Blog #63 – Pseudoniem RickEau LeauBass

Oktober 1997, om precies te zijn, is de maand en het jaar dat ik voor het eerst op het internet ging surfen. Dat ik me dit herinner heeft te maken met het feit dat het voor mij een big thing was, een happening eigenlijk. Elke keer wanneer ik online ging had ik de hele tijd zoiets van wauw wauw wauw! In die tijd werkte ik op het Europese hoofdkantoor van Cirque Du Soleil in Amsterdam. Op IT gebied was het daar zo ie zo altijd het laatste van het laatste en het nieuwste van het nieuwste en heb ik daar het internet leren ontdekken. Het was een openbaring voor mij en ik wist meteen dat dit het helemaal was! Als je info nodig had dan kon je het allemaal opzoeken op het internet! Wow! Het was allemaal binnen het bereik van een muisklik! Wow! Ik weet zelfs nog het allereerste webadres wat ik intikte. In dat jaar was ik namelijk bezig met de voorbereidingen om mijn homestudiootje op te bouwen en kocht ik heel veel van die apparatuur bij http://www.feedback.nl. wat nu opgegaan is in http://www.keymusic.nl. Alle benodigde info over studio apparatuur kon ik nu allemaal online vinden! Wow! Tja, vandaag de dag weten de kids niet beter dat je alles kan Googlen wat je maar wilt. Voor mij was het een hele nieuwe wereld die open ging! Ken je dat nog? De internetverbinding via de telefoonlijn en dat je modem piepend en krakend verbinding zocht met het internet en dat het gewoon per minuut werd afgerekend met het gevolg dat je aan het einde van de maand een torenhoge telefoonrekening kreeg wegens het te enthousiast en te lang internetten. Dit kan je je toch niet meer voorstellen? Maar ja, zo ging het vroeger allemaal. Nu kan je je niet meer voorstellen dat er geen internet zou zijn want we zijn er nu 100% afhankelijk van geworden.

Toen kwam er social media zoals Hyves, MySpace, Youtube, Pinterest, Facebook, Tumblr, Twitter, Instagram etc. Al vanaf het begin van social media wilde ik mijn eigen gemaakte muziekjes, videootjes, foto’s en tegenwoordig ook blogs online zetten om deze te kunnen delen met iedereen. Ik wilde dit echter niet doen onder mijn eigen naam om twee redenen. Ten eerste leek het me wel leuk om een pseudoniem te hebben waar mijn eigen naam in verwerkt zou zitten en ten tweede keek men vroeger heel anders tegen muzikanten aan waar ik niet blij van werd. Ik ben sinds mijn 24e een kantoorpik en als je vertelde dat je elk weekend optrad met een band ergens in het land dan moest je wel Sex Drugs en Rock & Roll zijn. En als ik op de maandagochtend alleen maar even gaapte of mijn dag niet had dan moest het wel liggen aan het feit dat ik me te buiten was gegaan aan al die verleidingen. Ik ben bijna mijn gehele werkzame leven werkzaam op een financiële afdeling en vroeger noemde men dat de boekhouding. En geloof me, in mijn vroegere jaren op de boekhouding heb ik nog nooit zoveel ouwe stoffige klagende bekrompen mensen gezien die als zombies op kantoor rondliepen omdat ze altijd gestrest en ontevreden waren. Achteraf gezien ben ik ontzettend blij dat ik bewust jarenlang als tijdelijke kracht bij bedrijven aan de slag was gegaan. Ik heb veel gezien en heel veel leuke en minder leuke ervaringen meegemaakt. Door mijn tijdelijke functies heb ik toentertijd de kans gehad en genomen om daarnaast te kunnen werken als muzikant op muzikantentijden zonder dat het de kantoorwerkzaamheden in de weg zat. Door regelmatige vervelende stomme commentaren en opmerkingen van mijn tijdelijke collega’s werd ik al gauw een gesloten persoon. Over mijn privé leven vertelde ik op een gegeven moment alleen maar wat ik kwijt wilde om ze tevreden te stellen want helemaal niks vertellen was geen optie, over de muziek hield ik altijd mijn mond en ronduit praten deed ik zo ie zo niet meer. RickEau LeauBass werd geboren.

Mijn pseudoniem maakte ook dat ik me minder kwetsbaar voelde. Want men komt niet verder dan RickEau LeauBass die jaar in jaar uit heel bewust is geweest van wat hij post op de diverse social media. Dit heb ik gedaan vanaf dag één en als ik mezelf nu Google dan ben ik zeer tevreden met wat ik online van mezelf kan vinden. En natuurlijk, als je echt gaat speuren op het internet dan link je RickEau op een gegeven moment wel aan Ricky….maar dan ben je er ook echt naar op zoek geweest. Ik heb van geen enkele foto, video of blog spijt die ik online heb gezet want eenmaal iets online blijft in principe bestaan tot in de eeuwigheid.

Het is eigenlijk vrij recent dat ik hierin wat opener ben geworden en ook zichtbaar trots ben op hetgeen wat ik doe en wat ik allemaal heb gedaan en heb mogen meemaken. Mijn huidige omgeving en situatie zijn daar uiteraard debet aan en over het algemeen kijken de meeste mensen tegenwoordig ook niet zo gauw meer ergens van op.

LeauBass probeert men trouwens vaak uit te spreken op z’n Frans of vertaalt het men gekscherend als waterbas…te leuk allemaal. Maar het is gewoon een woordspeling: LeauBass = Low Bass = Lage Bas.

De stoffige boekhouders zijn verleden tijd…gelukkig!

© LeauBass 2021

Blog #62 – BridgeDeLeau en De Grote Tuinverbouwing

Wij komen vandaag op TV lieve mensen! Om 17.00u op SBS6 bij het programma “De Grote Tuinverbouwing”. Als je benieuwd bent hoe onze huiskamer en achtertuin is omgetoverd tot een paradijsje dan kan je het vanmiddag allemaal bekijken. Ik kan nu wel alvast geval verklappen dat wij er ontzettend blij mee zijn!

De vakantieperiode is nu toch echt voorbij. Het dagelijkse leven is weer op gang gekomen en de meeste mensen hebben met z’n allen toch weer vakantie in binnen en buitenland kunnen vieren ondanks al het gedoe met PCR-testen en vaccinatiebewijzen. September kan misschien nog een paar nazomerdagen brengen maar volgende maand is het helaas toch echt afgelopen met het warme weer. Maar een nieuw seizoen brengt ook weer nieuwe en leuke vooruitzichten met met zich mee toch? Het is vandaag 11 september en mijn Joanna is jarig! Happy Birthday schatje en nog vele jaren in goede gezondheid!

