Blog #62 – BridgeDeLeau en De Grote Tuinverbouwing

Wij komen vandaag op TV lieve mensen! Om 17.00u op SBS6 bij het programma “De Grote Tuinverbouwing”. Als je benieuwd bent hoe onze huiskamer en achtertuin is omgetoverd tot een paradijsje dan kan je het vanmiddag allemaal bekijken. Ik kan nu wel alvast geval verklappen dat wij er ontzettend blij mee zijn!

De vakantieperiode is nu toch echt voorbij. Het dagelijkse leven is weer op gang gekomen en de meeste mensen hebben met z’n allen toch weer vakantie in binnen en buitenland kunnen vieren ondanks al het gedoe met PCR-testen en vaccinatiebewijzen. September kan misschien nog een paar nazomerdagen brengen maar volgende maand is het helaas toch echt afgelopen met het warme weer. Maar een nieuw seizoen brengt ook weer nieuwe en leuke vooruitzichten met met zich mee toch? Het is vandaag 11 september en mijn Joanna is jarig! Happy Birthday schatje en nog vele jaren in goede gezondheid!

Haar verjaardag zouden wij morgen uitgebreid gaan vieren tijdens een gezellig etentje in het luxe restaurant Catch by Simonis in Scheveningen met de muzikale omlijsting van Pieter Douglas en Johny Rosenberg voor wie we eigenlijk zouden komen. Het beloofde een mooie crooners middagje te worden met daarbij heerlijke seafood…maar helaas, het optreden is gecanceld en dus gingen we op zoek naar wat anders. Toen dachten we een heerlijke Tepanyakki avondje te hebben gereserveerd. En weer helaas…na de reservering op de kalender te hebben genoteerd mochten we deze na een paar dagen echter weer doorstrepen vanwege een dubbele reservering….serieus?! We gaan nu maar voor minder luxe en dan moet dat avondje uit eten wel gaan lukken. Zou het dan echt?..;-)

Wat een avontuur zo’n TV programma! Ondanks dat we die makeover/metamorfose niet zelf hoefden te doen is het al met al wel vermoeiend geweest. De gewone dagelijkse werkzaamheden gaan gewoon door en je moet voor de opnames er toch tijd voor vrij maken, je hebt vreemde mensen over de vloer en je moet meteen “aan staan” als je wordt geïnterviewd. Met “aan staan” bedoel ik meteen alert zijn en dat is niet altijd even makkelijk. Er is me trouwens iets opgevallen. De mensen die wisten dat wij op TV zouden komen hadden het bijna altijd over de allereerste reactie van de deelnemers wanneer alles onthuld wordt. Ik snap het wel want die eerste reacties zorgen, denk ik, voor een plaatsvervangende schaamte waarbij de kijker zich ongemakkelijk voelt. Deze zogenaamde eerste reactie is eigenlijk wel een momentje als ik er zo over nadenk. Het kan een momentje zijn waarbij de kijker bepaald of hij blijft kijken of weg zapt. Maar de vaste kijkers willen het natuurlijk helemaal zien, die blijven wel kijken tot het einde…maar toch. Wij zijn echter heel benieuwd naar de uitzending want we hebben zelf natuurlijk heel weinig meegekregen van dit hele project. En we zijn uiteraard benieuwd of we er een beetje knap opstaan of dat we hebben staan te stuntelen en…hoe komt onze eerste reactie over op beeld en hoe is alles gemonteerd? Een eindmontage kan zo bepalend zijn voor hoe je overkomt op TV. We gaan het strakjes allemaal zien!

