Basstalk&More

Blog #58 – Teatro Pereyra zomer 1997

Posted on by LeauBass

Het is alweer een tijdje geleden en moet het een en ander uit mijn herinneringen ophalen. Maar.. het was een prachtige mooie zomerdag in juli 1997 en ik zit op de fiets op weg terug naar huis. Ik kan het me nog goed herinneren want ik kwam van Mijnheer Gitaar, een muziekwinkel die toenertijd aan de Roelofhartstraat in Amsterdam was gevestigd. Ik had net een kleine sequencer ingeruild voor een zwarte Fender Squire Jazz Bass voor het geval ik weer eens op reis zou gaan als bassist, gewoon een goed en niet te duur instrument voor erbij. Blij en zwetend fietste ik , met mijn nieuwe aanwinst op de rug, net weg van de winkel en op dat moment ging mijn mobiele telefoon af. Jawel, die telefoon had ik al een paar jaar…zo’n grote Nokia 1610, ken je die nog? Ik nam de telefoon op en de andere kant kwam met de vraag of ik beschikbaar was voor optredens gedurende 6 weken in nachtclub Teatro Pereira in Ibiza stad, the place to be voor live muziek! Ergens volgende maand zouden we vertrekken. Zonder het te beseffen ging ik akkoord met een intens muzikaal avontuur die ook nog eens mijn kijk op het leven heeft veranderd. Ik was en zie me zelf nog steeds als een soort van sessie muzikant en achteraf gezien waren het gedurende zes weken topsessies. Een aantal groepsleden waren mij wel bekend van naam maar ik kende ze niet persoonlijk, dat hoort er gewoon bij maar spannend vond ik het allemaal wel. Namen als Jimi Bellmartin, Robert Pijnenburg werden genoemd en ik had zoiets van….okay okay te gek we gaan het allemaal meemaken! Het bleek achteraf dat ook Richenel zich twee weken later onverwachts bij ons aan zou sluiten, maar dat hadden we echter niet kunnen bevroeden.

Eenmaal aangekomen in de vertrekhal van Schiphol maakten de bandleden voor het eerst kennis met elkaar en we vertrokken met een grote Boeing richting het eiland. Eenmaal aangekomen werden we verwelkomd door de grote baas van de nachtclub. De man in de tuinoverall, die hij overigens altijd droeg, kwam ons tegemoet en zorgde er voor dat de hele groep per taxi linea recta eerst richting Pereira ging. Daar aangekomen maakten we eerst even kennis met het barpersoneel, aten en dronken we eerst wat en werd ons de twee appartementen toegewezen waar de groep gedurende de komende zes weken zou vertoeven. Het ene appartement was pal tegenover de club en de ander 5 minuten verderop dichtbij het pleintje om de hoek (zie foto hier beneden). Ik liep tezamen met de andere bandleden met onze koffers richting het appartement om een lekkere douche te nemen en de omgeving te verkennen. De band die hun laatste avond speelde vertrok de volgende dag richting huis en diezelfde dag moesten wij aantreden. Nu moet je je voorstellen dat de meesten van ons elkaar nooit eerder hebben ontmoet en dus nog nooit hebben samengespeeld. En weet je waar goeie ervaren muzikanten altijd een handje van hebben om te zeggen? Ach, we spelen het repertoire wel even weg. Jaja, we hebben het de eerste gig ontzettend zwaar gehad, het ging moeizaam en het was gedurende drie sets maal drie kwartier gewoon overleven. En ja hoor, we kregen, nadat we klaar waren om 03:00u, op onze kop van de grote baas, en goed ook! Als wij morgen weer zo slecht zouden spelen dan zouden we de dag er na op het vliegtuig zitten richting Nederland bulderde hij het uit.

Pleintje bij ons appartement

Het zijn geen lullige bandjes die in de Teatro Pereira komen spelen en de lat voor ons muzikanten ligt dan ook best wel hoog. We moesten niet gaan denken dat we het allemaal wel even wegspelen en dus was meer inzet vereist en spraken we na de eerste gig meteen maar af om 1 á 2 middagen te gaan repeteren met z’n allen zodat we de weken daarna overdag lekker in onze blote kont op het strand konden zitten. Zo gezegd zo gedaan, we repeteerden wanneer de middagzon volop scheen, het was bloedje heet maar wat was het gezellig. De deuren van de club stonden wagenwijd open voor een koel briesje en de terrasbezoekers en voorbijgangers wilden maar al te graag op de foto met ons terwijl we bezig waren. Blijkbaar hadden we de eerste avond toch iets losgemaakt bij het publiek! De eerste repetitie dag ging voorspoedig, we hadden nog het een en ander afgesteld en goed gezet qua apparatuur en we waren helemaal klaar voor onze tweede avond!

