Blog #82 – Tribute or not tribute

That is the question!

Minute of Fame

Man man man, ik heb over het fenomeen tribute band heel wat shit op de socials voorbij zien komen. Vaak vraag ik me af waarom zoveel mensen meteen op een onzinnige post moeten duiken als vliegen op een hoop stront en een mening denken te moeten ventileren die noch kant noch wal raakt. Hoeveel mensen schrijven nou hierover vanuit een eigen ervaring met dit fenomeen? Het is voornamelijk gebaseerd op aannames en van horen en zeggen en wat men heeft gezien op TV. En aangezien men tegenwoordig niet meer op een fatsoenlijke manier kan communiceren vertel ik wat ik er van vind en hoe ik het van dichtbij heb ervaren, hier op mijn domein en niet op de sociale media.

Okay, het Tribute programma is aan mijn neus voorbij gegaan en die minute of fame was duidelijk niet voor mij bestemd. Maar ik kan er wel over vertellen vanuit mijn perspectief. Drie opnames heb ik in de TV studio als publiek meegemaakt verspreid over twee seizoenen. Ik heb alles van heel dichtbij meegemaakt, vanaf de eerste rij naast de jury, en heb alles goed kunnen zien en horen zoals het echt is gegaan en natuurlijk was ik ook op de hoogte van de meeste ins en outs. Een succesvolle TV formule zoals de Tribute en de Voice wordt, zoals altijd, natuurlijk uitgemolken. En ja hoor, het is zover. Tribute is inmiddels een vies woord geworden. Zodanig vies, dat wij als muzikanten ons, volgens het nieuwe narratief, bijna zouden moeten gaan schamen om in een tribute band te spelen. Want dat hele tribute gebeuren zou ten koste gaan van originaliteit en staan zogenaamd bands met origineel werk in de weg. Deze zouden dan weinig tot geen kans meer maken om hun eigen werk ten gehore te brengen aan het publiek omdat de markt wordt overspoeld door tribute en nog eens tribute bands. Dit heeft online een discussie aangewakkerd waar ik een aparte blog over zou kunnen schrijven. Ga ik dus niet doen want cover en tribute bands hebben altijd al bestaan naast de originele bands. En dat zal altijd zo blijven.

Het vreemde is dat het programma The Voice niet zoveel negatieve ophef heeft veroorzaakt in vergelijking tot de Tribute. Ja, wel in ander opzicht maar daar heb ik het niet over. Wel weet ik dat in de begin periode van The Voice professionele vocalisten hun neus ophaalden om aan dat programma mee te doen. Dat veranderde toen men door kreeg dat het toch wel een heel mooi platform is om je te profileren en om meer optredens te genereren. Het werk in de scene begon steeds meer af te nemen en toen ineens zagen we de eerste professional verschijnen en deze was zeker niet de laatste. Iets van “als het eerste schaap over de dam is”?

Over pro gesproken. Dat professionals niet mee zouden mogen doen met de Tribute is natuurlijk grote onzin. Er is één iemand die ermee is begonnen om dat heel hard te gaan roepen op de socials en dat is een eigen leven gaan leiden. Ik zag de reacties elk seizoen steeds negatiever en heftiger worden. Wie heeft nou bepaald dat pro’s niet mee mogen doen? Dat staat volgens mij sowieso niet in het regelement. Het is je reinste flauwekul om dat zomaar te roepen en het erge is dat degenen die dat roepen geeneens door hebben dat het gros van die Tribute muzikanten al jaren in het vak zitten. En niet op een lullige manier ook. Je denkt toch niet dat die winnende stukadoor altijd alleen maar stukadoor is geweest met als hobby muziek? Men loopt alleen maar te blaten over gezichten die men al eerder ergens op TV voorbij hebben zien komen en/of dat artiesten en bands hun carrière nieuw leven proberen in te blazen. De Tribute is er voor iedereen en als de pro’s beter zijn dan moeten de niet pro’s maar beter hun best doen.

Een cover band speelt liedjes na van verschillende artiesten/band en een tribute band focused zich op één artiest of band van een bepaald tijdperk in de muziekgeschiedenis waardoor men dieper in de muziek duikt en het origineel veel meer benaderd dan de gemiddelde cover band. Voor mij is een tribute een eerbetoon aan en voor mij hoeft dat helemaal niet één op één gekopieerd te worden, liever niet eigenlijk. Het is toch geen Soundmix Show? Wat ik wil horen is de ziel van de muziek en artiest of band die gecoverd wordt…of zal ik zeggen geëerd?