Anderhalve week voordat ze daadwerkelijk begonnen met de werkzaamheden kwamen ze eerst de introductie filmpjes met ons opnemen. Dat was op een mooie zonnige maandagochtend. Op maandagochtend 9 uur stonden ze voor onze deur, we hebben even zitten kletsen met elkaar onder het genot van een kop koffie terwijl de cameraman zijn spullen begon uit te pakken om alles klaar te zetten voor de “voor en na” beelden van de tuin en de huiskamer. Daarna waren wij aan de beurt voor het interview. Nu heb ik totaal geen ervaring met het praten voor een camera en ik heb ook geen flauw idee hoe ik het er vanaf heb gebracht. Je moet constant alert zijn en in de gaten houden dat je niet recht in de camera kijkt terwijl je ook probeert om jezelf te blijven. Ik vond het lastig in ieder geval. We hebben dus de maandagochtend introductie opnames gehad en dan zouden ze op de woensdag in de week daarop gaan beginnen met de werkzaamheden. Alle ramen aan de achterkant van het huis worden dan zowel beneden als boven afgeplakt zodat we niet kunnen zien wat zij allemaal aan het doen waren in de tuin want het moet natuurlijk een verrassing blijven. Omdat we niet gestoord wilden worden tijdens onze kantoorwerkzaamheden en om al die extra prikkels te vermijden hadden we besloten om een paar dagen, voor de oplevering, in een hotel in de buurt te verblijven. Zij konden daardoor ook eerder aan onze huiskamer beginnen wat hun natuurlijk ook beter uit kwam.

En op vrijdag 23 juli was het eindelijk zover! Rond middernacht konden de laatste opnames beginnen en werden wij, zoals het altijd gaat, met de ogen dicht naar binnen geleidt om daarna onze ogen, op aangeven van Ivo, weer te openen, ons te verwonderen en onze eerste reactie te geven. Hoe dit alles is gegaan kan je straks zien op SBS6 om 17.00 en morgen in de herhaling. Ze zeggen dat TV altijd nep is. Ik zal je iets kleins verklappen, de witte wijn op het einde van het programma is appelsap vermengd met water want ze waren de wijn vergeten mee te nemen. Bij ons gaat niks normaal dus proostten we met nep wijn wat de pret natuurlijk niet mocht drukken. Het was heel bijzonder om dit een keer meegemaakt te hebben want dit is denk ik wel een once in a lifetime experience!

Wij zitten er alvast klaar voor met een goed glas wijn in de hand om te proosten op een leuke uitzending en een fijne voortzetting van Joanna’s verjaardag!

Veel kijkplezier!

Oh, enne je kan hieronder een felictatie/verjaardagswens achterlaten voor Joanna als je het leuk vindt!

Alvast een glimp van onze mooie nieuwe tuin

© LeauBass 2021

Blog #57 – Doodgeslagen biertje

Wij zijn inmiddels een jaar verder na ons muzikaal avontuur. De single Gebroken Spiegel van Joanna Bridge, de theatershow Overleven voor Dummies, de voorbereidingen, het radio optreden op NPO 5 bij Tineke de Nooij en ons Tijd voor Max TV optreden lijken wel een eeuwigheid geleden. Als ik onze MP & Co zo aanhoorde afgelopen week dan zijn wij zo’n beetje als laatste aan de beurt om weer wat te mogen doen. In een voorgaande blog schreef ik al dat een crisis als deze middelmatigheid veroorzaakt. Ja, ik snap dat er ergere dingen zijn in de wereld maar ik betrek het even op ons muziek wereldje. Er zijn inmiddels al een flink aantal artiesten/muzikanten die er de brui aan hebben gegeven omdat het allemaal te lang duurt. Hey, de schoorsteen moet immers blijven roken. Artiesten en muzikanten staan al heel lang stil en stilstaan is achteruitgang, dat is gewoon een feit. Ik snap heel goed dat als je het financieel niet meer trekt je wat anders moet gaan doen en dan heb ik het geeneens over motivatie en inspiratie. Hoelang kan je dat nou volhouden? Het duurt allemaal te lang nu. Het zou mij in ieder geval geen goed doen als ik me telkens zorgen moest maken hoe ik de maand doorkom. Dit soort situaties zorgen ervoor dat je je niet kan focussen en ook is er geen tijd genoeg meer om je vaardigheden bij te houden laat staan om ze verder te ontwikkelen wat vaak ten koste gaat van de kwaliteit. Want…oefening baart kunst.

