Blog #82 – Tribute or not tribute

That is the question!

Minute of Fame

Man man man, ik heb over het fenomeen tribute band heel wat shit op de socials voorbij zien komen. Vaak vraag ik me af waarom zoveel mensen meteen op een onzinnige post moeten duiken als vliegen op een hoop stront en een mening denken te moeten ventileren die noch kant noch wal raakt. Hoeveel mensen schrijven nou hierover vanuit een eigen ervaring met dit fenomeen? Het is voornamelijk gebaseerd op aannames en van horen en zeggen en wat men heeft gezien op TV. En aangezien men tegenwoordig niet meer op een fatsoenlijke manier kan communiceren vertel ik wat ik er van vind en hoe ik het van dichtbij heb ervaren, hier op mijn domein en niet op de sociale media.

Okay, het Tribute programma is aan mijn neus voorbij gegaan en die minute of fame was duidelijk niet voor mij bestemd. Maar ik kan er wel over vertellen vanuit mijn perspectief. Drie opnames heb ik in de TV studio als publiek meegemaakt verspreid over twee seizoenen. Ik heb alles van heel dichtbij meegemaakt, vanaf de eerste rij naast de jury, en heb alles goed kunnen zien en horen zoals het echt is gegaan en natuurlijk was ik ook op de hoogte van de meeste ins en outs. Een succesvolle TV formule zoals de Tribute en de Voice wordt, zoals altijd, natuurlijk uitgemolken. En ja hoor, het is zover. Tribute is inmiddels een vies woord geworden. Zodanig vies, dat wij als muzikanten ons, volgens het nieuwe narratief, bijna zouden moeten gaan schamen om in een tribute band te spelen. Want dat hele tribute gebeuren zou ten koste gaan van originaliteit en staan zogenaamd bands met origineel werk in de weg. Deze zouden dan weinig tot geen kans meer maken om hun eigen werk ten gehore te brengen aan het publiek omdat de markt wordt overspoeld door tribute en nog eens tribute bands. Dit heeft online een discussie aangewakkerd waar ik een aparte blog over zou kunnen schrijven. Ga ik dus niet doen want cover en tribute bands hebben altijd al bestaan naast de originele bands. En dat zal altijd zo blijven.

Het vreemde is dat het programma The Voice niet zoveel negatieve ophef heeft veroorzaakt in vergelijking tot de Tribute. Ja, wel in ander opzicht maar daar heb ik het niet over. Wel weet ik dat in de begin periode van The Voice professionele vocalisten hun neus ophaalden om aan dat programma mee te doen. Dat veranderde toen men door kreeg dat het toch wel een heel mooi platform is om je te profileren en om meer optredens te genereren. Het werk in de scene begon steeds meer af te nemen en toen ineens zagen we de eerste professional verschijnen en deze was zeker niet de laatste. Iets van “als het eerste schaap over de dam is”?

Over pro gesproken. Dat professionals niet mee zouden mogen doen met de Tribute is natuurlijk grote onzin. Er is één iemand die ermee is begonnen om dat heel hard te gaan roepen op de socials en dat is een eigen leven gaan leiden. Ik zag de reacties elk seizoen steeds negatiever en heftiger worden. Wie heeft nou bepaald dat pro’s niet mee mogen doen? Dat staat volgens mij sowieso niet in het regelement. Het is je reinste flauwekul om dat zomaar te roepen en het erge is dat degenen die dat roepen geeneens door hebben dat het gros van die Tribute muzikanten al jaren in het vak zitten. En niet op een lullige manier ook. Je denkt toch niet dat die winnende stukadoor altijd alleen maar stukadoor is geweest met als hobby muziek? Men loopt alleen maar te blaten over gezichten die men al eerder ergens op TV voorbij hebben zien komen en/of dat artiesten en bands hun carrière nieuw leven proberen in te blazen. De Tribute is er voor iedereen en als de pro’s beter zijn dan moeten de niet pro’s maar beter hun best doen.

