glas wijn in de hand om te proosten op een leuke uitzending en een fijne voortzetting van Joanna’s verjaardag!

Veel kijkplezier!

Oh, enne je kan hieronder een felictatie/verjaardagswens achterlaten voor Joanna als je het leuk vindt!

Alvast een glimp van onze mooie nieuwe tuin

© LeauBass 2021

Blog #47 – Bandjesmuzikant of Sessiemuzikant?

Sinds mijn 17e speel ik al in bandjes. En op die leeftijd ben je nog in de waan dat je de hele wereld gaat veroveren met je eigen bandje en dat het voor altijd blijft bestaan want het is allemaal zo leuk en geweldig! Ik kwam in mijn allereerste bandje terecht met muzikanten die geen liedjes wilden naspelen van anderen. Nee, ik ontmoette op mijn 17e een groep muzikanten die een stuk ouder waren dan ik en ook nog eens eigenzinnig …uhhh, ze zijn het nog steeds…;-). En dus werden er eigen stukken muziek gemaakt en gespeeld. Niet dat het goed was maar we hadden wel heel veel plezier met elkaar en we keken altijd weer uit naar de volgende vrijdag of zaterdagavond repetitie om daarna samen naar het Leidseplein te gaan om in ons stamcafé een biertje te drinken en om de hele avond te lullen over de muziek. Het bandje waar ik daarna in terecht kwam werd ook weer zo’n vriendenbandje. Na een overgang van covers spelen naar eigen werk maakte toen dat we er samen heel emotioneel in zaten en een sterke band met elkaar kregen. We hebben een geweldige periode gehad met vele ups en downs. We hebben veel gelachen en ook samen gehuild. Het saamhorigheid gevoel en de vriendschappen die destijds zijn ontstaan heb ik daarna nooit meer ervaren. De periode 1985 t/m 1992 was gewoon heel bijzonder. Dat kan ook niet anders want de muzikanten van toen zijn al meer dan 35 jaar mijn allerbeste vrienden. Sommigen zijn uit mijn leven verdwenen maar ik kan wel zeggen dat ik er vier beste vrienden aan over heb gehouden. Men zegt altijd dat je blij mag zijn met 1 beste vriend, ik heb er vier! Hoe gezegend ben je dan? Door bepaalde omstandigheden gaat een bandje gewoon uit elkaar en daar is niks aan te doen. In dit geval was de koek gewoon op en iedereen ging daarna (muzikaal) z’n eigen weg zonder elkaar uit het oog en uit het hart te verliezen.

Ik wilde natuurlijk verder, en als je verder wilt in de muziek en je muzikale pad wilt vervolgen betekende het dat ik er op uit moest. Verschillende muzikanten ontmoeten in verschillende genres, andere plaatsen ontdekken, verschillende soorten muziek spelen en vooral het muzikantenwereldje ontdekken.

Café Naar Boven was een nachtclub aan het begin van de Reguliersdwarstraat in Amsterdam en even verderop had je Café De Korte Golf. In Naar Boven had je 7 dagen per week live muziek en op zondagavond/nacht een jam sessie. Tegelijkertijd had je op zondagavond vanaf een uur of 9 een jam sessie tot diep in de nacht. Van 1992 tot ongeveer 1999 heb ik daar veel bandjes zien spelen en heb ik daar ook veel staan jammen en opgetreden. In de Korte Golf werd ik op een gegeven moment een van de vaste huisbassisten en dus speelde ik daar in ieder geval eens in de vier weken. Bovengenoemde gelegenheden bestaan allang niet meer maar hier heb ik wel super veel geleerd door met veel verschillende muzikanten samen te spelen. En dat waren vaak niet de eerste de beste kan ik je vertellen. Een jam sessie toenertijd was een avontuur. Je wist pas kort van tevoren wat je ging spelen en met wie. In mijn beleving is een jamsessie een onvoorbereid spontaan muzikaal samenspel. Tegenwoordig studeren ze het thuis vooraf in maar dat noem ik geen jammen. De muziekgenres waar ik me vooral in bevond was de Soul, Funk en Jazz. Het jammen was niet alleen maar van die bekende liedjes spelen en dan maar naspelen maar we kregen ook regelmatig een leadsheet voor ons neus en daar werd dan over geïmproviseerd. En als er een bekend liedje werd nagespeeld dan werd dat liedje ook helemaal verbouwd inclusief flinke solo’s. Oren open, alle zintuigen aan en gaan met die banaan! En als het clubje waarmee je op dat moment speelde goed klikte dan kwamen de magische momenten. En van die momenten heb ik intens genoten en daar kon ik gewoon een hele week op teren, alsof ik op een roze wolk zat. Soms begonnen we met twee akkoorden en spelenderwijs werd dat uitgebreid tot een compositie. Ik mis dat spontane, heb het sindsdien ook eigenlijk niet meer zo vaak meegemaakt. Het staat tegenwoordig allemaal zo vast. In deze creatieve artistieke straat liepen toenertijd de beste muzikanten rond die gewoon lekker konden en wilden jammen. Men was gewoon eager om te spelen! Wat een mooie tijd was dat en wat mis ik het tot op de dag van vandaag.