Wanneer alles weer open is en we weer los mogen gaan dan is het logisch dat wij muzikanten/artiesten eerst weer even moeten inkomen, weer de spieren moeten losmaken, zich moeten rekken en strekken, weer conditie en routine moeten opbouwen willen we weer op ons oude niveau presteren. En sommigen van ons zullen eerst even de wonden likken want reken maar dat er flink veel schade is opgelopen. Vanuit een jaar niks doen naar ineens weer op een podium performen is niet niks. Er zal waarschijnlijk veel veranderd zijn. Ik denk hierbij aan de infrastructuur die in korte tijd nog meer is afgebrokkeld. Nog minder podia en nog steeds heel veel aanbod van artiesten en muzikanten die voor hun plekje in deze business nog harder zullen moeten vechten. Wat niet veranderd is de kritische houding van het publiek. Die verwacht gewoon top entertainment en top prestaties van de performers, crisis of geen crisis. Performen is een marathon waarbij je lichamelijk en geestelijk in goede conditie moet zijn wil je blijvend iets kunnen neerzetten wat staat als een huis. Valt niet mee hoor in deze bizarre tijd.

Wij hebben in 2020 heel veel leuke dingen meegemaakt en iets moois neergezet. Maar weet je wat ik jammer blijf vinden, dat we met al onze beste vrienden, familie en kennissen niet hebben kunnen napraten over alles wat we hebben meegemaakt en ook de 50e verjaardag van Joanna niet groots hebben kunnen vieren. Meteen na de laatste noot van de show moest het publiek direct richting de uitgang en hup door naar huis. Ik had het me zo anders voorgesteld. Na de show mengen tussen de mensen in de gezellige theater-lounge. Napraten over de show, complimenten in ontvangst nemen om daarna samen met cast en crew het hele avontuur af te sluiten met een champagne toast. Kort daarna zouden we normaal gesproken iedereen bij ons thuis hebben uitgenodigd op onze befaamde sateh BBQ met de speciale marinade van chef ondergetekende. We zouden dan horen hoe iedereen alles heeft beleefd en hoe ze hebben meegeleefd met ons. Niets van dit alles, helemaal niets. Na de allerlaatste noot te hebben gespeeld verstomde het geluid al vlug en werd dit alles niet meer dan een herinnering en sloeg het heerlijke ijskoude bier om in een lauw doodgeslagen biertje.

“Performen op niveau is een marathon lopen”

© LeauBass 2021

Blog #54 – Elk huisje heeft zijn kruisje

Nee het komt mij niet aanwaaien, nee het komt haar niet aanwaaien, nee het komt ons niet aanwaaien. Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor je teruggeworpen wordt in de tijd. Dat je weer alles opnieuw moet leren wat je geleerd hebt en dat je je lichamelijke krachten letterlijk weer vanaf het nulpunt moet opbouwen. Het is zwaar, lichamelijk en geestelijk maar ik ben ervan overtuigd dat, wanneer Joanna hier uitkomt, zij een nog betere zangeres zal zijn en een nog sterker persoon dan ze al was. Man man man, die zanglessen die zij nu krijgt van de geweldige zangdocent Ingrid Simons zijn intens en zwaar. De leerling moet hier tot het uiterste gaan en de grenzen opzoeken net zoals in de professionele muziekwereld. Wil je goed worden en goed blijven dan is het gewoon keihard werken en moet je gewoon aan staan…punt. In dit geval is het ook een kwestie van lichamelijk herstellen na Corona en de ziekte van Pfeiffer tegelijkertijd te hebben gehad. Haar immuunsysteem is aangetast en het Corona virus is in het bloed gaan zitten waardoor ze maar 40% zuurstof in het bloed heeft waardoor ze een groot risico loopt op een hartinfarct wanneer ze zich teveel inspant. Ik ga altijd mee naar die zanglessen en ik voel de intensiteit hiervan zelfs ook….heftig heftig! Ingrid heeft in de muziek business op zanggebied, hier in Nederland, het plafond reeds meerdere keren aangetikt en wat mij betreft is er geen betere, zij is het beste van het beste. De lessen die Joanna van haar krijgt maakt ook onderdeel uit van de revalidatie in combinatie met fysiotherapie want die longen moeten weer op volle kracht gaan werken om goed te kunnen zingen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes maar we zien progressie en dat geeft hoop en perspectief. Ik hoef je niet te vertellen dat dit traject gepaard gaat met heel wat emoties…