Een kopie horen is leuk maar wat ik belangrijker vind is kwaliteit qua vocalen en muzikaliteit. Tja, en wie bepaald hier nou wat kwaliteit is? Juist, de jury. Ik heb het hier nog steeds over de Tribute. Die geweldige jury die steeds meer door de mand valt met hun commentaar. Aandachtig kijkt en luistert de jury naar de voorbijkomende acts en soms zelfs met een oortje in. Het geluid in de TV studio is nagenoeg perfect om alles goed te kunnen horen dus waarom dat oortje? Die is helemaal niet nodig voor de muziek. Ik ben er bijna zeker van dat het oortje wordt gebruikt voor teksten die worden ingefluisterd door de redactie of door de Mol zelf. Daarna komen vaak de meest verbazingwekkende kritieken en commentaren met het bijbehorende vreemde cijfer. Over de publieksjury zal ik het maar niet hebben want die zitten daar maar voor spek en bonen. Manipuleren van die kastjes is zo gemakkelijk. Geloof me als ik zeg dat er soms dingen misgaan bij de productie zoals het er te vroeg uitgooien van bepaalde acts die eigenlijk nog een of twee afleveringen verder hadden moeten gaan. Paniek! Maar ja, dit soort verwarring krijg je als jury en oortje niet op één lijn zitten.

Op een gegeven moment kwamen de afleveringen op TV. Met een zak chips en een colaatje zat ik klaar op de zaterdagavond. Nogmaals, ik heb een aantal afleveringen live gezien en gehoord. En heel eerlijk, ik heb een aantal acts gezien waarvan de vocalisten niet bepaald zuiver zongen en dan druk ik me nog mild uit. Die bleven dan tot het einde vlak voor de finale in de show zitten…heel opmerkelijk. Ik vond het ook opmerkelijk dat de niet zuiver zingende vocalisten ineens een stuk beter klonken op TV dan in het echt. Behalve eentje, want die zat er live vaak een hele toon naast, dat valt niet te corrigeren en dat hoorde ik ook terug. Toen begon het me duidelijk te worden dat tijdens de montage de stemmen van deze mindere goden worden nabewerkt met Autotune. En dat vind ik echt niet kunnen als je in competitie met elkaar bent. Toen ik dat hoorde voelde ik me echt in de maling genomen als kijker en voormalig liefhebber van het programma.

Als ik dit niet zelf had meegemaakt van dichtbij dan had ik dit soort programma’s waarschijnlijk nog wel leuk gevonden. Net als iedereen denk je het allemaal al te weten maar toch. Alles is ondergeschikt aan het TV programma en zelfs de ogenschijnlijke hoofdrol spelers zijn niet meer dan figuranten totdat…ze winnen en de Ziggo hebben gehaald, dan is het podium eindelijk echt van hun!

“Auto-Tune is audio-software, in 1997 ontwikkeld door Antares Audio Technologies, die toonhoogtes in zang en instrumenten meet en corrigeert naar de dichtstbijzijnde halve toon. Het wordt gebruikt om valse noten subtiel te verfijnen

The Supremium Tribute in Club Hart is verplaatst naar 12 december 2026!

Lieve mensen!

De drie geweldige zangeressen, Cyrille van Hoof, Joanna Bridge en Ingrid Simons staan met hun vette live band in Club Hart gelegen aan de rand van Amsterdam is verplaatst naar 12 december 2026!

Had je al kaarten hebben besteld voor 11 april, check dan even je mail en anders je spambox.

Club Hart is een verborgen parel en dé plek waar de artiesten live optreden in een intieme setting. Bij aankomst wordt je naar je tafel begeleidt en onder het genot van een hapje en een drankje zal je zeker gaan genieten van deze show die je terugbrengt naar de Motown periode. Wij nemen jou mee naar die mooie periode van weleer!

The Supremium Tribute live show moet je gezien hebben!

Bestel je tickets: https://clubhart.live/

Bass Cover #22 – One Minute Groove – Tom Barney’ bass line (Steely Dan) – Gaslighting Abbie…#OMG

De naam van bassist Tom Barney zie ik niet zoveel voorbij komen op Youtube. Maar als je bij Steely Dan hebt gespeeld dan ben je natuurlijk wel een baas! Deze track is te vinden op het Steely Dan album Two Against Nature uit het jaar 2000. Hij is ook te zien en te horen op de live video en speelt hier samen met drummer Ricky Lawson. Deze baslijn is heel open met veel ruimte tussen de noten en alles gewoon lekker getimed. En de bas knort als een lekker dik varken! Als fan van Steely Dan was dit weer een fijne song om op de basgitaar uit te zoeken. Zelf zoek ik alles uit op gehoor maar mocht je deze baspartij willen uitzoeken van blad dan zal er vast een goed uitgeschreven versie te vinden zijn op het internet.

