Blog #54 – Elk huisje heeft zijn kruisje

Nee het komt mij niet aanwaaien, nee het komt haar niet aanwaaien, nee het komt ons niet aanwaaien. Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor je teruggeworpen wordt in de tijd. Dat je weer alles opnieuw moet leren wat je geleerd hebt en dat je je lichamelijke krachten letterlijk weer vanaf het nulpunt moet opbouwen. Het is zwaar, lichamelijk en geestelijk maar ik ben ervan overtuigd dat, wanneer Joanna hier uitkomt, zij een nog betere zangeres zal zijn en een nog sterker persoon dan ze al was. Man man man, die zanglessen die zij nu krijgt van de geweldige zangdocent Ingrid Simons zijn intens en zwaar. De leerling moet hier tot het uiterste gaan en de grenzen opzoeken net zoals in de professionele muziekwereld. Wil je goed worden en goed blijven dan is het gewoon keihard werken en moet je gewoon aan staan…punt. In dit geval is het ook een kwestie van lichamelijk herstellen na Corona en de ziekte van Pfeiffer tegelijkertijd te hebben gehad. Haar immuunsysteem is aangetast en het Corona virus is in het bloed gaan zitten waardoor ze maar 40% zuurstof in het bloed heeft waardoor ze een groot risico loopt op een hartinfarct wanneer ze zich teveel inspant. Ik ga altijd mee naar die zanglessen en ik voel de intensiteit hiervan zelfs ook….heftig heftig! Ingrid heeft in de muziek business op zanggebied, hier in Nederland, het plafond reeds meerdere keren aangetikt en wat mij betreft is er geen betere, zij is het beste van het beste. De lessen die Joanna van haar krijgt maakt ook onderdeel uit van de revalidatie in combinatie met fysiotherapie want die longen moeten weer op volle kracht gaan werken om goed te kunnen zingen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes maar we zien progressie en dat geeft hoop en perspectief. Ik hoef je niet te vertellen dat dit traject gepaard gaat met heel wat emoties…

Met vallen en opstaan…

Als je van ver moet komen omdat het Corona virus en de ziekte van Pfeiffer je tegelijkertijd flink te grazen heeft genomen dan heeft dat een grote impact op je hele welzijn, je hele leven en alles daarom heen. Wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen met passie voor het vak!…#trotsopbridge

Onderstaande link geeft goed weer hoe Joanna dit alles ervaart. Want als je tijdens de eerste golf Corona hebt gehad dan wordt daar heel anders mee omgegaan en ben je gewoon nog slechter af dan de latere patiënten. Lees onderstaand artikel en besef dat dit virus heel wat meer ellende met zich meebrengt dan alleen ziek zijn.

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5217994/longcovid-klachten-lang-corona-virus-erkenning-q-koorts-c-support?fbclid=IwAR2fot_Q3ddPjMesdmZlqhpPOh-BvGHo_y1sulPP9TwPeZHWwn5o86XT-3E

© LeauBass 2021

Blog #53 – Had ik toen maar

Het voelt de laatste tijd alsof ik al heel lang op een stoel zit. Een comfortabele stoel, dat wel . Maar als je te lang achtereen zit dan weet je op een gegeven moment niet meer hoe je moet zitten en begin nu wel een beetje te draaien. Ik ben een gezegend mens maar dit is wel hoe ik me op het moment voel door die lockdown met alle restricties die erbij komen kijken. We zitten we er nu precies een jaar in. Het duurt allemaal te lang nu. Nu kan ik redelijk goed met deze situatie omgaan en heb genoeg om handen. Maar toch…ik mis het gewone dagelijkse leven, ik mis de live muziek! Echt wennen zal dit nooit. Nu moest ik onlangs even denken aan de huidige generatie studenten. En in deze blog in het bijzonder aan Conservatorium studenten…en dan betrek ik het even op mezelf want ik had vroeger heel graag die opleiding willen doen.

Had ik maar Conservatorium gedaan toen ik nog jong was. De laatste tijd denk ik hier regelmatig aan. Waarschijnlijk komt het omdat ik ongelofelijk veel conservatorium muzikanten zie/hoor langskomen op Facebook, podcasts en YouTube. En ik studeer in de avonduren ook nog regelmatig op m’n instrument om alles wat ik heb gemist een beetje in te halen. Ik realiseer mij ook wel dat er genoeg gasten die deze opleiding hebben gedaan uiteindelijk toch hebben moeten besluiten om iets heel anders te gaan doen in hun leven want niet iedereen is een succesverhaal natuurlijk. En hier zit het hem in, ik heb de kans ook nooit gekregen om het te proberen. Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik veel jaren verspild. Ik moest en zou computerprogrammeur, piloot, advocaat of dokter worden van mijn vader. Maar als je mij goed kent dan weet je dat dit niks voor mij is en als je mij heel goed kent dan zal je hier waarschijnlijk keihard om lachen. Nou ja zeg, dokter Ricky de gynaecoloog…haha! Verschrikkelijk toch…moet er niet aan denken! Wat er toen gebeurde is dat ik heel veel jaren op twee gedachten hinkte en aan alles begon te twijfelen. Wel of niet doen of zal ik het gewoon doorzetten als een rebels kind of niet? De zin om mijn best te doen op school was er ook helemaal niet. Ik wilde muziek maken, ik wilde basgitaar spelen, alleen maar dat. Doordat ik niet werd gestimuleerd in wat ik het liefste doe deed ik alles maar half half, zelfs basgitaar spelen. In die tijd liep ik maar een beetje aan te klooien en liep met alles de kantjes er vanaf. Er was geen focus, geen concentratie, geen inspiratie, geen motivatie…helemaal niets. Alles wat ik wou ondernemen wat met muziek te maken had werd gewoon platgeslagen, het mocht gewoonweg niet. Dat maakte me onzeker en een twijfelaar. Wat moest ik nu? Ik wilde muziek maken en muzikant zijn en ik wilde toen eigenlijk niets anders. Stel dat ik gestimuleerd werd om het toch te proberen dan had ik zoiezo eerst een vooropleiding moeten doen. Dat is misschien 1 of 2 jaar. En als dat niet gelukt zou zijn dan zou die zogenaamde droom om naar het Conservatorium te gaan meteen zijn afgelopen. Als je nog zo jong bent dan heb je nog de mogelijkheid om je helemaal onder te dompelen in hetgeen wat je graag wilt doen. Je woont nog veilig thuis en hebt dan nog niet zoveel verplichtingen. Alleen maar bezig zijn met muziek en je onder gelijkgestemden begeven leek me geweldig! Als je nog een tiener bent dan moet je gewoon een opleiding doen die je heel erg graag wilt doen. Je moet gewoon je passie volgen en er helemaal voor gaan. En op je 21ste ga je een keer verder goed nadenken over het pad dat je in je leven verder wilt bewandelen want uiteindelijk moet je het straks toch allemaal zelf doen. Dit is eigenlijk sinds kort dat ik er zo over denk, ik heb maar lopen aanmodderen tot zo rond mijn 25ste jaar omdat de motivatie ontbrak. Zonde van al die jaren!