Met vallen en opstaan…

Als je van ver moet komen omdat het Corona virus en de ziekte van Pfeiffer je tegelijkertijd flink te grazen heeft genomen dan heeft dat een grote impact op je hele welzijn, je hele leven en alles daarom heen. Wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen met passie voor het vak!…#trotsopbridge

Onderstaande link geeft goed weer hoe Joanna dit alles ervaart. Want als je tijdens de eerste golf Corona hebt gehad dan wordt daar heel anders mee omgegaan en ben je gewoon nog slechter af dan de latere patiënten. Lees onderstaand artikel en besef dat dit virus heel wat meer ellende met zich meebrengt dan alleen ziek zijn.

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5217994/longcovid-klachten-lang-corona-virus-erkenning-q-koorts-c-support?fbclid=IwAR2fot_Q3ddPjMesdmZlqhpPOh-BvGHo_y1sulPP9TwPeZHWwn5o86XT-3E

© LeauBass 2021

Blog #49 – Terugblik op 2020

Het jaar 2020 zullen we blijven herinneren als het jaar van de verkiezingen in Amerika, het virus, de lockdowns, de quarantaine, de teststraten, het thuiswerken, de 1,5m maatschappij, de media die constant op de angstgevoelens van de mensen inspeelt en nog zoveel meer ellendige zaken. Ik kijk er in ieder geval op terug met gemengde gevoelens. Voor mij persoonlijk is het een jaar geweest van de pandemie, onze theatershow en de buren die maandenlang aan het verbouwen zijn geweest. Dat laatste heeft er voornamelijk voor gezorgd dat mijn zenuwen overprikkeld zijn geraakt en ik geestelijk en lichamelijk vermoeid ben. Het heeft er in gehakt kan ik je vertellen. Hopelijk raak ik die vermoeidheid gedurende 2021 kwijt.

In januari begon ik me langzaam voor te bereiden op het repertoire voor de show en beetje bij beetje begon ik de muziek uit te schrijven en in te studeren. Op dat moment stond niks eigenlijk nog echt vast en ik wist dat er uiteraard tot vlak voor de show nog dingen veranderd zouden worden. We begonnen onze muzikanten en vocalisten bij elkaar te zoeken voor dit project en gelukkig hadden we de groep redelijk vlug bij elkaar. Helaas hebben we tussentijds wat wijzigingen in de bezetting moeten doorvoeren maar we konden niet anders. We begonnen met repeteren en de tweede repetitie op 10 maart was meteen ook de laatste voor de lockdown. Per direct moesten we alles stop zetten en in alle onzekerheid maar afwachten wat de maanden daarna ons zouden brengen. De eerste lockdown was een feit en ergens in juni ging het land langzaam weer open. Aan het elke dag thuiswerken was ik gelukkig al gauw gewend. In de eerste week van de lockdown moest ik ook nog even tussen de werkzaamheden door naar een crematie van de moeder van één van mijn beste vrienden. Het was nog even spannend of ik wel naar binnen mocht wegens een maximaal aantal toegestane bezoekers. Het bizarre was dat ik aan het einde van de ceremonie mijn beste vriend alleen op afstand kon groeten en meteen naar buiten werd geleidt. Dat voelde even vreemd maar hé, die hele beginperiode van de crisis was vreemd toch.