Haar verjaardag zouden wij morgen uitgebreid gaan vieren tijdens een gezellig etentje in het luxe restaurant Catch by Simonis in Scheveningen met de muzikale omlijsting van Pieter Douglas en Johny Rosenberg voor wie we eigenlijk zouden komen. Het beloofde een mooie crooners middagje te worden met daarbij heerlijke seafood…maar helaas, het optreden is gecanceld en dus gingen we op zoek naar wat anders. Toen dachten we een heerlijke Tepanyakki avondje te hebben gereserveerd. En weer helaas…na de reservering op de kalender te hebben genoteerd mochten we deze na een paar dagen echter weer doorstrepen vanwege een dubbele reservering….serieus?! We gaan nu maar voor minder luxe en dan moet dat avondje uit eten wel gaan lukken. Zou het dan echt?..;-)

Wat een avontuur zo’n TV programma! Ondanks dat we die makeover/metamorfose niet zelf hoefden te doen is het al met al wel vermoeiend geweest. De gewone dagelijkse werkzaamheden gaan gewoon door en je moet voor de opnames er toch tijd voor vrij maken, je hebt vreemde mensen over de vloer en je moet meteen “aan staan” als je wordt geïnterviewd. Met “aan staan” bedoel ik meteen alert zijn en dat is niet altijd even makkelijk. Er is me trouwens iets opgevallen. De mensen die wisten dat wij op TV zouden komen hadden het bijna altijd over de allereerste reactie van de deelnemers wanneer alles onthuld wordt. Ik snap het wel want die eerste reacties zorgen, denk ik, voor een plaatsvervangende schaamte waarbij de kijker zich ongemakkelijk voelt. Deze zogenaamde eerste reactie is eigenlijk wel een momentje als ik er zo over nadenk. Het kan een momentje zijn waarbij de kijker bepaald of hij blijft kijken of weg zapt. Maar de vaste kijkers willen het natuurlijk helemaal zien, die blijven wel kijken tot het einde…maar toch. Wij zijn echter heel benieuwd naar de uitzending want we hebben zelf natuurlijk heel weinig meegekregen van dit hele project. En we zijn uiteraard benieuwd of we er een beetje knap opstaan of dat we hebben staan te stuntelen en…hoe komt onze eerste reactie over op beeld en hoe is alles gemonteerd? Een eindmontage kan zo bepalend zijn voor hoe je overkomt op TV. We gaan het strakjes allemaal zien!

Anderhalve week voordat ze daadwerkelijk begonnen met de werkzaamheden kwamen ze eerst de introductie filmpjes met ons opnemen. Dat was op een mooie zonnige maandagochtend. Op maandagochtend 9 uur stonden ze voor onze deur, we hebben even zitten kletsen met elkaar onder het genot van een kop koffie terwijl de cameraman zijn spullen begon uit te pakken om alles klaar te zetten voor de “voor en na” beelden van de tuin en de huiskamer. Daarna waren wij aan de beurt voor het interview. Nu heb ik totaal geen ervaring met het praten voor een camera en ik heb ook geen flauw idee hoe ik het er vanaf heb gebracht. Je moet constant alert zijn en in de gaten houden dat je niet recht in de camera kijkt terwijl je ook probeert om jezelf te blijven. Ik vond het lastig in ieder geval. We hebben dus de maandagochtend introductie opnames gehad en dan zouden ze op de woensdag in de week daarop gaan beginnen met de werkzaamheden. Alle ramen aan de achterkant van het huis worden dan zowel beneden als boven afgeplakt zodat we niet kunnen zien wat zij allemaal aan het doen waren in de tuin want het moet natuurlijk een verrassing blijven. Omdat we niet gestoord wilden worden tijdens onze kantoorwerkzaamheden en om al die extra prikkels te vermijden hadden we besloten om een paar dagen, voor de oplevering, in een hotel in de buurt te verblijven. Zij konden daardoor ook eerder aan onze huiskamer beginnen wat hun natuurlijk ook beter uit kwam.

En op vrijdag 23 juli was het eindelijk zover! Rond middernacht konden de laatste opnames beginnen en werden wij, zoals het altijd gaat, met de ogen dicht naar binnen geleidt om daarna onze ogen, op aangeven van Ivo, weer te openen, ons te verwonderen en onze eerste reactie te geven. Hoe dit alles is gegaan kan je straks zien op SBS6 om 17.00 en morgen in de herhaling. Ze zeggen dat TV altijd nep is. Ik zal je iets kleins verklappen, de witte wijn op het einde van het programma is appelsap vermengd met water want ze waren de wijn vergeten mee te nemen. Bij ons gaat niks normaal dus proostten we met nep wijn wat de pret natuurlijk niet mocht drukken. Het was heel bijzonder om dit een keer meegemaakt te hebben want dit is denk ik wel een once in a lifetime experience!

Wij zitten er alvast klaar voor met een goed glas wijn in de hand om te proosten op een leuke uitzending en een fijne voortzetting van Joanna’s verjaardag!

Veel kijkplezier!

Oh, enne je kan hieronder een felictatie/verjaardagswens achterlaten voor Joanna als je het leuk vindt!

Alvast een glimp van onze mooie nieuwe tuin

© LeauBass 2021

Blog #61 – Uit het muzikantenleven gegrepen (1)

Onderstaande teksten zijn niet door mij geschreven maar ik vind het zo grappig en zo triest tegelijk dat ik dit hier met jullie wil delen om te laten zien dat het muzikantenleven niet altijd is wat het lijkt. Ik weet helaas niet wie het geschreven heeft anders had ik de namen er wel bij gezet. Toen ik vanochtend opstond zag ik deze zogenaamde brief en tekst op Facebook voorbij komen. Wij moesten er meteen om lachen toen we het lazen want we hebben dit letterlijk allemaal meegemaakt! We’ve been there done that!

Mensen willen een live band voor hun feest maar willen er niet of nauwelijks voor betalen en dan ook nog die denigrerende houding naar de muzikanten toe, het is ongelofelijk gewoon! Van de frituur en drankjes in de schuur of bierhok tot en met de verzoeknummers die je per feest nog eens apart moet instuderen. Hoe grappig dit ook is geschreven, dit komt zeer regelmatig voor weet ik uit eigen ervaring.

Moet er wel even bij zeggen dat onderstaande wel als een cynische grap geschreven is.

Een brief van een klant.

Beste musici. Ik ben binnenkort jarig en zoek een band die op mijn feest wil spelen. Het thema van het feest is ‘Gala’. Helaas is er geen budget maar je krijgt er wel exposure voor. Op mijn feest komen veel mensen en er worden foto en video-opnames gemaakt. Mogelijk gaat dit jullie dan weer optredens opleveren.