Tot voor kort dacht ik trouwens dat Conservatorium muzikanten alles konden spelen en dat iedereen die daar vanaf komt ook hartstikke goed kan spelen en alles ook begreep. Tja, hoe naïef gedacht was dat. Ook hier heb je ze natuurlijk in alle soorten en maten zoals in elk ander vakgebied en ieder z’n eigen niveau natuurlijk. Gezien het grote aantal muzikanten is het ook maar voor de happy few weggelegd waarvan steeds dezelfde namen telkens weer circuleren. Dit heeft volgens mij niet alleen maar te maken met het niveau wat iemand heeft. Ik denk dat een groot netwerk toch ook een grote bijdrage kan leveren. Tja, en dan heb je nog de factor geluk… ergens op de juiste plek en juiste tijd zijn.

Mezelf gedurende een aantal jaren onderdompelen in alles wat met muziek en je instrument te maken heeft samen met gelijkgestemden, dat leek en lijkt me nog steeds ontzettend gaaf. Ik heb hetzelfde ervaren tijdens mijn audio engineerings opleiding, onderdompelen en het was niks anders dan Pro-Tools, Logic, mengtafels, microfoons, kabels, opnemen, editen, mixen en alles wat verder met studiotechniek te maken had. En dan zat ik overdag op kantoor en in de avonden en weekenden in de schoolbanken of in de studio. Het was gewoon met gelijkgestemden alleen maar dat en niks anders. Nu is zo’n Conservatorium een volledige 4-jarige voltijd opleiding. Dat kan je alleen doen als je jong bent. Later als je wat ouder wordt komen er steeds meer verplichtingen om de hoek kijken waardoor je je niet meer volledig of helemaal niet meer kan wijden aan zo’n studie. Alleen maar met één ding bezig zijn voor een aantal jaren en er heel diep in duiken…hoe mooi is dat! Ik ben goed terechtgekomen en een tevreden mens maar vraag mezelf soms weleens af wat voor muzikant ik nou zou zijn als ik wel die kans zou hebben gekregen toen ik jong was?

© LeauBass 2021

Blog #52 – I Will (not) Survive

Het is 31 december 1999 en ik had me voorgenomen om nooit meer in een typisch bruiloften en partijen bandje te gaan spelen. Het nummer I Will Survive staat zo’n beetje symbool voor het standaard repertoire wat bijna elke coverband speelt in het bruiloften, feesten en partijen circuit. Ik was er op dat moment zo klaar mee met dat feesten en partijen gebeuren en wist toenertijd ook niet zo goed meer hoe ik er mee om moest gaan ondanks dat de verdiensten flink waren. Dat waren financieel gezien gouden tijden voor muzikanten en helemaal als je 2 á 3 keer per week een optreden had. Maar daar werd ik niet echt gelukkig van. Als ik nog veel langer bij dat bandje gebleven zou zijn dan zou echt alle speelplezier voor altijd verloren zijn gegaan, ik had dat niet overleefd. Die bewuste oudjaars dag was dan ook mijn laatste optreden met dat coverbandje om meer dan 10 jaar niet meer live te gaan optreden. Eerder in april 1999 was ik ook begonnen om een opnamestudio op te bouwen in mijn huis om me verder daarop te storten. Naast een fulltime baan moest ik wel een keuze maken, of tijd steken in de studio of in het bandje.

Dus stortte ik mij op het studiogebeuren voor een decennia lang. Zoals ik al eens eerder schreef, ik had zelfs nog een studio opleiding gevolgd om in een grote studio en op een groot console te kunnen werken. Die opleiding vond ik een feest. Gewoon op zaterdag overdag naar school en dan dezelfde avond tot middernacht daar de studio in duiken om je schoolprojecten te doen en als het niet klaar was dan ging je zondag gewoon verder. Het irritante van die digitale opname mogelijkheden is, vind ik dan, dat je constant maar moet updaten en upgraden. Ik had er op een gegeven moment gewoon genoeg van om constant maar weer kosten te maken om met je software up to date te blijven. Het is gewoon veel geld en de updates en upgrades blijven komen natuurlijk. En dan is je computer op een gegeven moment ook nog eens te traag geworden door al die steeds zwaardere progamma’s, ik werd er niet goed van. Ik praat hier over 15 á 20 jaar geleden he. De lol ging er ook later wel vanaf bij mij. De inkomsten werden ook steeds minder want de homestudio’s kwamen in korte tijd binnen het bereik van iedereen omdat de apparatuur op een gegeven moment toegankelijker werd en goedkoper. Op een gegeven moment had ik bijna tot geen klandizie meer en ik had dan ook geen zin meer om te blijven investeren. Tegenwoordig kan je met een laptop, wat software, een goeie geluidskaart en microfoon alleen al zo’n beetje alles doen maar 20 jaar geleden was alles anders.

Meer dan 10 jaar lang had ik niet meer op het podium gestaan met mijn basgitaar en er ook niet echt op gespeeld in die periode. Mijn moeder werd ernstig ziek in 2010 en ik werd haar fulltime mantelzorger. In die heftige periode pakte ik, na al die jaren, mijn basgitaar weer op en het voelde meteen weer fijn en vertrouwd. Mijn moeder moedigde mij trouwens tijdens haar ziektebed periode ook aan om de bas weer op te pakken omdat zij als geen ander wist wat dat voor mij betekende. Ik realiseerde mij dat ik gewoon weer live moest gaan spelen. Dat is toch het allerleukste. Niet meer in een bruiloften coverbandje zoals voorheen maar iets heel anders wilde ik gaan doen. Ik moest iets gaan zoeken wat ik nog niet had gedaan. En ja hoor, er werd een bassist gezocht en na auditie te hebben gedaan werd ik bassist in een veel spelende bluesrock band. Een van de eerste gigs die ik deed met hun was meteen op een groot buitenpodium in het centrum van Zoetermeer tijdens het jaarlijkse Bluesfestival in 2013. Het was na een hele lange tijd dat ik weer op zo’n groot podium stond en toen ik na de gig thuiskwam deed mijn hele lichaam gewoon zeer van alle inspanningen. Ik moest gewoon weer routine opdoen…dat was het gewoon. Ik was het gewoon niet meer gewend. Deze band was, na 13 jaar niet meer te hebben gespeeld, het begin van wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds het liefste doe. En dat is bassen! Gewoon weer lekker bassen! Ik heb 13 jaar lang gewoon stilgestaan op de bas!