En de tweede avond was een succes, een groot succes! De band was op dreef, het repertoire ging zowaar vlekkeloos en de grote baas stond met een glimlach achter de lange bar tussen zijn bedienend personeel. De repetitie op de derde dag stond in het teken van de puntjes op de i zetten en meteen dan maar ook de liedjes doornemen die onze mooi boy zanger zou gaan doen. Jaja, die hadden we ook, we hadden Jimi en we hadden mooi boy. Wij als “echte” muzikanten deden in het begin een beetje lacherig als hij zijn MJ pasjes deed op het podium en tja, het top40 repertoire konden wij als “echte” muzikanten niet echt serieus nemen natuurlijk want wij waren immers van de Soul en de Jazz. Maar we kregen al gauw door dat hij degene was die al die mooie vrouwen trok naar de club en dat vonden wij natuurlijk helemaal niet erg. Doe jij maar je MJ danspasjes mooi boy dressed in white, dan hebben we tenminste heel wat mooi vrouwenvolk als publiek dachten wij bij ons zelf.

Met de Soulking

Nou is Ibiza een hot Island en dan heb ik het niet alleen over de tempratuur. De zwoele avonden in Pereira waren vaak hot and steamy. Tijdens het spelen keek ik altijd het publiek in en zag toen zoveel mooie Spaanse schoonheden die je recht in de ogen aanstaarden om je aandacht te trekken. Die waren er niet 7 dagen per week natuurlijk maar wel heel vaak. We hadden ze dan letterlijk voor het uitkiezen. Als we begonnen te spelen dan hing er altijd een soort magie in de lucht. Het was waarschijnlijk ook de combinatie tussen mooi boy en Jimi. Maar als Jimi begon te zingen dan ging letterlijk alle aandacht richting het podium. Wat een stem en wat een showman was het! Ik heb nog nooit meegemaakt dat een zanger zo’n impact heeft op het publiek. Gewoon een rauwe ongepolijste authentieke Soulman stond er op het podium. Wij werden door het Pereira publiek op handen gedragen en voor het eerst kon ik me een beetje voorstellen hoe het is om een “rockster” te zijn. We werden overal herkend en aangesproken, de band was een groot succes en een trekpleister in Ibizastad. Na zo’n twee weken kwam de welbekende zanger Richenel spontaan even langs om een drankje te doen en een liedje mee te zingen. Na al het bandgeweld zette hij samen Robert Pijnenburg op de vleugel de Jazzstandard “My Funny Valentine” in. Mijn mond viel open van verbazing, onze monden vielen open. Ik wist niet dat deze man zo geweldig mooi Jazz kon zingen! Het publiek stond ademloos te kijken en je kon letterlijk een speld horen vallen terwijl er normaal gesproken nooit stilte heerst. De Spaanse toeristen luisteren met hun hart en wat een magische avond was het weer! Vanaf die avond zou hij zich bij onze band voegen gedurende ons verblijf. Ineens hadden we drie totaal verschillende zangers met een totaal geheel eigen stijl die het Pereira publiek muzikaal heeft verwend in de zomer van 1997.

Waarom ik specifiek Richenel, Robert Pijnenburg en Jimi Bellmartin noem? Alledrie zijn ze ons ontvallen. Toen Jimi op 28 mei 2021 overleed dacht ik meteen van…”en dat is drie”. Er zijn gewoon drie bandleden van toen overleden. Best bizar als ik er zo over na denk. Deze sessieband was bijzonder, het was een samenstelling van personen met een geweldige synergie die op bepaalde momenten gewoon konden zweven tijdens het spelen en high van de muziek het podium af stapten.

Robert Pijnenburg was een begenadigd keyboardist en pianist die, in Pereira, onder het spelen geweldige arrangementjes verzon. Hij was een geniale swingende humoristische muzikant met het hart op de goed plek. Ik heb de meest geweldige partijen langs horen komen en elke avond was het weer anders, hij kon grillig zijn, speelde avontuurlijk en met flair waar ik ontzettend van heb genoten. Hij is één van de muzikanten die een band kon laten zweven. Robert heeft mij een jaar later in mijn allereerste eigen huisje in Amsterdam opgezocht en daarna heb ik hem nooit meer gezien. Ik zal nooit vergeten dat hij me toen vertelde dat hij niet oud zou worden. Hij wist het toen al en zo geschiedde. Hij is 50 jaar geworden…R.I.P.Robert.