Je snapt dat gedurende alle verbouwingsellende de Theatershow voorbereidingen moesten blijven doorgaan. Teksten moesten nog afgeschreven worden en uit het hoofd geleerd worden en er moest aan de muziek gewerkt worden. Er moesten ook nog zoveel andere zaken geregeld worden…wat een hel was dat. Dat gedril, het zenuwslopende geboor en het schuddende huis heeft het allemaal niet makkelijker gemaakt. Ondanks de vermoeidheid van alle herrie en de stress dan maar in de avond ook de dingen voorbereiden. Dat viel niet mee maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. En wat ben ik trots op mijn meisje die dit allemaal tot in de puntjes heeft gecreëerd en geproduceerd! Een eigen geschreven single en Theatershow is niet niks! 2021 wordt voor ons een jaar van herstel en bijkomen. En een jaar van nieuwe plannen en creaties.

Jaaaahhh! En dan nu even de leuke en positieve dingen. Ik heb drie korte compilaties gemaakt van de fijne hoogtepunten van ons jaar:

Behind the scenes: Fotoshoot Wisseloord Studio 1
Tijd voor Max op NPO 2
Behind the scenes: Theatershow Overleven voor Dummies

De prachtige foto shoot van Joanna in Wisseloord studio 1 was een vruchtbare en leuke dag. Dit was één van de weinige leuke dagen van het afgelopen jaar. Het live tv optreden van ons bij Tijd voor Max was een fantastisch leuk avontuur. Op deze dag heb ik echt van alles en iedereen genoten. Een bijzonder avontuur was het ook…was trouwens mijn allereerste teeveetje, en dat met 582.000 kijkers! En het absolute hoogtepunt was uiteraard onze Theatershow op 19 september! De weg daar naar toe was eentje met ontzettend veel obstakels maar die hebben we overwonnen. De middagshow was best wel goed ondanks alle technische problemen en de stress die het met zich meebracht. Maar de avondshow was er eentje om in de boeken bij te schrijven, dat was een magische avond! En wat hebben wij het geluk gehad dat wij de show in die periode nog voor maximaal 100 mensen per show mochten spelen i.p.v. 30! Het was letterlijk en figuurlijk een mooie dag.

Het afgelopen jaar heb ik zo’n beetje alles geblogd wat ik heb meegemaakt en dus is alles zo’n beetje wel gezegd. Echter heb ik regelmatig het gevoel gehad dat wij in het begin niet serieus genomen werden, door heel veel mensen. Velen hadden ook tot voor het TV optreden bij MAX niet de moeite genomen om het bizarre levensverhaal van Joanna Bridge te lezen op onze websites terwijl het al maanden van tevoren geplaatst was. We maakten zoveel reclame op de sociale media dat je het eigenlijk niet kon missen. Toen we op TV waren geweest toen kwamen de reacties pas los en vielen de monden open van verbazing. Waarschijnlijk heeft de pandemie daarmee te maken, alles was en is nog steeds corona voor en corona na. Dat snap ik wel hoor en alleen daarom al zou ik die show niet meer zo gauw willen doen. Als de wereld weer tot rust is gekomen, als dat ooit weer terugkomt, dan zouden we het wellicht weer eens kunnen proberen. De ervaring heeft ons geleerd dat het al moeilijk genoeg is om iets onder de aandacht te brengen van mensen. Zoals ik ooit eens eerder heb geschreven in een voorgaande blog, deze show is gewoon te mooi om in de ijskast te laten liggen. Wij blijven hopen op betere tijden.