Een cover band speelt liedjes na van verschillende artiesten/band en een tribute band focused zich op één artiest of band van een bepaald tijdperk in de muziekgeschiedenis waardoor men dieper in de muziek duikt en het origineel veel meer benaderd dan de gemiddelde cover band. Voor mij is een tribute een eerbetoon aan en voor mij hoeft dat helemaal niet één op één gekopieerd te worden, liever niet eigenlijk. Het is toch geen Soundmix Show? Wat ik wil horen is de ziel van de muziek en artiest of band die gecoverd wordt…of zal ik zeggen geëerd?

Een kopie horen is leuk maar wat ik belangrijker vind is kwaliteit qua vocalen en muzikaliteit. Tja, en wie bepaald hier nou wat kwaliteit is? Juist, de jury. Ik heb het hier nog steeds over de Tribute. Die geweldige jury die steeds meer door de mand valt met hun commentaar. Aandachtig kijkt en luistert de jury naar de voorbijkomende acts en soms zelfs met een oortje in. Het geluid in de TV studio is nagenoeg perfect om alles goed te kunnen horen dus waarom dat oortje? Die is helemaal niet nodig voor de muziek. Ik ben er bijna zeker van dat het oortje wordt gebruikt voor teksten die worden ingefluisterd door de redactie of door de Mol zelf. Daarna komen vaak de meest verbazingwekkende kritieken en commentaren met het bijbehorende vreemde cijfer. Over de publieksjury zal ik het maar niet hebben want die zitten daar maar voor spek en bonen. Manipuleren van die kastjes is zo gemakkelijk. Geloof me als ik zeg dat er soms dingen misgaan bij de productie zoals het er te vroeg uitgooien van bepaalde acts die eigenlijk nog een of twee afleveringen verder hadden moeten gaan. Paniek! Maar ja, dit soort verwarring krijg je als jury en oortje niet op één lijn zitten.

Op een gegeven moment kwamen de afleveringen op TV. Met een zak chips en een colaatje zat ik klaar op de zaterdagavond. Nogmaals, ik heb een aantal afleveringen live gezien en gehoord. En heel eerlijk, ik heb een aantal acts gezien waarvan de vocalisten niet bepaald zuiver zongen en dan druk ik me nog mild uit. Die bleven dan tot het einde vlak voor de finale in de show zitten…heel opmerkelijk. Ik vond het ook opmerkelijk dat de niet zuiver zingende vocalisten ineens een stuk beter klonken op TV dan in het echt. Behalve eentje, want die zat er live vaak een hele toon naast, dat valt niet te corrigeren en dat hoorde ik ook terug. Toen begon het me duidelijk te worden dat tijdens de montage de stemmen van deze mindere goden worden nabewerkt met Autotune. En dat vind ik echt niet kunnen als je in competitie met elkaar bent. Toen ik dat hoorde voelde ik me echt in de maling genomen als kijker en voormalig liefhebber van het programma.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt van dichtbij dan had ik dit soort programma’s waarschijnlijk nog wel leuk gevonden. Net als iedereen denk je het allemaal al te weten maar toch. Alles is ondergeschikt aan het TV programma en zelfs de ogenschijnlijke hoofdrol spelers zijn niet meer dan figuranten totdat…ze winnen en de Ziggo hebben gehaald, dan is het podium eindelijk echt van hun!

“Auto-Tune is audio-software, in 1997 ontwikkeld door Antares Audio Technologies, die toonhoogtes in zang en instrumenten meet en corrigeert naar de dichtstbijzijnde halve toon. Het wordt gebruikt om valse noten subtiel te verfijnen

Blog #78 – Bedroom bassist

Je speelt toch alleen maar doeng doeng doeng? Basgitaar spelen is toch niet zo moeilijk? Je speelt toch constant hetzelfde? Doeng doeng doeng. Ja, ik heb niet zoveel verstand van muziek dus misschien zeg ik maar wat, legde hij als excuus uit. Waarop ik vroeg: heb je de filmpjes op mijn website al bekeken dan? Uuuhhh nee, ik was daar een beetje aan het scrollen en heb het weer weggeklikt. Nou, ik zou zeggen: check eerst even mijn basvideootjes en stel me dezelfde vraag dan nog een keer. En mocht jij als lezer van deze blog hetzelfde denken, check ook even mijn basvideootjes en stel me dezelfde vraag dan nog een keer…in je gedachten.