  • Robert Pijnenburg

Richenel, een extravagante zanger die ook verbazingwekkend mooi Jazz kon zingen. Hij trad op het eiland ook veel op in discotheek Pacha als travestiet en de hele band was uitgenodigd om als VIP zijn optreden te komen bezoeken. Werkte je als muzikant bij Pereyra dan had je een passe partout en kon je gratis naar binnen in de grote discotheken waar je toenertijd voor een toegangsticket al gauw 100 gulden kwijt was en 14 gulden voor een Colaatje. Maar Rich zou eerst voor ons gaan koken voordat hij naar z’n optreden ging. Hij maakte zich voor de show klaar in de badkamer en tegelijkertijd stonden de piepers en de gehaktballen op in de keuken. Hij dekte de eettafel voor ons met een half opgemaakt gezicht en toen het eten klaar was serveerde hij alles op in vol ornaat op zijn hoge hakjes. Man man man, wat hebben wij gelachen met hem! Hier is ook weer een passievolle geweldige creatieveling te vroeg heen gegaan. Hij is 62 jaar geworden…R.I.P. Richenel.

Richenel

Jimi Bellmartin, de winnaar van de allereerste The Voice senior in 2018 . Buiten dat hij een geweldige zanger/entertainer was kon hij ook geweldig goed koken. Naast de Hollandse pot van Richenel kwam er dan ook regelmatig Indo food op tafel. Een zachtaardige lieve man die met iedereen door één deur kon. De mensen hielden gewoon van hem en hingen aan zijn lippen. Zijn publiek was ook altijd zo dankbaar als hij gezongen had. Hij was een uniek mens met veel charisma die iedereen inpakte met zijn stem en door de manier hoe hij kon entertainen. Door met hem op te trekken en op te treden heb ik veel van hem geleerd. Jimi was een rasartiest en een Soulking. Twee weken na het Ibiza avontuur ontmoette ik hem voor het laatst in een studio in Amsterdam om voor hem een studiosessie te doen. Daarna heb ik hem nooit meer gezien totdat hij een aantal jaren geleden op de buis verscheen. Hij is 72 jaar geworden…R.I.P. Jimi.

Jimi Bellmartin

Ibiza ’97 was voor mij een intens avontuur. Om zes weken lang zeven dagen per week zonder één dag vrij elke nacht in deze nachtclub te kunnen werken moet je sterk in je schoenen staan. Voordat je het weet ga je je te buiten aan alle verschillende verleidingen op het eiland, en dat zijn er veel kan ik je zeggen. Het deed mentaal en fysiek wat met me. Het was zwaar en intens en zocht mijn rust door alleen boven op een berg te gaan zitten, lekker met z’n allen overdag op het strand te liggen en in de mooie zee te gaan zwemmen of een wandeling te gaan maken. Ik merkte dat ik bij het schrijven van deze blog een beetje emotioneel werd, ik moest graven in mijn geheugen en deed onderzoek op Google om te kijken hoe het hun drie was vergaan de afgelopen jaren. Ze zouden een heel interessant boek hebben kunnen schrijven over hun leven want ik heb veel van hun verhalen mogen aanhoren. Wat een voorrecht is het om met deze drie charismatische unieke artiesten avond aan avond op het podium te hebben gestaan.

Hieronder is een Google maps link waar je kan zien hoe Teatro Pereyra er van binnen uit zag en waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

https://www.google.nl/maps/uv?pb=!1s0x129946b092b64af1%3A0xd07eb87b3e2929f2!3m1!7e115!4s%2Fmaps%2Fplace%2Fteatro%2Bpereyra%2F%4038.9090958%2C1.4350539%2C3a%2C75y%2C332.02h%2C90t%2Fdata%3D*213m4*211e1*213m2*211sSEK9KfkPdgG_DILWmACgcQ*212e0*214m2*213m1*211s0x129946b092b64af1%3A0xd07eb87b3e2929f2%3Fsa%3DX!5steatro%20pereyra%20-%20Google%20zoeken!15sCgIgAQ&imagekey=!1e10!2sAF1QipPg-WiJkRQzkxZ3OcBAoUCrWpUSlABbeZ1KHfzM&hl=nl&sa=X&ved=2ahUKEwiwhIKN-4PxAhULqBQKHQxNBBcQpx8wE3oECDoQCA