Dus het voorjaar naar de klote door de pandemie en de zomer naar de klote door die verbouwing en de pandemie. Maar het najaar was geweldig door de Theatershow en alle lieve mensen er om heen! Deze ervaring kunnen ze ons niet meer afpakken. Het jaar 2020 is er een om nooit meer te vergeten. Nou ja, voor een gedeelte dan.

Uiteraard heb ik voornemens en plannen voor het komende jaar. De doelen zijn gesteld met de daarbij behorende tijdlijn. Die stip daar aan de horizon, daar werk ik naar toe zodat we niet stil blijven staan in het leven. Het nu is mooi en de toekomst een verrassing.

Nog vier dagen en dan sluiten we 2020 af. Dit is mijn laatste blog van het jaar en ik wens jullie allemaal alvast een fijne jaarwisseling en een voorspoedig 2021. Blijf veilig en vooral gezond mensen!

Blog #39 – Tijd voor MAX TV opname Joanna en band

Het zal onze families, vrienden en kennissen niet ontgaan zijn dat Joanna en onze band afgelopen woensdag 9 september te gast waren bij Tijd voor MAX. En dat was een hele leuke en bijzondere ervaring kan ik je vertellen.

De avond ervoor stonden we met de theaterband nog in de oefenruimte, in Velsen, te repeteren voor de 19e. Iedereen is dan om 20.00u aanwezig om 20.30u speelklaar te zijn. Joanna had echter last van haar keel en was ook oververmoeid dus voor haar was het zaak om deze avond voornamelijk de belangrijkste dingen door te nemen. Aangezien de achtergrondzangeressen ook niet aanwezig konden zijn en omdat wij de volgende dag naar TV MAX moesten was het verstandiger om Joanna eerder naar huis te laten gaan en de band door te laten repeteren zodat zij haar rust kon pakken. Het viel me op dat de band veel vrijer ging spelen en dat er veel meer energie vrijkwam. Het was heerlijk om even op die manier te repeteren met de jongens. Dat was denk ik wel nodig want we zijn heel weinig compleet samen geweest met de muzikantengroep. Zoals ik al eerder schreef in voorgaande blogs, deze theaterproductie is een logistieke nachtmerrie. Maar tijdens deze repetitie avond kwam de volle potentie van de band naar boven. Het was duidelijk dat we plezier hadden met elkaar en dat was mooi om te zien. Spelplezier is zo belangrijk, dat verhoogt ook de motivatie en het moraal van een groep. Begrijp me niet verkeerd maar als je met vier vocalisten samen moet spelen dan speel je waarschijnlijk automatisch wat meer ingetogen waardoor je wat aan power inboet, althans ik wel in deze setting. Misschien komt het ook omdat je met 9 personen in een relatief kleine ruimte samen zoveel decibellen produceert dat je als muzikant je toch wat probeert in te houden om ruimte te creëren. In het theater komt alles wel goed. We hebben dan meer m2 tot onze beschikking en meer techniek die alles in goede banen kan leiden. Ik ging deze avond in ieder geval met een goed gevoel huiswaarts.

De woensdagochtend daarna stonden we 11.00u weer in de oefenruimte om 11.30u speelklaar te zijn. Maar nu in Amsterdam-Noord om de verkorte versies van Gebroken Spiegel en Ik Wil Je Bij Me door te nemen samen met onze invaldrummer omdat onze vaste drummer op deze dag niet beschikbaar was. Aangekomen in de oefenruimte begonnen we relaxed met een kop koffie en een croissantje. We praten even over koetjes en kalfjes en gaan aan de slag. Iedereen van ons heeft de muziek op blad staan dus was het een kwestie van een paar keer doorspelen en wat aantekeningen maken. We waren vlug klaar met repeteren en we konden rustig onze spullen inpakken en waren klaar om richting Hilversum te gaan.