Vaak horen en luisteren mensen geeneens wat een bassist speelt. Als je heel vlug een filmpje wilt bekijken en beluisteren op de socials dan doe je dat meestal op je telefoon of op een tablet met kleine speakertjes. En daar hoor je natuurlijk geen lage tonen op. En bij de bas gaat het juist om lage tonen. Met filmpjes maken moet ik daar dus wel een beetje rekening mee houden bij bepaalde muziekstijlen wanneer ik de audio moet afmixen. Enig ander instrument heeft het toch wat makkelijker qua hoorbaarheid. De bassist is voor het overgrote deel van het publiek onzichtbaar maar ook onhoorbaar. Men is meer gefocussed op de melodie en op de solisten. Totdat de bassist stopt met spelen en men zich ineens realiseert dat er wat mist in de muziek. Een pizza zonder bodem is ook niet compleet. Tja, ik snap het ook wel want als je een huis binnenloopt dan kijk je naar het huis en niet de fundering. Bas is een onderdeel van de fundering en drums en bas vormen samen die fundering en alles wat er bovenop komt is het huis om maar een vergelijking te maken. Lage frequenties springen op het gehoor er nou ook eenmaal niet uit.

Doeng doeng doeng staat in dit verhaaltje gelijk aan een rechttoe rechtaan spelende bassist. Een algemene aanname is dat er minder bassisten zijn dan gitaristen en dat ze dan meer kans op werk zouden hebben. Dat klopt ook wel, bij een bassist is men toch minder kritisch dan bij een gitarist. Men geeft eerder de voorkeur aan een goeie gitarist en met een bassist is men al gauw tevreden. Een bassist die geen baslijnen kan spelen of creëren vergelijk ik altijd met een gitarist die alleen maar akkoorden kan spelen. De bassist komt er vaak mee weg en de gitarist vaak helemaal niet.

Voor mij geeft het rechttoe rechtaan bassen alleen voldoening in een fijne live setting. In een setting met goeie songs en goeie muzikanten die weten wat ze doen en de muziek respecteren en spelen zoals het gespeeld hoort te worden. Dat gezemel over dat ik teveel noten zou spelen in bepaalde videootjes en dat ik moeilijke dingen speel om het moeilijk doen leg ik dan ook naast me neer. Ik zeg altijd maar: om minder te kunnen spelen moet je ook meer kunnen. Dat less is more principe kan je op verschillende manieren intepreteren.

De afgelopen jaren heb ik me, na onze theatershow in 2020, teruggetrokken als live muzikant en ben geleidelijk aan een zogenaamde bedroom bassist geworden die in z’n studiootje aan het (in)studeren is gegaan om te kunnen opnemen. De pandemie en bijkomende perikelen hadden mijn motivatie tot een nulpunt gebracht en de wereld stond trouwens ook stil in die periode. En de gedachte dat ik weer in een allround coverbandje zou spelen die uiteindelijk weer terecht komt op events waar ze voornamelijk Hazes, Smit en Engelenbewaarder willen horen geven mij alweer de rillingen over mijn lijf. Ok ok, ik blijf wel zakelijk denken. Voor een goeie gage kan ik me er zeker wel overheen zetten en ben ik bereid te doen wat ik moet doen. Ach ja, de flinke gages zoals ze waren in die goeie ouwe tijd is voorbij of ik moet wel heel commercieel gaan of bij een bekende act terrechtkomen. Dat eerste heeft mijn voorkeur niet en dat laatste zal toch niet gebeuren. Mocht de kans zich voordoen dan wel op projectbasis of als sessiemuzikant. Nee, ik heb besloten om ergens in het komende jaar weer rond te kijken en mezelf weer te laten zien maar dan wel voor iets wat ik echt leuk vind. Het moet toch mogelijk zijn om de juiste muzikanten te kunnen vinden waar ik weer mee kan optreden om een hele week erna een gelukzalig gevoel er aan over te houden? Ik hoopte de inspiratie en motivatie weer terug te vinden om weer te gaan spelen na onze mooie vakantie op Bali. En inderdaad, langzamerhand begint het bloed weer te kruipen waar het niet gaan kan…

“Muziek maken moet wel leuk blijven want zo zijn we ook begonnen”