Dit alles heeft me allemaal gevormd tot de muzikant die ik nu ben. Ik ben door al deze ervaringen een open muzikant geworden met een goed oor. Ik haal mijn neus niet op voor bepaalde genres en respecteer de muziek. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan, ik weet wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Ik voel me dan ook meer sessiemuzikant dan een bandjesmuzikant. En natuurlijk heb ik in bandjes gezeten als vast bandlid maar al dat gedoe en die ellenlange discussies binnen zo’n groep laat ik nu voor wat het is. Nee, de laatste jaren ben ik meer van het invallen of eenmalige optredens en projecten. Dit houdt het voor mij allemaal spannend, fris en het houdt me scherp zonder al die routinematige verplichtingen. In de tussentijd probeer ik me muzikaal zo goed mogelijk te blijven ontwikkelen. Het enige waar ik me volledig aan committeer is zangeres Joanna Bridge in de meest brede zin van het woord. En ik denk dat ik daar het komende jaar vanaf een bepaalde periode lekker druk mee zal krijgen…#gewoondoenwatjeleukvindt!…en de rest volgt vanzelf.

Blog #46 – Website 1 jaar!

De tijd vliegt voorbij lieve mensen! Het is alweer één jaar geleden dat mijn website online is gegaan. Op 11 november 2019 had ik het domein http://www.leaubass.com vastgelegd om op mijn net aangemaakte homepage mijn eerste vier blogs in een keer online te kunnen zetten. Inmiddels is het nu een uitgebreide website geworden met tientallen blogs en verschillende pagina’s met alles wat ik maar kwijt wil onder de noemer #basstalk&more. Het schrijven bevalt me goed en vind het ook erg leuk. Aangezien ik niet zo’n prater ben schrijf ik hiermee een gedeelte van wat er in mijn creatieve brein afspeelt van me af. Niet dat het heel veel mensen interesseert maar dat vind ik eigenlijk niet zo boeiend. De meeste mensen zijn toch plaatjeskijkers en voor lezen neemt men tegenwoordig geen tijd meer. Het belangrijkste is dat ik er plezier aan beleef en dat ik dit digitale dagboek in lengte der dagen kan teruglezen. En deze website is ook erg handig als men aan mij vraagt wat ik nou precies doe in de muziek en wat mij allemaal bezig houdt, dan verwijs ik ze naar deze site.

Als ik alleen al kijk naar de afgelopen 10 maanden dan is het echt te veel om dat allemaal terug te halen in mijn geheugen. Wij, Joanna en ik, hebben zoveel gedaan en meegemaakt in zo’n korte en bizarre periode. Gelukkig heb ik het allemaal beschreven in mijn blogs die ik soms op rustige momenten op m’n gemak teruglees met een kleine trotse glimlach op mijn gezicht.

Als je mijn blogs een beetje gevolgd hebt dan zal het je zijn opgevallen dat ik nooit iemand met naam en toenaam noem. Ik geef bijna nooit mijn mening en ben nooit echt kritisch in mijn verhaaltjes. Het komende jaar zal ik wat scherper gaan schrijven want in het echt ben ik niet altijd maar mild. Als je mij loopt te fokken of iets bevalt me niet dan kan ik nogal een scherpe tong hebben. Ik merk dat ik heel neutraal schrijf en vaak ook heel algemeen en vrij voorzichtig. Zal in 2021 toch wat meer het achterste van mijn tong gaan laten zien denk ik zo. Echter zonder kwetsend en beledigend te zijn. Mijn website is letterlijk mijn domein en dat is heerlijk. Het is hier geen sociale media waar iedereen maar z’n emmer vol met stront kan deponeren als hij of zij daar zin in heeft. Hier kan ik gewoon mezelf zijn en schrijven wat ik wil zonder al die bullshit commentaren die ik regelmatig voorbij zie komen op sociale media, zo verschrikkelijk en dom vind ik dat. Niet gehinderd door enige kennis roeptoetert men vaak maar wat.