Uiteraard wordt er goed voor jullie gezorgd. De frituurpan gaat aan en er zijn drankjes in de schuur of bierhok, dat tijdelijk als kleedkamer en verblijfsruimte zal fungeren tussen de 5 sets door.

Het feest begint om 19 uur en is ’s nachts om 2 uur afgelopen. Er moet dus vroeg worden opgebouwd vóór de visite binnenkomt. Dus opbouwen tussen 15 en 17 uur. Dit kan betekenen dat je dan ’s middags andere opdrachten moet afzeggen in verband met reistijd. Afbreken mag nadat de visite weg is. Echter, jullie zijn ’s ochtends wel voor 5 uur thuis bij jullie hongerige gezin.

Verder is er een dresscode. Jullie moeten allemaal een smoking of gala-jurk dragen. De opvallendste en belangrijkste personen van het feest kunnen natuurlijk niet in normale kleding rondlopen!

Voorts komt er tussen jullie 5 sets door een DJ. Dit betekent dat jullie tussen de sets het podium moeten vrijmaken voor de DJ. Voor de DJ betalen we 2000 euro en die moet dan wel alle ruimte krijgen om te werken. Oh ja, jullie mogen niet al te hard spelen want dan is het effect voor de DJ weg die over jullie P.A. draait. Die moet voluit. Dus graag jullie P.A. niet te hard tijdens jullie optreden. Als de DJ speelt mogen jullie in de kleedschuur wachten. Ik zorg dan wel dat iemand jullie een snack brengt.

Moet ik ook nog vermelden dat jullie twee verzoeknummers moeten instuderen en spelen? Mijn zus wil graag iets zingen. Ze is gék op karaoke. Ik stuur vooraf opnames van de liedjes zodat jullie de weken voor het feest de bladmuziek kunnen uitschrijven en samen een paar keer repeteren in jullie gehuurde oefenruimte. Na afloop van het feest stuur ik jullie de foto’s toe waar jullie ook op staan. Eneh… als jullie een cadeautje voor mij willen meebrengen, ik ben gek op muziek en lekkere drankjes. Ik zou eerlijk gezegd niet weten wat het leven zou zijn zonder (live-) muziek.

Als jullie dit leuk vinden, kan ik jullie bandnaam noteren voor eventuele andere optredens.

Ik hoor graag uiterlijk vanavond wie geïnteresseerd is.

Met vriendelijke groet,

XXX

Een brief van een restaurant en de muzikant.

Been there done that!

© LeauBass 2021

Blog #60 – Unmute Us

De vakantieperiode is bijna voorbij en het dagelijkse leven komt binnenkort weer op gang. Zo jammer dat het weer niet echt geweldig is geweest de afgelopen maanden. Ja, we hebben wel wat mooie dagen gehad maar helaas niet weken achter elkaar. Zo jammer, want ik had maar al te graag wat nieuwe gerechten willen uitproberen op mijn nieuwe BBQ. Ach ja, je kan niet alles hebben he. Al met al hebben we nu meer in onze tuin kunnen zitten dan in 2020. Maar de zomer is nog niet voorbij en tot nu toe heb ik er heerlijk van genoten! Ik hoop jullie ook. Nu de maatschappij weer langzaam met horten en stoten open gaat, hopen we met z’n allen dat de beperkingen gauw zullen verdwijnen zodat we weer normaal naar het theater kunnen gaan, een live concert kunnen bezoeken of een groot familie feest kunnen houden.

Er komt een nieuw seizoen aan met nieuwe kansen maar is dat wel zo? Voor vele mensen die werkzaam zijn in de culturele sector zijn de kansen op een goed leven in de huidige maatschappij flink afgenomen. Het piept en het kraakt nu aan alle kanten en is het echt overleven geblazen. De reserves raken op en de vaste lasten lopen maar door en door. En nee, niet iedereen komt in aanmerking voor een vergoeding van de overheid. Je zal maar diegene zijn die tot die categorie behoort, dan ben je mooi de sjaak! En het zijn er veel die buiten de boot vallen. Voor de muzikanten en andere werkers in de cultuursector is achttien maanden niet werken lang, heel lang. Ik heb het al eerder geschreven maar hier in Nederland heerst het idee dat muziek maken maar een hobby is. Het wordt niet gezien als een volwaardig vak of als een ambacht. Het is dedain wat hier heerst in dit land. Eigenlijk wel logisch want muziek is nou niet bepaald een onderdeel van de Nederlandse volkscultuur en het wordt hier niet met de paplepel ingegoten en ook zijn we niet showbizz minded zoals in b.v. Duitsland. Hier heerst de boerenkool met worst cultuur en dat zie je ook terug in hoe men hier omgaat met cultuur en haar sector. De muzikant is tegenwoordig zelfs geeneens meer de bekende sluitpost want er is gewoonweg geen werk meer.

Als je een muziekinstrument bespeelt dan ben je in vele ogen een hobbyist die blij mag wezen dat hij kan en mag optreden en als je een beetje kan zingen dan hoor je mee te doen bij het progamma “The Voice”. Ik generaliseer nu maar het is wel de mindset van de meeste mensen. Degenen die de afgelopen tijd weer voor het eerst een mooi optreden hebben meegemaakt ervaren dat het publiek om hun heen er naar snakt om weer vermaakt te worden. Het publiek wilt tijdens die optredens weer meegenomen worden door het verhaal, de mooie liedjes, de mooie muziek en weer de interactie meemaken. Dat is live muziek! En dat is niet te vergelijken met een DVD’tje op je wall to wall grote TV en bijbehorende sound system mijnheer de Jonge! Er is steeds meer ellende in de wereld om ons heen en entertainment en vermaak wordt ons ontzegd. Dit ontzeggen gaat negatieve gevolgen hebben op de psyche van de mens. Iedereen heeft cultureel vermaak en ontspanning nodig. We realiseren het alleen nog niet want we zijn met z’n allen te druk met de waan van de dag.

Als je de top professionals straks als pizza koerier of als pakketjes bezorger regelmatig voorbij ziet rijden dan weet je dat de cultuursector dood is….dood als een pier.