Na 13 jaar stond ik weer op het podium te bassen. Helaas slecht beeld en geluid…maar ik ben het toch echt…;-)

Ok ok, ik geef het toe. Tuurlijk, ik ben daarna wel weer in bruiloft coverbandjes gaan spelen. En ik vond het ook allemaal heel gezellig en leuk voor zolang het duurde allemaal. In het laatste coverbandje heb ik trouwens wel mijn Joanna ontmoet, dat moest gewoon zo zijn…:-). Kijk, ik heb er geen hekel aan om in coverbandjes te spelen maar ik verveel me na een tijdje en al helemaal als er meerdere malen dezelfde nummers herhaald worden. Ik vind het repeteren altijd zo langdradig. Als je liedjes exact naspeelt van de plaat dan heb ik zoiets van, studeer het thuis gewoon goed in en speel het tijdens de repetitie gewoon door om de puntjes op de i te zetten. Maar nee, er zit altijd iemand tussen die het weer tig keer over wilt gaan doen omdat hij of zij het niet kan onthouden, geen huiswerk heeft gedaan of het technisch gewoon niet aankan. Oefenen doe je maar thuis en kom pas repeteren als je je partijen door en door kent. Ik heb er gewoonweg geen geduld meer voor. Ik heb gemerkt dat als ik ergens nieuw ben en het hele repertoire nog moet instuderen, ik het nog leuk en interessant vind. Op het moment dat dat er in zit en we de oude nummers weer eindeloos gaan herhalen en “dood” gaan repeteren dan vind ik het al gauw saai worden. Dat hou ik op een gegeven moment gewoon niet vol.

Wat ik heb bijgeleerd in de afgelopen 8 jaar? Een goeie focus hebben en zorgen dat je je shit op tijd goed voor elkaar hebt. Waarom? Anders verspil je onnodig tijd en energie. Niet teveel praten en discussiëren tijdens repetities maar gewoon doen. Een vast bandje hoeft dan ook niet meer zo voor mij. Ik zeg nooit nooit maar het freelancen, sessie dingetjes en natuurlijk onze eigen projecten vind ik des te leuker! Nu maar afwachten wanneer we weer samen muziek mogen maken want het duurt nu wel erg lang allemaal. Heb er wel weer zin in!

Ik hoop dat we deze bizarre periode als muzikant allemaal zullen overleven om daarna weer te kunnen genieten van de optredens.

© LeauBass 2021

Blog #51 – Age is just a number

Mijn allereerste baan was bij een grote platenzaak in de Kalverstraat. Die ene met dat geel blauwe logo die heel veel filialen had in heel Nederland. Daar kijk ik met heel veel plezier op terug. Wat een leuke tijd was dat. Ik was vroeger een goeie verkoper, had goeie praatjes en ik had zelfs klanten die alleen door mij geholpen wilden worden. Dat verkoper zijn ben ik gaandeweg een beetje kwijtgeraakt geloof ik. Anyway, mijn volgende baan werd een kantoorbaan. Op mijn 24e belandde ik op de financiële afdeling van een theater/film producent. Dat was even wat anders, een hele dag op je stoel zitten en naar een beeldscherm staren. Maar de werkomgeving was natuurlijk wel mijn ding met allemaal gedreven creatievelingen en enthousiaste hardwerkende mensen om je heen. Het was geen lullig bedrijf. Ze deden best wel grote producties en voordat de zaak failliet ging heb ik nog wel even met het welbekende Oscar beeldje in m’n handen op de foto gestaan. Dat was voor een Nederlandse film die dus in de prijzen was gevallen in Amerika. Tja, en dan stond ik ook nog eens in de aftiteling van die film want als assistent boekhouder en kasbeheerder vond de producer dat ik er ook bij hoorde. Dat was natuurlijk geweldig maar jeetje, wat was dat een saaie film die ik nooit heb afgekeken…hahaha! Een hartstikke leuke periode was het wel. Ik was zo rond de 25 en in de bloei van mijn leven. Echter werd ik toen voor de eerste keer in mijn leven geconfronteerd met mijn leeftijd. De financieel directeur kwam toen naar mij toe en vroeg mij heel serieus wat ik nou wilde gaan doen met mijn leven. Ik kon toch niet voor altijd maar die functie bekleden en daarnaast muzikant zijn want ik was immers al 25?! Ik kan mij het gesprek niet meer precies herinneren maar het kwam er op neer dat ik dus al oud was. Hoe suf is dat? Dus ik was toen al oud op mijn 25e en ik kon niet tevreden zijn met de functie en daarnaast ook muzikant zijn? Hmmm…

Men gaf mij het gevoel dat ik op mijn 35e al hoogbejaard was volgens de maatstaven van onze maatschappij. Ik liep bij tijd en wijle uitzendbureaus in en uit en ik merkte tijdens de gesprekken meteen dat ze me te oud vonden. Mochten ze natuurlijk niet zeggen dus kreeg ik maar te horen dat ik overgekwalificeerd was. Uiteindelijk zochten ze iemand met veel ervaring die net van school komt. Hoe dan? Dus op je 35e hoor je eigenlijk al je hele leven op de rit hebben volgens de standaard normen. Huisje, boompje, beestje en de hele rataplan. Daar is niks mis mee maar zijn de mensen die daar nog niet aan toe waren dan meteen afgeschreven losers? Zo voelde het wel allemaal. Het omslagpunt ervaarde ik in 2011, tijdens de financiële crisis. Toen begon men te zoeken naar ervaren personeel en deed leeftijd er veel minder aan toe. Ik kon na het overlijden van mijn moeder en mantelzorgperiode dan ook meteen weer aan de slag.