” En dat is drie “

© LeauBass 2021

Blog #57 – Doodgeslagen biertje

Posted on by LeauBass

Wij zijn inmiddels een jaar verder na ons muzikaal avontuur. De single Gebroken Spiegel van Joanna Bridge, de theatershow Overleven voor Dummies, de voorbereidingen, het radio optreden op NPO 5 bij Tineke de Nooij en ons Tijd voor Max TV optreden lijken wel een eeuwigheid geleden. Als ik onze MP & Co zo aanhoorde afgelopen week dan zijn wij zo’n beetje als laatste aan de beurt om weer wat te mogen doen. In een voorgaande blog schreef ik al dat een crisis als deze middelmatigheid veroorzaakt. Ja, ik snap dat er ergere dingen zijn in de wereld maar ik betrek het even op ons muziek wereldje. Er zijn inmiddels al een flink aantal artiesten/muzikanten die er de brui aan hebben gegeven omdat het allemaal te lang duurt. Hey, de schoorsteen moet immers blijven roken. Artiesten en muzikanten staan al heel lang stil en stilstaan is achteruitgang, dat is gewoon een feit. Ik snap heel goed dat als je het financieel niet meer trekt je wat anders moet gaan doen en dan heb ik het geeneens over motivatie en inspiratie. Hoelang kan je dat nou volhouden? Het duurt allemaal te lang nu. Het zou mij in ieder geval geen goed doen als ik me telkens zorgen moest maken hoe ik de maand doorkom. Dit soort situaties zorgen ervoor dat je je niet kan focussen en ook is er geen tijd genoeg meer om je vaardigheden bij te houden laat staan om ze verder te ontwikkelen wat vaak ten koste gaat van de kwaliteit. Want…oefening baart kunst.

Wanneer alles weer open is en we weer los mogen gaan dan is het logisch dat wij muzikanten/artiesten eerst weer even moeten inkomen, weer de spieren moeten losmaken, zich moeten rekken en strekken, weer conditie en routine moeten opbouwen willen we weer op ons oude niveau presteren. En sommigen van ons zullen eerst even de wonden likken want reken maar dat er flink veel schade is opgelopen. Vanuit een jaar niks doen naar ineens weer op een podium performen is niet niks. Er zal waarschijnlijk veel veranderd zijn. Ik denk hierbij aan de infrastructuur die in korte tijd nog meer is afgebrokkeld. Nog minder podia en nog steeds heel veel aanbod van artiesten en muzikanten die voor hun plekje in deze business nog harder zullen moeten vechten. Wat niet veranderd is de kritische houding van het publiek. Die verwacht gewoon top entertainment en top prestaties van de performers, crisis of geen crisis. Performen is een marathon waarbij je lichamelijk en geestelijk in goede conditie moet zijn wil je blijvend iets kunnen neerzetten wat staat als een huis. Valt niet mee hoor in deze bizarre tijd.

Wij hebben in 2020 heel veel leuke dingen meegemaakt en iets moois neergezet. Maar weet je wat ik jammer blijf vinden, dat we met al onze beste vrienden, familie en kennissen niet hebben kunnen napraten over alles wat we hebben meegemaakt en ook de 50e verjaardag van Joanna niet groots hebben kunnen vieren. Meteen na de laatste noot van de show moest het publiek direct richting de uitgang en hup door naar huis. Ik had het me zo anders voorgesteld. Na de show mengen tussen de mensen in de gezellige theater-lounge. Napraten over de show, complimenten in ontvangst nemen om daarna samen met cast en crew het hele avontuur af te sluiten met een champagne toast. Kort daarna zouden we normaal gesproken iedereen bij ons thuis hebben uitgenodigd op onze befaamde sateh BBQ met de speciale marinade van chef ondergetekende. We zouden dan horen hoe iedereen alles heeft beleefd en hoe ze hebben meegeleefd met ons. Niets van dit alles, helemaal niets. Na de allerlaatste noot te hebben gespeeld verstomde het geluid al vlug en werd dit alles niet meer dan een herinnering en sloeg het heerlijke ijskoude bier om in een lauw doodgeslagen biertje.