© LeauBass 2021

Blog #59 – Entertainment vs Muziek

Toegegeven, ik heb genoten van het Eurovisie Song Festival 2021. Guilty pleasure? Welnee. Zoals velen was ik na een periode van de opgelegde beperkingen en de constante stroom van slechte nieuwsberichten ook toe aan wat positiviteit en ontspanning. Want dat was het wel, het was één groot feest! Lekker languit op de bank met een goed glas wijn en wat snacks. De grote finale op de zaterdagavond bracht me weer even terug in de tijd van toen ik als kleine jongen in mijn beertjes pyjama tussen opa en oma op de bank zat. Toen kon ik zo genieten van de Honeymoon quiz, de Willem Ruis show, de Mounties en natuurlijk ook het jaarlijkse ESF. Er was toentertijd niet zo veel op TV en dan ben je al vlugger tevreden. Het vroegere ESF is uiteraard niet te vergelijken met de overweldigende technische show van tegenwoordig. Zeg nou eerlijk, het was gewoon een fantastisch visueel spektakel! Ik was bijna vergeten dat dat hele circus om de liedjes ging! In mijn pyjama tijd werden de artiesten nog begeleidt door een live orkest en tegenwoordig door een orkestbandje! Ik zelf zou graag meer diversiteit willen zien door de dance achtige nummers gewoon met orkestbandje te doen en de andere liedjes met een live orkest. Daar kan gewoon niks tegenop en het klinkt zoveel mooier allemaal. En wat las ik laatst? Sinds dit jaar mogen de backing vocals ook vooropgenomen op het orkestbandje staan. Huh?! Live is niet meer van deze tijd?! Een orkest is niet meer van deze tijd?! De reden dat een live orkest veel te duur zou zijn vind ik trouwens flauwekul. Hoeveel kosten die technische geintjes allemaal wel niet dan? Let maar op, uiteindelijk gaat het straks toe naar een ordinaire videoclip competitie met playbackende poppetjes en zal het nog minder met muziek te maken gaan hebben. Ok ok, in 2021 door die hele Corona toestand e.d. had een orkest waarschijnlijk ook niet gekund natuurlijk. Ik klink misschien als een ouwe lul maar als de achtergrondzang niet meer live hoeft te zijn, waar gaat het allemaal nog over dan? Dan hou je dus alleen de leadzang over en die was ook vaak tenenkrommend slecht maar visueel was het ESF wel een meesterwerk…tja.

Entertainment is in mijn beleving niet altijd muziek maar andersom is het heel vaak wel. Ik zeg heel vaak wel want een muziekje op een begrafenis vind ik nou niet bepaald entertainment. Entertainment is puur vermaak. Muziek daarentegen kan meerdere functies hebben b.v. op een begrafenis, bruiloft of in een film etc. Het is maar hoe je het bekijkt. Het grappige is dat veel mensen zich negatief hebben uitgelaten over het ESF en dat het weinig met muziek te maken zou hebben. Daar ben ik het ook wel mee eens but what’s new? De verpakking wint het hier ook weer van de inhoud. Uh? Welke inhoud? Nou, de liedjes, voor zover je van liedjes kan spreken. Maar als je je nou eens bedenkt dat het geen muziek avondje is maar een avondje vol entertainment dan kijk je er toch weer misschien anders tegenaan en kan je er misschien zelfs van genieten.

Een artiest die een avond met een orkestbandje staat op te treden zie ik ook niet als een avondje muziek maar een avondje entertainment. Niks mis mee naar het is gewoon anders dan met een live band. Het is misschien niet de meest muzikale beleving maar kostenbesparend en minder rompslomp is het wel voor de betreffende partijen. Ik bekijk alles vanuit mijn perspectief als uitvoerend muzikant en dit soort zaken vallen gewoon mij op want hoe meer orkestbandjes hoe minder muzikanten er nodig zijn snap je. En dan heb ik het nog geeneens over de DJ. Als bassist heb ik in het verre verleden ook een tijdje in het artiesten begeleidingswereldje gezeten en eigenlijk ben je niet meer dan een levend orkestbandje. Het enige verschil zit hem in het visuele, de energie en dynamiek die een live band met zich meebrengt. Maar voor de rest speel je gewoon het liedje en als je met goeie professionals werkt, die hun zaakjes goed voor elkaar hebben, dan klinkt het live precies zoals op de plaat. En het live laten klinken precies zoals op de plaat in wat voor genre dan ook is echt een vak op zich! Dat kunnen, wat mij betreft, alleen de besten. Een artiest die alleen gewend is om met een orkestbandje op te treden verwacht vaak ook dat je alles exact zo speelt als op de plaat. Als de band maar een tingeltje of een pingeltje mist of het kleinste geluidje die hij/zij op een bepaalde plek in het liedje verwacht dan raakt die helemaal van slag, die gasten heb ik vaak genoeg langs zien komen. Zo’n artiest heeft echter nooit geleerd om te anticiperen op live omstandigheden en dus paniek paniek! Die hebben gewoon geen kilometers gemaakt met live bands en moet alles precies zo zijn zoals ze het gewend zijn en niks anders. Ik heb het hier niet alleen over zogenaamde B-artiesten maar dit heb ik ook vaak genoeg bij gevestigde namen zien gebeuren. Daar komen die artiesten gewoon mee weg, die kunnen dat maken vanwege hun grote naam en status. Wij muzikanten zouden zonder pardon eruit gebonjourd worden en vervangen worden door een ander die perfecte partijen speelt, constant scherp is en paraat staat en kan anticiperen op alles wat om zich heen gebeurd. Waar ik zelf het meest van kan genieten zijn de café gigs. Hopelijk zijn dit soort snabbels niet verdwenen na de crisis. Het is altijd behelpen in zo’n kleine ruimte maar ik mis wel met een leuke club mensen lekker spontaan spelen en reageren op elkaar i.p.v. de hele tijd naar het bladmuziek te turen. Muziek maken heet dat.

De orkestband wordt gestart…de artiest komt, de artiest zingt, de artiest entertaint en de artiest gaat”

PS: Het mooie weer is begonnen en de vakantieperiode is bijna aangebroken! Juli en augustus zijn maanden waar ik heerlijk ga genieten van het mooie weer en van alle mooie dingen in het leven. De batterij moet weer even opgeladen worden voor wat er komen gaat in het nieuwe seizoen.

Fijne vakantie allemaal en tot september!