De muziek business is wat dit betreft genadeloos. Ik zie een hele generatie muzikanten gewoon naar de achtergrond verdwijnen, uit beeld bedoel ik. Zelfs al zitten ze in de begeleidingsband bij bijvoorbeeld De Toppers, ze worden zonder pardon vervangen door jongere versies. Zo’n groot karaoke achtig volksevenement is toch eigenlijk voor iedereen? Nu niet meteen gaan denken, wie wilt daar nu gaan spelen? Dit zijn goed verdienende high profile gigs. En de schoorsteen moet blijven roken toch? Tja het plaatje, daar gaat het om natuurlijk. Maar dan nog, de artiesten die hier de hoofdrol spelen zijn zelf toch ook niet meer de jongste, op Jantje na dan. Dit is maar een voorbeeld he. Ik zie ook zoveel jonge gasten komen en gaan op de vele TV zenders dat ik het allemaal niet meer bij hou, zo oppervlakkig allemaal. De behoefte om TV te kijken wordt daardoor ook steeds minder en minder. De topmuzikanten van toen die jarenlang de zogenaamde A-artiesten hebben begeleidt zijn nu verbannen naar de studio en de kleinschalige gigs. Als ze maar niet meer met hun ouwe kop in beeld komen. Tuurlijk, de nieuwe generatie moet ook een een kans krijgen. Maar op basis van een zogenaamd perfect visueel plaatje?….hmmmm.

“Papa, dat is geen echte muziek want ik hoor gitaren en echte drums”. Ik verzin dit niet he, dit is een uitspraak die ik voorbij heb horen komen. Nou gaat dit niet over mijn kind natuurlijk want die heb ik niet. Dus als er echte instrumenten te horen zijn dan is het geen echte muziek? En als Linda de Mol met een perfect glad gestreken gephotoshopte gezicht op de cover staat van een magazine dan is dat wel echt? Uuuhhh jaaa, er zijn jonge mensen die dat wel denken. WTF?…ik word oud man…en gelukkig maar!

Als jongeman van 25 vond ik iemand van 50 al oud. Inmiddels ben ik die leeftijd gepasseerd. Ik dacht toen vaak alles al te hebben meegemaakt, alles te hebben gezien, alles beter te weten, dacht het soms zelfs het allemaal zelf te hebben uitgevonden en dat de ouderen het allemaal niet zo goed snapten. Ik realiseerde mij toen niet dat veel dingen in het leven in een cirkeltje ronddraaien, net als de mode, alles komt op een bepaald moment gewoon weer een keertje terug. Wat nu als not done wordt gezien kan in het volgende decennia ineens weer harstikke hot zijn. Jongeren denken vaak de ouderen wel even te vertellen hoe het leven en de wereld in elkaar zit maar de meeste ouderen been there done that!

Het ouder worden komt met lichamelijke ongemakken, daar komen we gewoon niet onderuit. Sommigen voelen en gedragen zich op hun 50ste als een 70 jarige en sommigen blijven gewoon jong van geest en gedragen zich daar ook naar. Ieder z’n ding. Wat mij betreft hoef ik ook niet meer terug naar mijn jonge jaren, ik vind het prima zo. Ik werk nu harder dan ooit, zowel op zakelijk en muzikaal gebied, kan nu beter relativeren, ben dankbaar voor wat ik heb, heb bereikt en waar ik nu sta in het leven. En hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik eigenlijk maar weinig weet en dat ik nog steeds veel heb te leren. Age is just a number…voor mij tenminste.

© LeauBass 2021

Blog #50 – Practise makes perfect

Als mensen mij vragen wat ik nou eigenlijk precies doe als muzikant dan verwijs ik ze altijd maar naar mijn website. Het is voor mij ook niet in een notendop uit te leggen wat ik allemaal doe en wat ik allemaal heb gedaan. Ik heb in veel verschillende bandjes gezeten, veel (kortstondige) invalklussen en (kortlopende) projecten gedaan in diverse muziekgenres…zie Vids en Pics. Ik doe niet maar één ding, ik doe verschillende dingen in diverse genres. De diversiteit, daar zit het hem in. Dat is de reden waarom ik tot op vandaag de dag nog steeds gemotiveerd ben en niet mijn basgitaar aan de wilgen heb gehangen. Het houdt me scherp en fris. Velen weten niet wat het inhoudt om muzikant te zijn en denken vaak dat ik gewoon wat hobbymatig loop te pielen op m’n instrument. Hier deel ik mijn visie, mijn filosofie, mijn gedachten en ervaringen over hoe ik de dingen zie en beleef als een autodidact muzikant/bassist, die naast een fulltime baan, bezig is op professioneel niveau. En omdat ik alles schrijf vanuit mijn perspectief is dit mijn waarheid wat niet per se de jouwe hoeft te zijn.

Je kan muziek gewoon fijn als hobby hebben en dan kan je gewoon doen wat je wilt. Je bespeelt je instrument wanneer je zin hebt en je legt het gewoon weer neer als je het even zat bent. Gewoon even pingelen geeft een fijn gevoel, ik ken dat. En als je vastloopt omdat het te moeilijk wordt leg je je instrument gewoon weer weg en pak je het de volgende keer weer op om waarschijnlijk weer te gaan spelen wat je al kan in plaats van je te richten op wat je nog niet kan. En zo draai je rond in je eigen cirkeltje. Niet erg als je muziek alleen als hobby hebt maar hier zit nou het verschil tussen een hobbyist en iemand die er serieuzer mee bezig is voor zijn beroep of net als ik, een semiprofessioneel muzikant die op een professioneel niveau bezig is. Althans dat probeer ik en dat lukt me geloof ik wel aardig zolang ik mijn vaardigheden maar bijhoud en mezelf blijf ontwikkelen. Eigenlijk willen we allemaal die dingen kunnen spelen die we zelf helemaal te gek vinden. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen.

Het heeft voor mij jaren geduurd om te weten wat er voor nodig is om iets op de basgitaar te kunnen spelen op een bepaald niveau. Dat niveau bepaald iedereen voor zichzelf uiteraard. Dit vind ik al een talent op zich. Net zo goed dat je hebt geleerd hoe je moet studeren. Tja, het klinkt misschien raar maar toch is het zo. Je kan niet zo maar wat doen zonder enige structuur want anders draai je 360 graden doelloos in de rondte. Je moet jezelf een doel stellen en de weg daar naar toe moet een structuur hebben. Ik heb voor mezelf de laatste jaren doelen gesteld die telkens dicht bij mezelf lagen. Ik kan niet ineens gaan rennen als ik nog geeneens heb leren lopen. Dat klinkt bijna net zo cliché als practise makes perfect. Éérst de raw basics en dan pas verder. Ik zoek vaak nummers uit waarvan ik denk dat ik ze aankan op dat moment maar wel telkens weer een niveautje hoger. Een jaar of drie geleden had ik nog niet moeten denken aan onderstaande video. Dat was toen gewoon een brug te ver. En nu…nu is het me eindelijk gelukt met veel geduld en doorzettingsvermogen!