Mijn eerste vier Las Negras blogs zijn eigenlijk de reden geweest dat deze website is ontstaan. De inspiratie die ik heb opgedaan tijdens die song-writers bootcamp heeft inmiddels geleid tot tientallen blogs en heel veel andere content zoals videootjes, foto’s etc. Deze site heb ik tot nu toe altijd up to date gehouden en dus zijn er altijd weer nieuwe dingen die je misschien nog niet hebt gezien. Ik zou zeggen, neem een kijkje op alle pagina’s en check ook eens mijn favoriete links. Er zou zomaar iets voor jou tussen kunnen zitten wat je leuk vindt en nog niet kent. Oh en vind je het leuk dan kan je je ook abonneren op mijn blogs. Schrijf je in onderaan bij My Mind My Soul My Bass en je krijgt mijn laatste blog automatisch in je mail!

Yesss, op naar 11 november 2021 met vele nieuwe blogs!

Blog #37 – I am just the Bassplayer

Het gaat dus echt gebeuren! Ik mag dus gewoon basgitaar gaan spelen op de nationale televisie mensen! In de afgelopen 30 jaar heb ik zo’n beetje al mijn muzikale kennissen en vrienden langs zien komen op de buis, en dat zijn er heel wat kan ik je zeggen. In al die jaren bekeek en beluisterde ik hun TV optredens vanaf de bank, met een bak chips, om ze daarna een leuk berichtje te sturen. En straks ben ik zelf met m’n kop op de buis! Waar? Op NPO2. Wanneer? Op 9 september. Hoe laat? Om 17.00u. Met wie? Met Joanna Bridge en band natuurlijk! Welk programma? Tijd voor MAX.

We spelen uiteraard onze single en nog een eigen geschreven nummer van Joanna. Wij openen daarmee het programma, hoe stoer is dat? Ze schuift aan aan tafel om haar verhaal te vertellen waar de theatershow “Overleven voor Dummies” over gaat en dan spelen we de nieuwe single Gebroken Spiegel. Dit is een heel groot podium die bijna elke artiest wel zou willen beklimmen. Logisch, want ik begrijp dat er gemiddeld 700.000 mensen kijken naar dat programma. Ik heb het ook dagelijks bekeken toen we in de lockdown zaten. Ik werkte aan onze salontafel met in de ochtend eerst het nieuws op de achtergrond, daarna het programma Koffietijd en daarna de herhaling Tijd voor MAX van de vorige dag. Yup, heb al die artiesten daar ook zien optreden maar had nooit gedacht daar zelf ook te staan. En al helemaal niet in dit bizarre jaar 2020. Hoe onverwachts kan het lopen in het leven?

We hopen uiteraard dat ons TV optreden zal leiden tot een uitverkochte middagvoorstelling. Er zijn niet zo gek veel kaarten meer beschikbaar en we zouden het zo fijn vinden om de middag ook helemaal uitverkocht te krijgen. We hebben er zo hard aan gewerkt om dit alles te realiseren en nog steeds zijn we hard bezig met repetities en alle bijkomende zaken te regelen. En natuurlijk ook voor de 9e. Daar moeten weer andere zaken voor geregeld worden. Dus dat komt er nog bovenop bij al die andere werkzaamheden voor de theatershow. Onze hele ziel en zaligheid stoppen we in deze geweldige show maar dit doen we uiteraard niet alleen. We doen dit met behulp van al die geweldige mensen om ons heen, de muzikanten, de zangeressen, de geluidsman, de lichtman, de man van de visuals, de regisseur, de productie assistente, de eigenaren van de repetitieruimte, de cameraman, de fotograaf, ons management en nog vele anderen.

