Blog #53 – Had ik toen maar

Het voelt de laatste tijd alsof ik al heel lang op een stoel zit. Een comfortabele stoel, dat wel . Maar als je te lang achtereen zit dan weet je op een gegeven moment niet meer hoe je moet zitten en begin nu wel een beetje te draaien. Ik ben een gezegend mens maar dit is wel hoe ik me op het moment voel door die lockdown met alle restricties die erbij komen kijken. We zitten we er nu precies een jaar in. Het duurt allemaal te lang nu. Nu kan ik redelijk goed met deze situatie omgaan en heb genoeg om handen. Maar toch…ik mis het gewone dagelijkse leven, ik mis de live muziek! Echt wennen zal dit nooit. Nu moest ik onlangs even denken aan de huidige generatie studenten. En in deze blog in het bijzonder aan Conservatorium studenten…en dan betrek ik het even op mezelf want ik had vroeger heel graag die opleiding willen doen.

Had ik maar Conservatorium gedaan toen ik nog jong was. De laatste tijd denk ik hier regelmatig aan. Waarschijnlijk komt het omdat ik ongelofelijk veel conservatorium muzikanten zie/hoor langskomen op Facebook, podcasts en YouTube. En ik studeer in de avonduren ook nog regelmatig op m’n instrument om alles wat ik heb gemist een beetje in te halen. Ik realiseer mij ook wel dat er genoeg gasten die deze opleiding hebben gedaan uiteindelijk toch hebben moeten besluiten om iets heel anders te gaan doen in hun leven want niet iedereen is een succesverhaal natuurlijk. En hier zit het hem in, ik heb de kans ook nooit gekregen om het te proberen. Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik veel jaren verspild. Ik moest en zou computerprogrammeur, piloot, advocaat of dokter worden van mijn vader. Maar als je mij goed kent dan weet je dat dit niks voor mij is en als je mij heel goed kent dan zal je hier waarschijnlijk keihard om lachen. Nou ja zeg, dokter Ricky de gynaecoloog…haha! Verschrikkelijk toch…moet er niet aan denken! Wat er toen gebeurde is dat ik heel veel jaren op twee gedachten hinkte en aan alles begon te twijfelen. Wel of niet doen of zal ik het gewoon doorzetten als een rebels kind of niet? De zin om mijn best te doen op school was er ook helemaal niet. Ik wilde muziek maken, ik wilde basgitaar spelen, alleen maar dat. Doordat ik niet werd gestimuleerd in wat ik het liefste doe deed ik alles maar half half, zelfs basgitaar spelen. In die tijd liep ik maar een beetje aan te klooien en liep met alles de kantjes er vanaf. Er was geen focus, geen concentratie, geen inspiratie, geen motivatie…helemaal niets. Alles wat ik wou ondernemen wat met muziek te maken had werd gewoon platgeslagen, het mocht gewoonweg niet. Dat maakte me onzeker en een twijfelaar. Wat moest ik nu? Ik wilde muziek maken en muzikant zijn en ik wilde toen eigenlijk niets anders. Stel dat ik gestimuleerd werd om het toch te proberen dan had ik zoiezo eerst een vooropleiding moeten doen. Dat is misschien 1 of 2 jaar. En als dat niet gelukt zou zijn dan zou die zogenaamde droom om naar het Conservatorium te gaan meteen zijn afgelopen. Als je nog zo jong bent dan heb je nog de mogelijkheid om je helemaal onder te dompelen in hetgeen wat je graag wilt doen. Je woont nog veilig thuis en hebt dan nog niet zoveel verplichtingen. Alleen maar bezig zijn met muziek en je onder gelijkgestemden begeven leek me geweldig! Als je nog een tiener bent dan moet je gewoon een opleiding doen die je heel erg graag wilt doen. Je moet gewoon je passie volgen en er helemaal voor gaan. En op je 21ste ga je een keer verder goed nadenken over het pad dat je in je leven verder wilt bewandelen want uiteindelijk moet je het straks toch allemaal zelf doen. Dit is eigenlijk sinds kort dat ik er zo over denk, ik heb maar lopen aanmodderen tot zo rond mijn 25ste jaar omdat de motivatie ontbrak. Zonde van al die jaren!