Imitate then Innovate. Ook weer zo’n cliché maar oh zo waar. Je moet van de grootmeesters leren en Victor Bailey vind ik één van de legendarische grootmeesters op de basgitaar (R.I.P.). Iedereen heeft zo z’n eigen voorkeur betreft genre maar ik leer door de beste van de beste te kopiëren in welk genre dan ook. En daarna probeer ik pas datgene wat ik heb geleerd op mijn eigen manier te verwerken in mijn eigen basspel. Als je op de kunst academie leert schilderen dan zal je ook eerst alles moeten leren over de middeleeuwse schilders zoals Rembrandt etc. En ook op die academie zou je de theoretische kant van de kunst moeten leren. Dat is nou eenmaal zo. Het geeft je een goede solide basis en het voorkomt dat je zelf het wiel aan het uitvinden bent en denkt dat je het allemaal zelf heb bedacht. Deze solo baspartij is helemaal gecomponeerd en moet dus precies zo gespeeld worden zoals het er staat en zoals het is. Dat onderscheid moet je gewoon kunnen maken. Als je dit anders speelt dan is het dat nummer niet meer. Dus het begint al met heel goed luisteren en precies die noten spelen en op de juiste manier. Correct spelen in dit geval vind ik belangrijk. Wat ik leer van het uitzoeken van een muziekstuk als dit? Het trainen van mijn gehoor, meer inzicht in de harmonie, vooruit denken terwijl ik speel, coördinatie van de linker en rechterhand. Mijn focus en ook mijn concentratie is veel sterker geworden. Geleerd om alles in hele kleine brokjes onder te verdelen en dan met heel veel geduld en doorzettingsvermogen alles beetje bij beetje in je systeem proberen te krijgen. Noten lezen helpt in dit geval want hij scat er doorheen waardoor de exacte basnoten soms wat moeilijker te horen zijn. Maar je moet het uiteindelijk toch allemaal zelf doen. Ook heb ik geleerd om op een hoger tempo te spelen dan ik voorheen gewend was. Het tempo is best wel pittig hier. Geleerd om de juiste vingerzetting te gebruiken want anders is dit niet te spelen, dit is voor iedereen verschillend natuurlijk maar je moet ook leren om economisch te spelen bij zo’n stuk want anders vallen je vingers er gewoon af. De frasering in dit stuk vond ik verschrikkelijk moeilijk en hierbij kwamen de kleine brokjes goed van pas. En oh ja, ik heb die brokjes ook op een heel laag tempo ingestudeerd. En als je dat niet gewend bent dan zal je merken dat je je gedachten op een bepaald moment er niet meer bij kan houden, die gaan dan op de vrije loop…focus! Dat hoort er allemaal bij. Nu begrijp ik het als men zegt dat heel langzaam spelen moeilijker is dan snel spelen.

Zolang ik rust in mijn kop heb en me zen voel, voor zover mogelijk in deze rare tijden, dan heb ik het gevoel dat ik nog heel wat uitdagende bass covers op Youtube kan zetten. Een heerlijk vooruitzicht vind ik dat…:-)

Talent is iets goed kunnen, je snel iets eigen maken en dat je snapt wat je moet laten om dat resultaat te bereiken.

Talent is nodig maar met minder talent kan je nog heel ver komen als je weet wat je moet gaan doen.

© LeauBass 2021

Blog #49 – Terugblik op 2020

Het jaar 2020 zullen we blijven herinneren als het jaar van de verkiezingen in Amerika, het virus, de lockdowns, de quarantaine, de teststraten, het thuiswerken, de 1,5m maatschappij, de media die constant op de angstgevoelens van de mensen inspeelt en nog zoveel meer ellendige zaken. Ik kijk er in ieder geval op terug met gemengde gevoelens. Voor mij persoonlijk is het een jaar geweest van de pandemie, onze theatershow en de buren die maandenlang aan het verbouwen zijn geweest. Dat laatste heeft er voornamelijk voor gezorgd dat mijn zenuwen overprikkeld zijn geraakt en ik geestelijk en lichamelijk vermoeid ben. Het heeft er in gehakt kan ik je vertellen. Hopelijk raak ik die vermoeidheid gedurende 2021 kwijt.

In januari begon ik me langzaam voor te bereiden op het repertoire voor de show en beetje bij beetje begon ik de muziek uit te schrijven en in te studeren. Op dat moment stond niks eigenlijk nog echt vast en ik wist dat er uiteraard tot vlak voor de show nog dingen veranderd zouden worden. We begonnen onze muzikanten en vocalisten bij elkaar te zoeken voor dit project en gelukkig hadden we de groep redelijk vlug bij elkaar. Helaas hebben we tussentijds wat wijzigingen in de bezetting moeten doorvoeren maar we konden niet anders. We begonnen met repeteren en de tweede repetitie op 10 maart was meteen ook de laatste voor de lockdown. Per direct moesten we alles stop zetten en in alle onzekerheid maar afwachten wat de maanden daarna ons zouden brengen. De eerste lockdown was een feit en ergens in juni ging het land langzaam weer open. Aan het elke dag thuiswerken was ik gelukkig al gauw gewend. In de eerste week van de lockdown moest ik ook nog even tussen de werkzaamheden door naar een crematie van de moeder van één van mijn beste vrienden. Het was nog even spannend of ik wel naar binnen mocht wegens een maximaal aantal toegestane bezoekers. Het bizarre was dat ik aan het einde van de ceremonie mijn beste vriend alleen op afstand kon groeten en meteen naar buiten werd geleidt. Dat voelde even vreemd maar hé, die hele beginperiode van de crisis was vreemd toch.

Je snapt dat gedurende alle verbouwingsellende de Theatershow voorbereidingen moesten blijven doorgaan. Teksten moesten nog afgeschreven worden en uit het hoofd geleerd worden en er moest aan de muziek gewerkt worden. Er moesten ook nog zoveel andere zaken geregeld worden…wat een hel was dat. Dat gedril, het zenuwslopende geboor en het schuddende huis heeft het allemaal niet makkelijker gemaakt. Ondanks de vermoeidheid van alle herrie en de stress dan maar in de avond ook de dingen voorbereiden. Dat viel niet mee maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. En wat ben ik trots op mijn meisje die dit allemaal tot in de puntjes heeft gecreëerd en geproduceerd! Een eigen geschreven single en Theatershow is niet niks! 2021 wordt voor ons een jaar van herstel en bijkomen. En een jaar van nieuwe plannen en creaties.