Bass Cover #21 – One Minute Groove – Jack Stratton’s bass line (Vulfpeck) – 3 On E…#OMG

Vulfpeck, een Amerikaanse nerdy funkband die er goofy uitzien, maar wat kunnen deze gasten funken! De bassist van Vulfpeck is Joe Dart maar op deze track speelt hij de baspartij gecomponeerd door multi-instrumentalist en oprichter Jack Stratton. Als Joe speelt dan beweegt hij zijn hoofd als een bobble head, waarschijnlijk zit zijn groove in z’n hoofd! De band speelt meestal vrij korte instrumentale songs met een vintage Funk vibe. Op dit nummer wordt echter gezongen. Ik vind het een groovy en grappige song met een lekker baslijn.

Oh ja, Joe Dart is één van de weinige bassisten waar het live publiek de baslijn meezingt wanneer hij het nummer Dean Town speelt. Eigenlijk ken ik geen andere bassist waar dat bij gebeurd…te grappig gewoon.

Ik zou deze Vulfpeck even checken als je ze nog niet kent. Check dan ook meteen de gitarist Cory Wong met z’n side projects zoals Cory and The Wongnotes en The Fearless Flyers waar Joe Dart ook in speelt.

Gewoon grooven en niet moeilijk doen op de bas is ook lekkerrrr!

Bass Cover #19 – One Minute Groove – Meshell Ndegeochello’ bass line – (Meshell Ndegeochello) – The Way…#OMG

Deze bassist, singer-songwriter, multi-instrumentalist hoorde ik voor het eerst in 1993 kennen toen haar debuut album Plantation Lullabies uitkwam. Voor mij is dit een van de meest baanbrekende albums , en zeker in die tijd. Ik had zoiets toen nog niet eerder gehoord. Ongekend vond ik het, nog steeds trouwens. Het was een rauwe funkplaat met jazz invloeden en hiphop beats met flink wat mooi baswerk die prominent in de mix ligt maar niet overheerst.

Maar goed, toen kwam haar tweede album uit in 1996, genaamd ” Peace Beyond Passion “. Dit was even wennen, het was niet meer die snoeiharde funk, met al die invloeden, die ik gewend was. Het album bevat een heleboel rustige nummers die met haar hypnotische stem een beetje doorkabbelen. Zeker niet slecht maar het was even wennen. Het nummer ” The Way ” sprong er voor mij uit, heeft een simpele baslijn maar is zo groovy, in combinatie met de drums, dat het jaren bij mij bleef hangen. Ik moest het gewoon even opnemen…

Bass Cover #18 – One Minute Groove – Andrew Gouche’ bass line (Chaka Khan) – I Feel For You…#OMG

Andrew Gouche, de Godfather of Gospel bass, de eenna laatste bassist van purple highness Prince speelt uitsluitend 6 snarig en zoals het tegenwoordig in de Afro Amerikaanse Gospel muziek gebruikelijk is, is de bas een hele toon lager gestemd. Volgens mij was groovemaster Gouche daarmee begonnen. Hij speelt melodisch, speelt heel veel noten en slapt als een malle zonder de song in de weg te zitten. Zijn groove is kenmerkend en wat speelt die man op een hoog tempo maar oh zo goed gearticuleerd! Daar mag ik nog wel even aan werken. Deze baspartij is uitdagend voor mij, ik kan er nog langer op zitten oefenen maar dit is toch wel het beste wat ik op dit moment kan op een standaard getunede 5- snarige basgitaar waardoor ik ook in andere postities moet gaan spelen dan hij. Het is altijd een poging waard…

Blog #80 – Humble Heroes sessie met Ingrid Simons

Eindelijk, de video’s zijn nu officieel online en mag ik het delen met jullie! In mijn vorige blog heb ik beschreven hoe ik het allemaal heb ervaren en hoe het eraan toe is gegaan. We zijn met z’n allen trots en blij met het eindresultaat!

V.l.n.r Per Hoogendoorn (drums), Ricky LeauBass (bas), Ingrid Simons (zang), Harvey Avans (gitaar) en Michael Schuurmans (keys)

Even een foto momentje achter de schermen…having fun!

“Geen imitatie maar interpretatie”

V.l.n.r. Per Hoogendoorn (drums), Ricky Leaubass (bas), Ingrid Simons (zang), Harvey Avans (gitaar), Michael Schuurmans (keys)

(Foto: Sanne van den Elzen voor Humble Heroes)