© LeauBass 2021

Blog #58 – Teatro Pereyra zomer 1997

Het is alweer een tijdje geleden en moet het een en ander uit mijn herinneringen ophalen. Maar.. het was een prachtige mooie zomerdag in juli 1997 en ik zit op de fiets op weg terug naar huis. Ik kan het me nog goed herinneren want ik kwam van Mijnheer Gitaar, een muziekwinkel die toenertijd aan de Roelofhartstraat in Amsterdam was gevestigd. Ik had net een kleine sequencer ingeruild voor een zwarte Fender Squire Jazz Bass voor het geval ik weer eens op reis zou gaan als bassist, gewoon een goed en niet te duur instrument voor erbij. Blij en zwetend fietste ik , met mijn nieuwe aanwinst op de rug, net weg van de winkel en op dat moment ging mijn mobiele telefoon af. Jawel, die telefoon had ik al een paar jaar…zo’n grote Nokia 1610, ken je die nog? Ik nam de telefoon op en de andere kant kwam met de vraag of ik beschikbaar was voor optredens gedurende 6 weken in nachtclub Teatro Pereira in Ibiza stad, the place to be voor live muziek! Ergens volgende maand zouden we vertrekken. Zonder het te beseffen ging ik akkoord met een intens muzikaal avontuur die ook nog eens mijn kijk op het leven heeft veranderd. Ik was en zie me zelf nog steeds als een soort van sessie muzikant en achteraf gezien waren het gedurende zes weken topsessies. Een aantal groepsleden waren mij wel bekend van naam maar ik kende ze niet persoonlijk, dat hoort er gewoon bij maar spannend vond ik het allemaal wel. Namen als Jimi Bellmartin, Robert Pijnenburg werden genoemd en ik had zoiets van….okay okay te gek we gaan het allemaal meemaken! Het bleek achteraf dat ook Richenel zich twee weken later onverwachts bij ons aan zou sluiten, maar dat hadden we echter niet kunnen bevroeden.

Eenmaal aangekomen in de vertrekhal van Schiphol maakten de bandleden voor het eerst kennis met elkaar en we vertrokken met een grote Boeing richting het eiland. Eenmaal aangekomen werden we verwelkomd door de grote baas van de nachtclub. De man in de tuinoverall, die hij overigens altijd droeg, kwam ons tegemoet en zorgde er voor dat de hele groep per taxi linea recta eerst richting Pereira ging. Daar aangekomen maakten we eerst even kennis met het barpersoneel, aten en dronken we eerst wat en werd ons de twee appartementen toegewezen waar de groep gedurende de komende zes weken zou vertoeven. Het ene appartement was pal tegenover de club en de ander 5 minuten verderop dichtbij het pleintje om de hoek (zie foto hier beneden). Ik liep tezamen met de andere bandleden met onze koffers richting het appartement om een lekkere douche te nemen en de omgeving te verkennen. De band die hun laatste avond speelde vertrok de volgende dag richting huis en diezelfde dag moesten wij aantreden. Nu moet je je voorstellen dat de meesten van ons elkaar nooit eerder hebben ontmoet en dus nog nooit hebben samengespeeld. En weet je waar goeie ervaren muzikanten altijd een handje van hebben om te zeggen? Ach, we spelen het repertoire wel even weg. Jaja, we hebben het de eerste gig ontzettend zwaar gehad, het ging moeizaam en het was gedurende drie sets maal drie kwartier gewoon overleven. En ja hoor, we kregen, nadat we klaar waren om 03:00u, op onze kop van de grote baas, en goed ook! Als wij morgen weer zo slecht zouden spelen dan zouden we de dag er na op het vliegtuig zitten richting Nederland bulderde hij het uit.

Pleintje bij ons appartement

Het zijn geen lullige bandjes die in de Teatro Pereira komen spelen en de lat voor ons muzikanten ligt dan ook best wel hoog. We moesten niet gaan denken dat we het allemaal wel even wegspelen en dus was meer inzet vereist en spraken we na de eerste gig meteen maar af om 1 á 2 middagen te gaan repeteren met z’n allen zodat we de weken daarna overdag lekker in onze blote kont op het strand konden zitten. Zo gezegd zo gedaan, we repeteerden wanneer de middagzon volop scheen, het was bloedje heet maar wat was het gezellig. De deuren van de club stonden wagenwijd open voor een koel briesje en de terrasbezoekers en voorbijgangers wilden maar al te graag op de foto met ons terwijl we bezig waren. Blijkbaar hadden we de eerste avond toch iets losgemaakt bij het publiek! De eerste repetitie dag ging voorspoedig, we hadden nog het een en ander afgesteld en goed gezet qua apparatuur en we waren helemaal klaar voor onze tweede avond!

En de tweede avond was een succes, een groot succes! De band was op dreef, het repertoire ging zowaar vlekkeloos en de grote baas stond met een glimlach achter de lange bar tussen zijn bedienend personeel. De repetitie op de derde dag stond in het teken van de puntjes op de i zetten en meteen dan maar ook de liedjes doornemen die onze mooi boy zanger zou gaan doen. Jaja, die hadden we ook, we hadden Jimi en we hadden mooi boy. Wij als “echte” muzikanten deden in het begin een beetje lacherig als hij zijn MJ pasjes deed op het podium en tja, het top40 repertoire konden wij als “echte” muzikanten niet echt serieus nemen natuurlijk want wij waren immers van de Soul en de Jazz. Maar we kregen al gauw door dat hij degene was die al die mooie vrouwen trok naar de club en dat vonden wij natuurlijk helemaal niet erg. Doe jij maar je MJ danspasjes mooi boy dressed in white, dan hebben we tenminste heel wat mooi vrouwenvolk als publiek dachten wij bij ons zelf.

Met de Soulking

Nou is Ibiza een hot Island en dan heb ik het niet alleen over de tempratuur. De zwoele avonden in Pereira waren vaak hot and steamy. Tijdens het spelen keek ik altijd het publiek in en zag toen zoveel mooie Spaanse schoonheden die je recht in de ogen aanstaarden om je aandacht te trekken. Die waren er niet 7 dagen per week natuurlijk maar wel heel vaak. We hadden ze dan letterlijk voor het uitkiezen. Als we begonnen te spelen dan hing er altijd een soort magie in de lucht. Het was waarschijnlijk ook de combinatie tussen mooi boy en Jimi. Maar als Jimi begon te zingen dan ging letterlijk alle aandacht richting het podium. Wat een stem en wat een showman was het! Ik heb nog nooit meegemaakt dat een zanger zo’n impact heeft op het publiek. Gewoon een rauwe ongepolijste authentieke Soulman stond er op het podium. Wij werden door het Pereira publiek op handen gedragen en voor het eerst kon ik me een beetje voorstellen hoe het is om een “rockster” te zijn. We werden overal herkend en aangesproken, de band was een groot succes en een trekpleister in Ibizastad. Na zo’n twee weken kwam de welbekende zanger Richenel spontaan even langs om een drankje te doen en een liedje mee te zingen. Na al het bandgeweld zette hij samen Robert Pijnenburg op de vleugel de Jazzstandard “My Funny Valentine” in. Mijn mond viel open van verbazing, onze monden vielen open. Ik wist niet dat deze man zo geweldig mooi Jazz kon zingen! Het publiek stond ademloos te kijken en je kon letterlijk een speld horen vallen terwijl er normaal gesproken nooit stilte heerst. De Spaanse toeristen luisteren met hun hart en wat een magische avond was het weer! Vanaf die avond zou hij zich bij onze band voegen gedurende ons verblijf. Ineens hadden we drie totaal verschillende zangers met een totaal geheel eigen stijl die het Pereira publiek muzikaal heeft verwend in de zomer van 1997.