Jaaaahhh! En dan nu even de leuke en positieve dingen. Ik heb drie korte compilaties gemaakt van de fijne hoogtepunten van ons jaar:

Behind the scenes: Fotoshoot Wisseloord Studio 1
Tijd voor Max op NPO 2
Behind the scenes: Theatershow Overleven voor Dummies

De prachtige foto shoot van Joanna in Wisseloord studio 1 was een vruchtbare en leuke dag. Dit was één van de weinige leuke dagen van het afgelopen jaar. Het live tv optreden van ons bij Tijd voor Max was een fantastisch leuk avontuur. Op deze dag heb ik echt van alles en iedereen genoten. Een bijzonder avontuur was het ook…was trouwens mijn allereerste teeveetje, en dat met 582.000 kijkers! En het absolute hoogtepunt was uiteraard onze Theatershow op 19 september! De weg daar naar toe was eentje met ontzettend veel obstakels maar die hebben we overwonnen. De middagshow was best wel goed ondanks alle technische problemen en de stress die het met zich meebracht. Maar de avondshow was er eentje om in de boeken bij te schrijven, dat was een magische avond! En wat hebben wij het geluk gehad dat wij de show in die periode nog voor maximaal 100 mensen per show mochten spelen i.p.v. 30! Het was letterlijk en figuurlijk een mooie dag.

Het afgelopen jaar heb ik zo’n beetje alles geblogd wat ik heb meegemaakt en dus is alles zo’n beetje wel gezegd. Echter heb ik regelmatig het gevoel gehad dat wij in het begin niet serieus genomen werden, door heel veel mensen. Velen hadden ook tot voor het TV optreden bij MAX niet de moeite genomen om het bizarre levensverhaal van Joanna Bridge te lezen op onze websites terwijl het al maanden van tevoren geplaatst was. We maakten zoveel reclame op de sociale media dat je het eigenlijk niet kon missen. Toen we op TV waren geweest toen kwamen de reacties pas los en vielen de monden open van verbazing. Waarschijnlijk heeft de pandemie daarmee te maken, alles was en is nog steeds corona voor en corona na. Dat snap ik wel hoor en alleen daarom al zou ik die show niet meer zo gauw willen doen. Als de wereld weer tot rust is gekomen, als dat ooit weer terugkomt, dan zouden we het wellicht weer eens kunnen proberen. De ervaring heeft ons geleerd dat het al moeilijk genoeg is om iets onder de aandacht te brengen van mensen. Zoals ik ooit eens eerder heb geschreven in een voorgaande blog, deze show is gewoon te mooi om in de ijskast te laten liggen. Wij blijven hopen op betere tijden.

Dus het voorjaar naar de klote door de pandemie en de zomer naar de klote door die verbouwing en de pandemie. Maar het najaar was geweldig door de Theatershow en alle lieve mensen er om heen! Deze ervaring kunnen ze ons niet meer afpakken. Het jaar 2020 is er een om nooit meer te vergeten. Nou ja, voor een gedeelte dan.

Uiteraard heb ik voornemens en plannen voor het komende jaar. De doelen zijn gesteld met de daarbij behorende tijdlijn. Die stip daar aan de horizon, daar werk ik naar toe zodat we niet stil blijven staan in het leven. Het nu is mooi en de toekomst een verrassing.

Nog vier dagen en dan sluiten we 2020 af. Dit is mijn laatste blog van het jaar en ik wens jullie allemaal alvast een fijne jaarwisseling en een voorspoedig 2021. Blijf veilig en vooral gezond mensen!

Blog #48 – Vriendjes en toch ook weer niet

Vriendschappen in de Music business, daar geloof ik niet zo in En weet je waarom? Artiesten en muzikanten zijn vooral bezig met zichzelf. We zijn allemaal op een bepaalde manier egocentrisch. Wij zijn heel erg bezig om gezien te worden en als het ook even kan het centrum van de wereld te zijn. En om dat te realiseren zijn we heel veel met ons zelf bezig. En dat bedoel ik niet negatief. Als artiest/muzikant probeer je steeds beter en beter te worden in wat je doet. Dat betekent heel veel uren doorbrengen in je eentje…practise practise practise…schrijven schrijven schrijven in je bubbel. Misschien zijn we wel niet van die sociale wezens zoals we zelf denken. Alles draait in eerste instantie alleen maar om ikke ikke ikke en me me me om het daarna te delen met de wereld. Achter de schermen zijn we ook vaak druk bezig om de kunst die we hebben gemaakt de wereld in te brengen. Dat doe je meestal in samenwerking met anderen uit het vak, die mensen heb je gewoon nodig. Dat is vaak een heel team bestaande uit noem het maar op. Zo’n samenwerking bestaat omdat je elkaar wat te bieden hebt of omdat je elkaar van dienst kunt zijn en of dat je elkaar voor de diensten betaald. Als dit soort zaken wegvallen, ontmoet je elkaar dan nog? Zoek je elkaar dan nog op? Vaak niet, dan gaat een ieder gewoon weer z’n eigen weg en zie je elkaar niet meer totdat… je elkaar weer nodig hebt of elkaar weer van dienst kan zijn. Dat is het verschil met echte vriendschap, die is onvoorwaardelijk en in deze business is niks onvoorwaardelijk. “You scratch my back and I will scratch yours”. Wie is er oprecht en wie niet? Het is gewoon een zakelijk cirkeltje met een vleugje kunst waar het voor 90% gaat om bijzaken en voor 10% om de kunst, de kern zelf. Weet je, als er financiën bij komt kijken dan is het ook allemaal niet meer zo vrijblijvend en is het niet alleen maar fun en is niet alles meer even leuk. De funpart is dat ene moment op het podium en hopelijk ook de duku die gestort wordt op de rekening. Maar voor de rest is het gewoon keihard werken, afzien en heel veel laten en veel investeren, zowel in geld en tijd. Het doet soms pijn waar je je doorheen moet bijten.