Kijk, als bassist zit of sta ik altijd achteraan, naast de drummer als onderdeel van de band. Dat is wat ik doe en dat is wat ik ben…I am just the bassplayer. Als ik dat zeg dan reageren mensen soms van: nee, helemaal niet just the bassplayer! Je vervuld een belangrijke rol in het geheel en je bent als bassist de verbindende factor binnen een band…etc etc. Dat is misschien wel zo maar voor het grote publiek ben ik straks gewoon just the bassplayer van de band. Totdat men weet dat ik de partner ben van Joanna Bridge en dat we dit avontuur samen zijn aangegaan als BridgeDeLeau Productions VOF, en dan…dan ben ik ineens ook de zakelijke partner en de man van…in de ogen van…;-)

Ik ben heel dankbaar voor alle mooie kansen en ervaringen die wij krijgen en wil deze blog afsluiten met een mooie quote van een van onze crew leden. Het raakte mij toen ik het diegene hoorde zeggen.

“Wij moeten elkaar door deze moeilijke tijden heen helpen door niet altijd maar de hoofdprijs te vragen”

En zo is het!

Blog #33 – Tuut tuut tuut…

‘Maar ik kan alles spelen’ hoor ik degene zeggen aan de andere kant van de telefoon. ‘Ja ja, dat kan wel wezen maar je doet het niet antwoord ik terug. ‘Ja en de vorige keer haalden jullie ook andere zaken erbij die er niet toe doen’ zei de andere kant van de telefoon weer. Waarop ik antwoordde, ‘en als wij jou een app berichtje sturen op maandag en je reageert pas op vrijdag dan duurt dat wel heel erg lang vind jezelf ook niet?’ Aan de andere kant van de telefoon heerst even een stilte. ‘Iedereen krijgt alles op een presenteerblaadje zeg ik, want alle audio files, leadsheets, draaiboek en andere nodige informatie staan in de Dropbox, ge-edit en al. Antwoord van de andere kant, ‘nee dat is niet zo’. Ik moest mezelf even herstellen want ik waande mij weer even terug in de tijd van toen ik 23 jaar was en toen werd ik furieus van dit soort gare gesprekken. Nu niet meer maar wat zou ik deze persoon nu kunnen zeggen als ik het gevoel heb totaal langs elkaar heen te praten? Mijn gedachten zijn inmiddels bijgekomen van de verbazing. En ik zei: nu, maanden later, sinds de lockdown maatregelen versoepelt zijn heb je nog niks gedaan en komen we niet eens verder dan het intro van het eerste liedje terwijl de andere bandleden reeds het hele repertoire hebben doorgelopen. De voicing van de akkoorden die je speelt kloppen gewoonweg niet, de melodie die je speelt is gewoon geimproviseerd en dan heb ik het geeneens over de vorm. En dan vind jij het een vreemde gang van zaken? Je hebt je gewoon niet voorbereidt. Wij willen het gewoon precies hebben zoals wij het willen en zoals op de opnames in de Dropbox te horen zijn en we hadden graag gezien dat je in ieder geval binnen 24 uur reageert op onze berichtjes zodat we meteen kunnen schakelen en dat je communiceert met ons als er volgens jou iets niet goed is. Niks van dit alles, wij hoorden helemaal niks van jou, helemaal niks maar het heeft ons wel tijd, geld, stress en onnodige energie gekost. Dus hierbij wil ik je mededelen dat wij op zoek gaan naar een vervanger voor jou. ‘Ik hoef hier verder niet over te discussiëren!’ riep hij boos en de andere kant hing de telefoon op in mijn oor…tuut tuut tuut…einde gesprek.

Door deze recente ervaring kijk ik net weer iets anders aan tegen de woorden professioneel muzikant. Kijk, op een bepaald moment kom je in een muzikantenkring terecht waar iedereen goed is en zijn instrument beheerst. De een nog beter dan de ander . Waar wij dan op selecteren is attitude. Gewoon je houding, je werkhouding en of je als persoon er bij past, je bereikbaarheid, je beschikbaarheid en dat soort zaken. Daar kijken we naar. En als je met ons project “Overleven voor Dummies” onverschillig omgaat dan voelt dat niet goed en kan je gaan. We moeten het gevoel hebben dat wij met de betreffende bandleden de oorlog kunnen winnen. Ik ben zeer verbaasd over het feit dat de muzikant in kwestie verbaasd was, verontwaardigd was en ook nog eens boos werd. Wij worden door dit soort acties benadeeld, niet die muzikant. Het leek wel de omgekeerde wereld.

Dit moest ik even van me afschrijven lieve mensen. Volgende keer ga ik onze voorbereidingen tot nu toe met jullie delen. En er zijn heeeel veel mooie en leuke dingen gebeurd de laatste tijd! Volgende keer heel veel positiviteit.

Tot de volgende blog en een fijn weekend!