Waarom ik specifiek Richenel, Robert Pijnenburg en Jimi Bellmartin noem? Alledrie zijn ze ons ontvallen. Toen Jimi op 28 mei 2021 overleed dacht ik meteen van…”en dat is drie”. Er zijn gewoon drie bandleden van toen overleden. Best bizar als ik er zo over na denk. Deze sessieband was bijzonder, het was een samenstelling van personen met een geweldige synergie die op bepaalde momenten gewoon konden zweven tijdens het spelen en high van de muziek het podium af stapten.

Robert Pijnenburg was een begenadigd keyboardist en pianist die, in Pereira, onder het spelen geweldige arrangementjes verzon. Hij was een geniale swingende humoristische muzikant met het hart op de goed plek. Ik heb de meest geweldige partijen langs horen komen en elke avond was het weer anders, hij kon grillig zijn, speelde avontuurlijk en met flair waar ik ontzettend van heb genoten. Hij is één van de muzikanten die een band kon laten zweven. Robert heeft mij een jaar later in mijn allereerste eigen huisje in Amsterdam opgezocht en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik zal nooit vergeten dat hij me toen vertelde dat hij niet oud zou worden. Hij wist het toen al en zo geschiedde. Hij is 50 jaar geworden…R.I.P.Robert.

Richenel, een extravagante zanger die ook verbazingwekkend mooi Jazz kon zingen. Hij trad op het eiland ook veel op in discotheek Pacha als travestiet en de hele band was uitgenodigd om als VIP zijn optreden te komen bezoeken. Werkte je als muzikant bij Pereyra dan had je een passe partout en kon je gratis naar binnen in de grote discotheken waar je toenertijd voor een toegangsticket al gauw 100 gulden kwijt was en 14 gulden voor een Colaatje. Maar Rich zou eerst voor ons gaan koken voordat hij naar z’n optreden ging. Hij maakte zich voor de show klaar in de badkamer en tegelijkertijd stonden de piepers en de gehaktballen op in de keuken. Hij dekte de eettafel voor ons met een half opgemaakt gezicht en toen het eten klaar was serveerde hij alles op in vol ornaat op zijn hoge hakjes. Man man man, wat hebben wij gelachen met hem! Hier is ook weer een passievolle geweldige creatieveling te vroeg heen gegaan. Hij is 62 jaar geworden…R.I.P. Richenel.

Richenel

Jimi Bellmartin, de winnaar van de allereerste The Voice senior in 2018 . Buiten dat hij een geweldige zanger/entertainer was kon hij ook geweldig goed koken. Naast de Hollandse pot van Richenel kwam er dan ook regelmatig Indo food op tafel. Een zachtaardige lieve man die met iedereen door één deur kon. De mensen hielden gewoon van hem en hingen aan zijn lippen. Zijn publiek was ook altijd zo dankbaar als hij gezongen had. Hij was een uniek mens met veel charisma die iedereen inpakte met zijn stem en door de manier hoe hij kon entertainen. Door met hem op te trekken en op te treden heb ik veel van hem geleerd. Jimi was een rasartiest en een Soulking. Twee weken na het Ibiza avontuur ontmoette ik hem voor het laatst in een studio in Amsterdam om voor hem een studiosessie te doen. Daarna heb ik hem nooit meer gezien totdat hij een aantal jaren geleden op de buis verscheen. Hij is 72 jaar geworden…R.I.P. Jimi.

Jimi Bellmartin

Ibiza ’97 was voor mij een intens avontuur. Om zes weken lang zeven dagen per week zonder één dag vrij elke nacht in deze nachtclub te kunnen werken moet je sterk in je schoenen staan. Voordat je het weet ga je je te buiten aan alle verschillende verleidingen op het eiland, en dat zijn er veel kan ik je zeggen. Het deed mentaal en fysiek wat met me. Het was zwaar en intens en zocht mijn rust door alleen boven op een berg te gaan zitten, lekker met z’n allen overdag op het strand te liggen en in de mooie zee te gaan zwemmen of een wandeling te gaan maken. Ik merkte dat ik bij het schrijven van deze blog een beetje emotioneel werd, ik moest graven in mijn geheugen en deed onderzoek op Google om te kijken hoe het hun drie was vergaan de afgelopen jaren. Ze zouden een heel interessant boek hebben kunnen schrijven over hun leven want ik heb veel van hun verhalen mogen aanhoren. Wat een voorrecht is het om met deze drie charismatische unieke artiesten avond aan avond op het podium te hebben gestaan.

Hieronder is een Google maps link waar je kan zien hoe Teatro Pereyra er van binnen uit zag en waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

” En dat is drie “

© LeauBass 2021

Blog #57 – Doodgeslagen biertje

Wij zijn inmiddels een jaar verder na ons muzikaal avontuur. De single Gebroken Spiegel van Joanna Bridge, de theatershow Overleven voor Dummies, de voorbereidingen, het radio optreden op NPO 5 bij Tineke de Nooij en ons Tijd voor Max TV optreden lijken wel een eeuwigheid geleden. Als ik onze MP & Co zo aanhoorde afgelopen week dan zijn wij zo’n beetje als laatste aan de beurt om weer wat te mogen doen. In een voorgaande blog schreef ik al dat een crisis als deze middelmatigheid veroorzaakt. Ja, ik snap dat er ergere dingen zijn in de wereld maar ik betrek het even op ons muziek wereldje. Er zijn inmiddels al een flink aantal artiesten/muzikanten die er de brui aan hebben gegeven omdat het allemaal te lang duurt. Hey, de schoorsteen moet immers blijven roken. Artiesten en muzikanten staan al heel lang stil en stilstaan is achteruitgang, dat is gewoon een feit. Ik snap heel goed dat als je het financieel niet meer trekt je wat anders moet gaan doen en dan heb ik het geeneens over motivatie en inspiratie. Hoelang kan je dat nou volhouden? Het duurt allemaal te lang nu. Het zou mij in ieder geval geen goed doen als ik me telkens zorgen moest maken hoe ik de maand doorkom. Dit soort situaties zorgen ervoor dat je je niet kan focussen en ook is er geen tijd genoeg meer om je vaardigheden bij te houden laat staan om ze verder te ontwikkelen wat vaak ten koste gaat van de kwaliteit. Want…oefening baart kunst.