Om 12.45u reden wij met z’n allen richting Hilversum om eerst bij een Italiaans tentje te lunchen en even te relaxen voordat we richting de studio gingen wat zich 1,5 km verderop bevindt. Vanuit hier reden we achter elkaar aan richting de TV studio’s van MAX. Daar aangekomen meteen de spullen uitladen en bij binnenkomst op de studiovloer zag ik zoveel personeel lopen die als een geoliede machine samen aan het werk waren. Aangezien wij allemaal ervaren muzikanten zijn, waarvan er twee van ons als eerder bij MAX hebben gespeeld, stonden we binnen no time speelklaar. Het is zo mooi om te zien dat ondanks men onder tijdsdruk staat, toch aardig en vriendelijk blijft waardoor de totale sfeer in de studio heel relaxed is en blijft. Geen stress, chaos of hectiek. Alles moest wel vlug staan natuurlijk. Nou, ik heb dat wel anders meegemaakt met veel minder grote events. Doordat alles zo soepel en stressloos verliep konden we met z’n allen genieten van alles wat op deze dag stond te gebeuren.

Om 14.30u was de soundcheck en daarna speelden we de liedjes nog vele keren door zodat ze meteen konden repeteren met de camera’s. Ik zag ze voorbij vliegen hoor die dingen. Na ons omgekleed te hebben en geacclimatiseerd te zijn lopen we met z’n allen naar beneden om plaats te nemen voor de show die rond 17.00u begint. Het geluid en alles is perfect geregeld voor ons als muzikanten en voor Joanna was ook alles prima geregeld. Het is nu een kwestie van concentratie want je bent gewoon live on the air! Elke noot moet gewoon bam! raak zijn! Het aftellen begint en het progamma wordt aangekondigd door de presentatoren en dan openen wij Tijd voor MAX. Als ik het zo zeg dan klinkt dat best wel stoer! Gewoon het progamma openen waar die dag 582.000 mensen naar keken! Het progamma ging van start en later in de show kwam het interview met Joanna. Tja, dat heeft heel veel los gemaakt bij vele mensen. Zelfs in de studio was iedereen even stil van het hele verhaal. En dan, dan moet Joanna gaan zingen. En omdat zij de hele tijd die foto’s achter de presentatoren op het scherm voorbij ziet komen krijgt zij een brok in haar keel en wordt ze natuurlijk emotioneel. Dus de mensen die denken dat ze nerveus was, nee dat was de emotie. En ja, probeer maar eens te zingen met een brok in de keel. Zij heeft zich er fantastisch doorheen geslagen…echt respect! Iedereen van ons was gewoon chill en zenn voor en tijdens de uitzending. Dat heeft mede te maken met de familiare sfeer die op de studiovloer hing. Echt iedereen daar is vriendelijk en de presentatoren komen je ook persoonlijk groeten met alle covid maatregelen in acht nemend natuurlijk.

Tijd voor MAX TV opnamedag is voor ons een ervaring om nooit meer te vergeten. Dit was toch wel een kers op de taart. Hopelijk komen er nog vele van dit soort kersjes aan. En nee, het was geen nervositeit maar emotie mensen! Het interview en het liedje zou je dan ook achter elkaar moeten bekijken en beluisteren om Gebroken Spiegel nog beter te laten binnen komen en op je in te laten werken.

Wil je de uitzending terugkijken? Klik dan op onderstaande link:

https://www.npostart.nl/tijd-voor-max/09-09-2020/POW_04776983

#38 – Interview plus single Joanna Bridge bij Tijd voor MAX

Op woensdag 9 september was Joanna Bridge te gast bij het progamma Tijd voor MAX op NPO2. Zij heeft hier haar ingrijpende en bizarre levenverhaal verteld en tevens haar nieuwe single Gebroken Spiegel ten gehore gebracht met onze geweldige live band.