Leer mij beter kennen door wat ik nu ga vertellen, dan snap je waarom mijn vriendenkring vrij klein is en ik je niet zomaar als een vriend beschouw. Dit gaat helemaal terug naar mijn kleuterperiode. Mijn moeder vertelde mij ooit dat ik als kleuter al erg kieskeurig was met wie ik vriendjes wilde zijn en wie mijn vriendjes mochten zijn. Dat laatste deed mijn wenkbrauwen fronsen. Blijkbaar liet ik niet alle vriendjes in mijn slaapkamer vol met speelgoed spelen. Nee, sommige vriendjes mochten niet verder dan de hal midden in het huis. De drempel van de deur was de grens die ik dan trok. En als een vriendje weer een vriendje meenam en ik vond die niet leuk dan liet ik hem gewoon buiten op de galerij staan. Hij mocht gewoon niet naar binnen van mij. Mijn moeder haalde hem natuurlijk wel naar binnen want ze vond het natuurlijk zielig voor dat arme kindje. Dus ik, als kleuter, keek toen al in welke mate ik iemand mocht en vertrouwde om met mijn dure speelgoedjes te komen spelen. Ja, dure speelgoedjes want ik was en ben een enig kind en een enig kind ook, maar dat terzijde…;-). Ik was een kleuter die andere kleuters maar druk vond en de groene snottebellen die onderaan hun neusjes hingen vond ik buitengewoon smerig…yak! Ik klaagde daar ook over bij m’n moeder. Ik kreeg hoofdpijn van die kinderen want ze maakten zoveel lawaai en gilden de hele dag door wist ze me te vertellen. Hahaha! En al dat snot…ieeewhhh! Wat heb ik gelachen toen mijn moeder dit verhaal aan mij vertelde. Tja, zo was ik als kleuter, de grens aangeven tot hoever de kinderen kunnen gaan bij mij. Eigenlijk zit die kleuter nog steeds een beetje in mij en maak ik tot vandaag de dag niet zo gauw nieuwe vrienden en al helemaal niet kom je zomaar in mijn innercircle. Sommige mensen hebben een hele grote vriendengroep, ik snap dat niet. Je moet al die contacten maar onderhouden en vaak ontstaan er ruzies want de een vind zus en de andere zo, zo vermoeiend allemaal. Wat dat betreft ben ik altijd heel erg op mezelf geweest. Me myself and I. De mensen in mijn eigen kring zitten of zaten voor het grootste gedeelte ook in de muziek. Want tja, daar ontmoet ik nou eenmaal de meeste mensen, vanaf vroeger al. Wat ik al in een eerdere blog heb geschreven, ik ben gezegend met een handjevol beste vrienden die ik al meer dan 35 jaar ken en dat is genoeg voor mij. Onze hechte vriendschap is altijd gebleven door dik en dun. Deze gasten vertrouw ik gewoon voor de volle 100% omdat ik altijd op hun heb kunnen bouwen in goede en slechte tijden….simple as that.

We zitten in een business waar we steeds in ons achterhoofd moeten houden dat niet alles is wat het lijkt dat het is. Hoeveel situaties hebben we wel niet meegemaakt die we niet hebben zien aankomen of het anders hadden verwacht want het was toch immers zo afgesproken en de deal was toch zo goed als rond? Aannames doen, nee dat doen we niet meer want die leiden vaak tot onaangename verrassingen met de gevolgen van dien. Dit zijn toch van die dingen die 2020 mij heeft geleerd. En vriendschappen in de muziek business? Heel weinig. Kennissen? Héél veel…en…there’s no business like showbusiness!

Het is één groot spel die gespeeld moet worden volgens de regels die er niet zijn”

Blog #47 – Bandjesmuzikant of Sessiemuzikant?

Sinds mijn 17e speel ik al in bandjes. En op die leeftijd ben je nog in de waan dat je de hele wereld gaat veroveren met je eigen bandje en dat het voor altijd blijft bestaan want het is allemaal zo leuk en geweldig! Ik kwam in mijn allereerste bandje terecht met muzikanten die geen liedjes wilden naspelen van anderen. Nee, ik ontmoette op mijn 17e een groep muzikanten die een stuk ouder waren dan ik en ook nog eens eigenzinnig …uhhh, ze zijn het nog steeds…;-). En dus werden er eigen stukken muziek gemaakt en gespeeld. Niet dat het goed was maar we hadden wel heel veel plezier met elkaar en we keken altijd weer uit naar de volgende vrijdag of zaterdagavond repetitie om daarna samen naar het Leidseplein te gaan om in ons stamcafé een biertje te drinken en om de hele avond te lullen over de muziek. Het bandje waar ik daarna in terecht kwam werd ook weer zo’n vriendenbandje. Na een overgang van covers spelen naar eigen werk maakte toen dat we er samen heel emotioneel in zaten en een sterke band met elkaar kregen. We hebben een geweldige periode gehad met vele ups en downs. We hebben veel gelachen en ook samen gehuild. Het saamhorigheid gevoel en de vriendschappen die destijds zijn ontstaan heb ik daarna nooit meer ervaren. De periode 1985 t/m 1992 was gewoon heel bijzonder. Dat kan ook niet anders want de muzikanten van toen zijn al meer dan 35 jaar mijn allerbeste vrienden. Sommigen zijn uit mijn leven verdwenen maar ik kan wel zeggen dat ik er vier beste vrienden aan over heb gehouden. Men zegt altijd dat je blij mag zijn met 1 beste vriend, ik heb er vier! Hoe gezegend ben je dan? Door bepaalde omstandigheden gaat een bandje gewoon uit elkaar en daar is niks aan te doen. In dit geval was de koek gewoon op en iedereen ging daarna (muzikaal) z’n eigen weg zonder elkaar uit het oog en uit het hart te verliezen.

Ik wilde natuurlijk verder, en als je verder wilt in de muziek en je muzikale pad wilt vervolgen betekende het dat ik er op uit moest. Verschillende muzikanten ontmoeten in verschillende genres, andere plaatsen ontdekken, verschillende soorten muziek spelen en vooral het muzikantenwereldje ontdekken.