Wanneer alles weer open is en we weer los mogen gaan dan is het logisch dat wij muzikanten/artiesten eerst weer even moeten inkomen, weer de spieren moeten losmaken, zich moeten rekken en strekken, weer conditie en routine moeten opbouwen willen we weer op ons oude niveau presteren. En sommigen van ons zullen eerst even de wonden likken want reken maar dat er flink veel schade is opgelopen. Vanuit een jaar niks doen naar ineens weer op een podium performen is niet niks. Er zal waarschijnlijk veel veranderd zijn. Ik denk hierbij aan de infrastructuur die in korte tijd nog meer is afgebrokkeld. Nog minder podia en nog steeds heel veel aanbod van artiesten en muzikanten die voor hun plekje in deze business nog harder zullen moeten vechten. Wat niet veranderd is de kritische houding van het publiek. Die verwacht gewoon top entertainment en top prestaties van de performers, crisis of geen crisis. Performen is een marathon waarbij je lichamelijk en geestelijk in goede conditie moet zijn wil je blijvend iets kunnen neerzetten wat staat als een huis. Valt niet mee hoor in deze bizarre tijd.

Wij hebben in 2020 heel veel leuke dingen meegemaakt en iets moois neergezet. Maar weet je wat ik jammer blijf vinden, dat we met al onze beste vrienden, familie en kennissen niet hebben kunnen napraten over alles wat we hebben meegemaakt en ook de 50e verjaardag van Joanna niet groots hebben kunnen vieren. Meteen na de laatste noot van de show moest het publiek direct richting de uitgang en hup door naar huis. Ik had het me zo anders voorgesteld. Na de show mengen tussen de mensen in de gezellige theater-lounge. Napraten over de show, complimenten in ontvangst nemen om daarna samen met cast en crew het hele avontuur af te sluiten met een champagne toast. Kort daarna zouden we normaal gesproken iedereen bij ons thuis hebben uitgenodigd op onze befaamde sateh BBQ met de speciale marinade van chef ondergetekende. We zouden dan horen hoe iedereen alles heeft beleefd en hoe ze hebben meegeleefd met ons. Niets van dit alles, helemaal niets. Na de allerlaatste noot te hebben gespeeld verstomde het geluid al vlug en werd dit alles niet meer dan een herinnering en sloeg het heerlijke ijskoude bier om in een lauw doodgeslagen biertje.

“Performen op niveau is een marathon lopen”

© LeauBass 2021

Blog #56 – Luisteren met de ogen

Een groep vrolijke jonge dames komen giechelend op de toonbank af en eentje vraagt aan mij: “ken jij die videoclip waar die jongen en dat meisje samen op een bergtop staan te zingen in de stromende regen”? Ik zeg: “nee helaas niet, maar als je het voor me zingt dan herken ik het misschien”. “Maar ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe het gaat maar ik weet wel dat ik het een heel leuk liedje vind” zegt ze. Vervolgens proberen haar vriendinnen het voor me te neuriën , ook zij wisten de videoclip precies te beschrijven maar het liedje…tja. Ah! Ik herken de melodie tussen het gegiechel door en ga in de grote CD kast achter me op zoek naar de CD-single. Tja, dit waren nog eens leuke tijden! Dit soort dingen maakte ik regelmatig mee in de platenzaak waar ik vroeger werkte. Het meisje rekende af en de giechelende groep verliet tevreden de winkel. Zo, had ik weer iemand blij kunnen maken met een CD’tje waarvan ze voornamelijk de videoclip herinnerden en niet de muziek.

Ik bedoel maar, ze kwam mij dus uitleggen hoe het liedje er uit zag. Het visuele aspect is zo belangrijk tegenwoordig. Tuurlijk, dit aspect is altijd belangrijk geweest maar heb nu toch wel het gevoel dat mensen muziek steeds meer en meer beleven met hun ogen en dat de uitspraak “de muziek zal voor zichzelf spreken” steeds minder op lijkt te gaan. Zeg nou eerlijk, een liedje op zich stelt tegenwoordig weinig meer voor behalve als er een interessant verhaal omheen hangt en er een videoclip van is. Ik heb het hier niet over het verhaal van de tekst zelf. Nee, het verhaal erom heen. Men verpakt als het ware het liedje door een verhaal erom heen te wikkelen. Eigenlijk is de verpakking daarmee een gedeelte van de inhoud geworden. En ik vind het niet erg als het verhaal erom heen aansluit op de inhoud maar heel vaak staat dat ook nog eens los van elkaar. Helaas gaat het niet alleen om de inhoud en kan het één niet meer zonder het ander om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Want dat is toch wat je wilt als je je product aan de man wilt brengen. Kun je je voorstellen dat wanneer je een mooi verpakt verjaardagscadeautje krijgt, je het verpakkingsmateriaal ook als cadeautje beschouwt? Dat is toch raar? Het gaat toch om de inhoud, het liedje? Dan het gezicht, we willen een gezicht zien en die kunnen linken aan het liedje. Ben je duidelijk zichtbaar, ben je goed te vinden op het internet? Ik heb artiesten en muzikanten online langs zien komen die waarschijnlijk denken dat hun alles zomaar komt aanwaaien, zowel professionals als amateurs met veel pretentie en torenhoge verwachtingen maar doen er niks aan om gezien te worden. Man, als het je broodwinning is…hoe dan?! Als ik online op zoek ben naar jou als artiest of muzikant dan wil ik in één oogopslag kunnen zien wie jij bent en wat je doet. En als het me te lang duurt dan heb je een grote kans dat ik verder swipe want ik heb het geduld er niet voor, en met mij zovelen want tegenwoordig hebben we allemaal een aandachtsboog van een vlieg. Als je gezien wilt worden dan heb je toch audio, video, foto’s en pakkende inhoudelijke teksten en goeie achtergrondinformatie nodig. Ik wil jou makkelijk kunnen vinden en je zal mij moeten mij overtuigen zodat ik jou aanklik wat weer zou kunnen leiden tot aankoop van hetgeen je te bieden hebt. Moet ik te lang naar jou op zoek dan gaat het voorbij want ik zie zoveel andere mooie dingen langskomen. Mij werd eens verteld, de wereld zit niet op jou en je kunstuitingen te wachten. Nou, vul maar zelf in hoe je dit kunt proberen te realiseren dat het publiek je wel ziet staan…als je dat wilt tenminste. Het publiek wilt eerst iets zien voordat ze gaan luisteren. Er is online gewoon zo gigantisch veel aanbod, je hebt geen keus dan jezelf luid en duidelijk te profileren. Men luistert met de ogen dus laat je zien zodat je uiteindelijk beluisterd wordt. Hoe vaak heb ik wel niet gehoord “heb je die nieuwe clip gezien?” in plaats van “heb je dat nieuwe liedje al gehoord?”.