Wil je het programma terug zien? Klik dan op onderstaande link:

https://www.npostart.nl/tijd-voor-max/09-09-2020/POW_04776983

Tijd voor MAX 9 september 2020

Blog #37 – I am just the Bassplayer

Het gaat dus echt gebeuren! Ik mag dus gewoon basgitaar gaan spelen op de nationale televisie mensen! In de afgelopen 30 jaar heb ik zo’n beetje al mijn muzikale kennissen en vrienden langs zien komen op de buis, en dat zijn er heel wat kan ik je zeggen. In al die jaren bekeek en beluisterde ik hun TV optredens vanaf de bank, met een bak chips, om ze daarna een leuk berichtje te sturen. En straks ben ik zelf met m’n kop op de buis! Waar? Op NPO2. Wanneer? Op 9 september. Hoe laat? Om 17.00u. Met wie? Met Joanna Bridge en band natuurlijk! Welk programma? Tijd voor MAX.

We spelen uiteraard onze single en nog een eigen geschreven nummer van Joanna. Wij openen daarmee het programma, hoe stoer is dat? Ze schuift aan aan tafel om haar verhaal te vertellen waar de theatershow “Overleven voor Dummies” over gaat en dan spelen we de nieuwe single Gebroken Spiegel. Dit is een heel groot podium die bijna elke artiest wel zou willen beklimmen. Logisch, want ik begrijp dat er gemiddeld 700.000 mensen kijken naar dat programma. Ik heb het ook dagelijks bekeken toen we in de lockdown zaten. Ik werkte aan onze salontafel met in de ochtend eerst het nieuws op de achtergrond, daarna het programma Koffietijd en daarna de herhaling Tijd voor MAX van de vorige dag. Yup, heb al die artiesten daar ook zien optreden maar had nooit gedacht daar zelf ook te staan. En al helemaal niet in dit bizarre jaar 2020. Hoe onverwachts kan het lopen in het leven?

We hopen uiteraard dat ons TV optreden zal leiden tot een uitverkochte middagvoorstelling. Er zijn niet zo gek veel kaarten meer beschikbaar en we zouden het zo fijn vinden om de middag ook helemaal uitverkocht te krijgen. We hebben er zo hard aan gewerkt om dit alles te realiseren en nog steeds zijn we hard bezig met repetities en alle bijkomende zaken te regelen. En natuurlijk ook voor de 9e. Daar moeten weer andere zaken voor geregeld worden. Dus dat komt er nog bovenop bij al die andere werkzaamheden voor de theatershow. Onze hele ziel en zaligheid stoppen we in deze geweldige show maar dit doen we uiteraard niet alleen. We doen dit met behulp van al die geweldige mensen om ons heen, de muzikanten, de zangeressen, de geluidsman, de lichtman, de man van de visuals, de regisseur, de productie assistente, de eigenaren van de repetitieruimte, de cameraman, de fotograaf, ons management en nog vele anderen.

Kijk, als bassist zit of sta ik altijd achteraan, naast de drummer als onderdeel van de band. Dat is wat ik doe en dat is wat ik ben…I am just the bassplayer. Als ik dat zeg dan reageren mensen soms van: nee, helemaal niet just the bassplayer! Je vervuld een belangrijke rol in het geheel en je bent als bassist de verbindende factor binnen een band…etc etc. Dat is misschien wel zo maar voor het grote publiek ben ik straks gewoon just the bassplayer van de band. Totdat men weet dat ik de partner ben van Joanna Bridge en dat we dit avontuur samen zijn aangegaan als BridgeDeLeau Productions VOF, en dan…dan ben ik ineens ook de zakelijke partner en de man van…in de ogen van…;-)

Ik ben heel dankbaar voor alle mooie kansen en ervaringen die wij krijgen en wil deze blog afsluiten met een mooie quote van een van onze crew leden. Het raakte mij toen ik het diegene hoorde zeggen.

“Wij moeten elkaar door deze moeilijke tijden heen helpen door niet altijd maar de hoofdprijs te vragen”

En zo is het!