Café Naar Boven was een nachtclub aan het begin van de Reguliersdwarstraat in Amsterdam en even verderop had je Café De Korte Golf. In Naar Boven had je 7 dagen per week live muziek en op zondagavond/nacht een jam sessie. Tegelijkertijd had je op zondagavond vanaf een uur of 9 een jam sessie tot diep in de nacht. Van 1992 tot ongeveer 1999 heb ik daar veel bandjes zien spelen en heb ik daar ook veel staan jammen en opgetreden. In de Korte Golf werd ik op een gegeven moment een van de vaste huisbassisten en dus speelde ik daar in ieder geval eens in de vier weken. Bovengenoemde gelegenheden bestaan allang niet meer maar hier heb ik wel super veel geleerd door met veel verschillende muzikanten samen te spelen. En dat waren vaak niet de eerste de beste kan ik je vertellen. Een jam sessie toenertijd was een avontuur. Je wist pas kort van tevoren wat je ging spelen en met wie. In mijn beleving is een jamsessie een onvoorbereid spontaan muzikaal samenspel. Tegenwoordig studeren ze het thuis vooraf in maar dat noem ik geen jammen. De muziekgenres waar ik me vooral in bevond was de Soul, Funk en Jazz. Het jammen was niet alleen maar van die bekende liedjes spelen en dan maar naspelen maar we kregen ook regelmatig een leadsheet voor ons neus en daar werd dan over geïmproviseerd. En als er een bekend liedje werd nagespeeld dan werd dat liedje ook helemaal verbouwd inclusief flinke solo’s. Oren open, alle zintuigen aan en gaan met die banaan! En als het clubje waarmee je op dat moment speelde goed klikte dan kwamen de magische momenten. En van die momenten heb ik intens genoten en daar kon ik gewoon een hele week op teren, alsof ik op een roze wolk zat. Soms begonnen we met twee akkoorden en spelenderwijs werd dat uitgebreid tot een compositie. Ik mis dat spontane, heb het sindsdien ook eigenlijk niet meer zo vaak meegemaakt. Het staat tegenwoordig allemaal zo vast. In deze creatieve artistieke straat liepen toenertijd de beste muzikanten rond die gewoon lekker konden en wilden jammen. Men was gewoon eager om te spelen! Wat een mooie tijd was dat en wat mis ik het tot op de dag van vandaag.

Dit alles heeft me allemaal gevormd tot de muzikant die ik nu ben. Ik ben door al deze ervaringen een open muzikant geworden met een goed oor. Ik haal mijn neus niet op voor bepaalde genres en respecteer de muziek. Ik weet wat ik kan en wat ik niet kan, ik weet wat ik wil en vooral wat ik niet wil. Ik voel me dan ook meer sessiemuzikant dan een bandjesmuzikant. En natuurlijk heb ik in bandjes gezeten als vast bandlid maar al dat gedoe en die ellenlange discussies binnen zo’n groep laat ik nu voor wat het is. Nee, de laatste jaren ben ik meer van het invallen of eenmalige optredens en projecten. Dit houdt het voor mij allemaal spannend, fris en het houdt me scherp zonder al die routinematige verplichtingen. In de tussentijd probeer ik me muzikaal zo goed mogelijk te blijven ontwikkelen. Het enige waar ik me volledig aan committeer is zangeres Joanna Bridge in de meest brede zin van het woord. En ik denk dat ik daar het komende jaar vanaf een bepaalde periode lekker druk mee zal krijgen…#gewoondoenwatjeleukvindt!…en de rest volgt vanzelf.

Blog #46 – Website 1 jaar!

De tijd vliegt voorbij lieve mensen! Het is alweer één jaar geleden dat mijn website online is gegaan. Op 11 november 2019 had ik het domein http://www.leaubass.com vastgelegd om op mijn net aangemaakte homepage mijn eerste vier blogs in een keer online te kunnen zetten. Inmiddels is het nu een uitgebreide website geworden met tientallen blogs en verschillende pagina’s met alles wat ik maar kwijt wil onder de noemer #basstalk&more. Het schrijven bevalt me goed en vind het ook erg leuk. Aangezien ik niet zo’n prater ben schrijf ik hiermee een gedeelte van wat er in mijn creatieve brein afspeelt van me af. Niet dat het heel veel mensen interesseert maar dat vind ik eigenlijk niet zo boeiend. De meeste mensen zijn toch plaatjeskijkers en voor lezen neemt men tegenwoordig geen tijd meer. Het belangrijkste is dat ik er plezier aan beleef en dat ik dit digitale dagboek in lengte der dagen kan teruglezen. En deze website is ook erg handig als men aan mij vraagt wat ik nou precies doe in de muziek en wat mij allemaal bezig houdt, dan verwijs ik ze naar deze site.

Als ik alleen al kijk naar de afgelopen 10 maanden dan is het echt te veel om dat allemaal terug te halen in mijn geheugen. Wij, Joanna en ik, hebben zoveel gedaan en meegemaakt in zo’n korte en bizarre periode. Gelukkig heb ik het allemaal beschreven in mijn blogs die ik soms op rustige momenten op m’n gemak teruglees met een kleine trotse glimlach op mijn gezicht.

Als je mijn blogs een beetje gevolgd hebt dan zal het je zijn opgevallen dat ik nooit iemand met naam en toenaam noem. Ik geef bijna nooit mijn mening en ben nooit echt kritisch in mijn verhaaltjes. Het komende jaar zal ik wat scherper gaan schrijven want in het echt ben ik niet altijd maar mild. Als je mij loopt te fokken of iets bevalt me niet dan kan ik nogal een scherpe tong hebben. Ik merk dat ik heel neutraal schrijf en vaak ook heel algemeen en vrij voorzichtig. Zal in 2021 toch wat meer het achterste van mijn tong gaan laten zien denk ik zo. Echter zonder kwetsend en beledigend te zijn. Mijn website is letterlijk mijn domein en dat is heerlijk. Het is hier geen sociale media waar iedereen maar z’n emmer vol met stront kan deponeren als hij of zij daar zin in heeft. Hier kan ik gewoon mezelf zijn en schrijven wat ik wil zonder al die bullshit commentaren die ik regelmatig voorbij zie komen op sociale media, zo verschrikkelijk en dom vind ik dat. Niet gehinderd door enige kennis roeptoetert men vaak maar wat.

Mijn eerste vier Las Negras blogs zijn eigenlijk de reden geweest dat deze website is ontstaan. De inspiratie die ik heb opgedaan tijdens die song-writers bootcamp heeft inmiddels geleid tot tientallen blogs en heel veel andere content zoals videootjes, foto’s etc. Deze site heb ik tot nu toe altijd up to date gehouden en dus zijn er altijd weer nieuwe dingen die je misschien nog niet hebt gezien. Ik zou zeggen, neem een kijkje op alle pagina’s en check ook eens mijn favoriete links. Er zou zomaar iets voor jou tussen kunnen zitten wat je leuk vindt en nog niet kent. Oh en vind je het leuk dan kan je je ook abonneren op mijn blogs. Schrijf je in onderaan bij My Mind My Soul My Bass en je krijgt mijn laatste blog automatisch in je mail!

Yesss, op naar 11 november 2021 met vele nieuwe blogs!