Tot voor kort dacht ik trouwens dat Conservatorium muzikanten alles konden spelen en dat iedereen die daar vanaf komt ook hartstikke goed kan spelen en alles ook begreep. Tja, hoe naïef gedacht was dat. Ook hier heb je ze natuurlijk in alle soorten en maten zoals in elk ander vakgebied en ieder z’n eigen niveau natuurlijk. Gezien het grote aantal muzikanten is het ook maar voor de happy few weggelegd waarvan steeds dezelfde namen telkens weer circuleren. Dit heeft volgens mij niet alleen maar te maken met het niveau wat iemand heeft. Ik denk dat een groot netwerk toch ook een grote bijdrage kan leveren. Tja, en dan heb je nog de factor geluk… ergens op de juiste plek en juiste tijd zijn.

Mezelf gedurende een aantal jaren onderdompelen in alles wat met muziek en je instrument te maken heeft samen met gelijkgestemden, dat leek en lijkt me nog steeds ontzettend gaaf. Ik heb hetzelfde ervaren tijdens mijn audio engineerings opleiding, onderdompelen en het was niks anders dan Pro-Tools, Logic, mengtafels, microfoons, kabels, opnemen, editen, mixen en alles wat verder met studiotechniek te maken had. En dan zat ik overdag op kantoor en in de avonden en weekenden in de schoolbanken of in de studio. Het was gewoon met gelijkgestemden alleen maar dat en niks anders. Nu is zo’n Conservatorium een volledige 4-jarige voltijd opleiding. Dat kan je alleen doen als je jong bent. Later als je wat ouder wordt komen er steeds meer verplichtingen om de hoek kijken waardoor je je niet meer volledig of helemaal niet meer kan wijden aan zo’n studie. Alleen maar met één ding bezig zijn voor een aantal jaren en er heel diep in duiken…hoe mooi is dat! Ik ben goed terechtgekomen en een tevreden mens maar vraag mezelf soms weleens af wat voor muzikant ik nou zou zijn als ik wel die kans zou hebben gekregen toen ik jong was?

2 comments

  1. Anoniem · maart 13

    Ouders zijn belangrijk in het stimuleren van je passie, ik heb mazzel gehad dat ze mij geen beperkingen hebben opgelegd, ik mocht ook studeren wat ik maar wilde, als ik maar gelukkig was met wat ik deed. Mijn drumleraar kon mij destijds klaarstomen voor het toelatingsexamen voor het conservatorium, als je eenmaal op de opleiding zat en deze afronde dan wist je alles van muziektheorie/notatie en de hele santenkraam, maar je creativiteit wordt daar niet gestimuleerd…laat dat nou juist voor mij mijn sterkste punt zijn, ik ben de laatste die zal zeggen dat een gedegen conservatoriumopleiding geen verrijking van je algehele muzikale welzijn is, dat is het weldegelijk. Maar goed, Rickten het is anders gelopen voor jou, althans hoe je het had gewild, gelukkig zit je muzikaal goed in je vel , en daar gaat het toch om.

    Geliked door 1 persoon

    • leaubass · maart 13

      Creativiteit krijg je niet door te studeren, creativiteit zit in je en die moet je bij jezelf vinden en dat zou naar mijn mening niet gestimuleerd te hoeven worden als je gepassioneerd genoeg bent. Die opleiding zie ik als een middel om het ambacht en de beheersing van het instrument beter onder de knie te krijgen. Het zijn verschillende dingen. Buiten dat heeft de bas(gitaar) nou eenmaal een andere functie binnen een band dan een mandoline of een gitaar. Vandaar dat ik ook weer gitaar ben gaan spelen. Ik wil de harmonie beter kunnen begrijpen waar ik de baslijnen over speel. En niet zomaar een baslijntje hier en een baslijntje daar. Mijn visie is: hoe groter je kennis en je idioom hoe beter je je kan uitdrukken op je instrument. Iets creëren is in mijn ogen iets heel anders…dat kan je ook zonder opleiding. Maar ik heb wel gemerkt dat je ervaren professionals erbij nodig hebt om het naar een hoger niveau te tillen. Hmmmm….misschien moet ik maar op een schrijverskamp gaan…idioom…vertellen…uitdrukken…blog…boek…..;-).

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s