Bassisten hebben trouwens ook vaak de neiging om te luisteren met de ogen. We spelen vaak patronen, patronen die we in onze gedachten als het goed is al uitgetekend zien op het fretboard in plaats van het te horen. Een voorbeeld: het 3e vakje op de A-snaar, dan denken we van “dat is een C”, maar weten we ook hoe die klinkt? Hey, ik doe dit zelf ook en probeer dit te doorbreken door op een juiste manier te oefenen op de bas. Het vakjes en patroon denken is prima maar als dat alles is wat je doet dan valt dit naar mijn mening ook onder luisteren met de ogen. Natuurlijk moet je weten waar je je vinger moet zetten maar nog belangrijker is dat je weet hoe de noten klinken. Mijn ultieme doel, op mijn instrument, is dat ik in mijn gedachten de noten al kan horen voordat ik ze speel in plaats van dat ik ze alleen zie. Maar dat vergt nog flink wat oefening…:-)

Luisteren met de ogen maakt een oppervlakkige luisteraar

© LeauBass 2021

Blog #55 – Bassist’s bassist/Drummer’s drummer

Afgelopen week heeft ons klein kikkerlandje twee grote muzikanten verloren. Kwam ik dinsdag thuis van kantoor zie ik op Facebook ineens een plotseling overlijdensbericht voorbijkomen van Charly Angenois. Alhoewel ik hem niet persoonlijk heb gekend kwam dit wel even bij mij binnen. Ik heb hem zo vaak op TV gezien als bassist bij Paul de Leeuw, Cor Bakker en zoveel andere artiesten. Jarenlang kwam hij bij mij binnen in de huiskamer via de beeldbuis, altijd spelend op zijn 5-snarige Tobias basgitaar of Contrabas. Voor mij was Charly de ultieme bassist’s bassist met een grote staat van dienst. Altijd in dienst spelend van het liedje en de artiest, een echte sideman. Hij is voor mij een voorbeeld hoe een ideale sessie muzikant/bassist zou moeten zijn. Voor mij is hij een icoon en vind het heel erg jammer dat ik hem nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten. Hij staat letterlijk op mijn lijstje van muzikanten die ik graag de hand had willen schudden. Het was binnen handbereik, het was alleen maar een kwestie van tijd dat ik hem een keer zou ontmoeten. Hij is niet meer en hij zal gemist worden. Van wat ik begrijp uit alle reacties op sociale media is dat hij ook een fantastisch persoon zou zijn geweest. Hij is 66 jaar geworden. Selamat Jalan Charly…R.I.P.

Vorig jaar heb ik met veel plezier geluisterd naar de Podcast van Basgasten met Charly Angenois.

Een paar weken geleden dacht ik een gezellig interview te gaan beluisteren met drummer Oscar Kraal. In de eerste minuut van het interview werd al meteen duidelijk dat hij ernstig ziek is en in het laatste stadium was beland. Hij zou niet lang meer te leven hebben. Ik weer terugspoelen naar het begin van het interview, hoorde ik dat nou goed?! Bemmmm, die kwam ook even binnen zeg! Meer dan 25 jaar geleden heb ik het voorrecht gehad om een aantal sessies met hem te mogen spelen. Er zijn drie drummers, met wie ik ooit heb gespeeld, die mij altijd zijn bijgebleven en Oscar is een van hen. Als je met zo’n drummer speelt dan kan het gewoon niet misgaan. Hij is een drummer’s drummer. Deze geweldige muzikant en sympathieke dude zal mij altijd bij blijven. Hij is 50 jaar geworden. Goede reis Oscar…R.I.P.

Ondanks het slechte nieuws heb ik toch genoten van de Podcast van Humble Heroes met Oscar Kraal

HAAL ALLES UIT HET LEVEN, HET KAN ZOMAAR INEENS OVER ZIJN

Blog #54 – Elk huisje heeft zijn kruisje

Nee het komt mij niet aanwaaien, nee het komt haar niet aanwaaien, nee het komt ons niet aanwaaien. Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor je teruggeworpen wordt in de tijd. Dat je weer alles opnieuw moet leren wat je geleerd hebt en dat je je lichamelijke krachten letterlijk weer vanaf het nulpunt moet opbouwen. Het is zwaar, lichamelijk en geestelijk maar ik ben ervan overtuigd dat, wanneer Joanna hier uitkomt, zij een nog betere zangeres zal zijn en een nog sterker persoon dan ze al was. Man man man, die zanglessen die zij nu krijgt van de geweldige zangdocent Ingrid Simons zijn intens en zwaar. De leerling moet hier tot het uiterste gaan en de grenzen opzoeken net zoals in de professionele muziekwereld. Wil je goed worden en goed blijven dan is het gewoon keihard werken en moet je gewoon aan staan…punt. In dit geval is het ook een kwestie van lichamelijk herstellen na Corona en de ziekte van Pfeiffer tegelijkertijd te hebben gehad. Haar immuunsysteem is aangetast en het Corona virus is in het bloed gaan zitten waardoor ze maar 40% zuurstof in het bloed heeft waardoor ze een groot risico loopt op een hartinfarct wanneer ze zich teveel inspant. Ik ga altijd mee naar die zanglessen en ik voel de intensiteit hiervan zelfs ook….heftig heftig! Ingrid heeft in de muziek business op zanggebied, hier in Nederland, het plafond reeds meerdere keren aangetikt en wat mij betreft is er geen betere, zij is het beste van het beste. De lessen die Joanna van haar krijgt maakt ook onderdeel uit van de revalidatie in combinatie met fysiotherapie want die longen moeten weer op volle kracht gaan werken om goed te kunnen zingen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes maar we zien progressie en dat geeft hoop en perspectief. Ik hoef je niet te vertellen dat dit traject gepaard gaat met heel wat emoties…

Met vallen en opstaan…

Als je van ver moet komen omdat het Corona virus en de ziekte van Pfeiffer je tegelijkertijd flink te grazen heeft genomen dan heeft dat een grote impact op je hele welzijn, je hele leven en alles daarom heen. Wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen met passie voor het vak!…#trotsopbridge

Onderstaande link geeft goed weer hoe Joanna dit alles ervaart. Want als je tijdens de eerste golf Corona hebt gehad dan wordt daar heel anders mee omgegaan en ben je gewoon nog slechter af dan de latere patiënten. Lees onderstaand artikel en besef dat dit virus heel wat meer ellende met zich meebrengt dan alleen ziek zijn.

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5217994/longcovid-klachten-lang-corona-virus-erkenning-q-koorts-c-support?fbclid=IwAR2fot_Q3ddPjMesdmZlqhpPOh-BvGHo_y1sulPP9TwPeZHWwn5o86XT-3E

© LeauBass 2021