“Performen op niveau is een marathon lopen”

© LeauBass 2021

Blog #56 – Luisteren met de ogen

Posted on by LeauBass

Een groep vrolijke jonge dames komen giechelend op de toonbank af en eentje vraagt aan mij: “ken jij die videoclip waar die jongen en dat meisje samen op een bergtop staan te zingen in de stromende regen”? Ik zeg: “nee helaas niet, maar als je het voor me zingt dan herken ik het misschien”. “Maar ik weet eigenlijk niet meer zo goed hoe het gaat maar ik weet wel dat ik het een heel leuk liedje vind” zegt ze. Vervolgens proberen haar vriendinnen het voor me te neuriën , ook zij wisten de videoclip precies te beschrijven maar het liedje…tja. Ah! Ik herken de melodie tussen het gegiechel door en ga in de grote CD kast achter me op zoek naar de CD-single. Tja, dit waren nog eens leuke tijden! Dit soort dingen maakte ik regelmatig mee in de platenzaak waar ik vroeger werkte. Het meisje rekende af en de giechelende groep verliet tevreden de winkel. Zo, had ik weer iemand blij kunnen maken met een CD’tje waarvan ze voornamelijk de videoclip herinnerden en niet de muziek.

Ik bedoel maar, ze kwam mij dus uitleggen hoe het liedje er uit zag. Het visuele aspect is zo belangrijk tegenwoordig. Tuurlijk, dit aspect is altijd belangrijk geweest maar heb nu toch wel het gevoel dat mensen muziek steeds meer en meer beleven met hun ogen en dat de uitspraak “de muziek zal voor zichzelf spreken” steeds minder op lijkt te gaan. Zeg nou eerlijk, een liedje op zich stelt tegenwoordig weinig meer voor behalve als er een interessant verhaal omheen hangt en er een videoclip van is. Ik heb het hier niet over het verhaal van de tekst zelf. Nee, het verhaal erom heen. Men verpakt als het ware het liedje door een verhaal erom heen te wikkelen. Eigenlijk is de verpakking daarmee een gedeelte van de inhoud geworden. En ik vind het niet erg als het verhaal erom heen aansluit op de inhoud maar heel vaak staat dat ook nog eens los van elkaar. Helaas gaat het niet alleen om de inhoud en kan het één niet meer zonder het ander om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Want dat is toch wat je wilt als je je product aan de man wilt brengen. Kun je je voorstellen dat wanneer je een mooi verpakt verjaardagscadeautje krijgt, je het verpakkingsmateriaal ook als cadeautje beschouwt? Dat is toch raar? Het gaat toch om de inhoud, het liedje? Dan het gezicht, we willen een gezicht zien en die kunnen linken aan het liedje. Ben je duidelijk zichtbaar, ben je goed te vinden op het internet? Ik heb artiesten en muzikanten online langs zien komen die waarschijnlijk denken dat hun alles zomaar komt aanwaaien, zowel professionals als amateurs met veel pretentie en torenhoge verwachtingen maar doen er niks aan om gezien te worden. Man, als het je broodwinning is…hoe dan?! Als ik online op zoek ben naar jou als artiest of muzikant dan wil ik in één oogopslag kunnen zien wie jij bent en wat je doet. En als het me te lang duurt dan heb je een grote kans dat ik verder swipe want ik heb het geduld er niet voor, en met mij zovelen want tegenwoordig hebben we allemaal een aandachtsboog van een vlieg. Als je gezien wilt worden dan heb je toch audio, video, foto’s en pakkende inhoudelijke teksten en goeie achtergrondinformatie nodig. Ik wil jou makkelijk kunnen vinden en je zal mij moeten mij overtuigen zodat ik jou aanklik wat weer zou kunnen leiden tot aankoop van hetgeen je te bieden hebt. Moet ik te lang naar jou op zoek dan gaat het voorbij want ik zie zoveel andere mooie dingen langskomen. Mij werd eens verteld, de wereld zit niet op jou en je kunstuitingen te wachten. Nou, vul maar zelf in hoe je dit kunt proberen te realiseren dat het publiek je wel ziet staan…als je dat wilt tenminste. Het publiek wilt eerst iets zien voordat ze gaan luisteren. Er is online gewoon zo gigantisch veel aanbod, je hebt geen keus dan jezelf luid en duidelijk te profileren. Men luistert met de ogen dus laat je zien zodat je uiteindelijk beluisterd wordt. Hoe vaak heb ik wel niet gehoord “heb je die nieuwe clip gezien?” in plaats van “heb je dat nieuwe liedje al gehoord?”.

Bassisten hebben trouwens ook vaak de neiging om te luisteren met de ogen. We spelen vaak patronen, patronen die we in onze gedachten als het goed is al uitgetekend zien op het fretboard in plaats van het te horen. Een voorbeeld: het 3e vakje op de A-snaar, dan denken we van “dat is een C”, maar weten we ook hoe die klinkt? Hey, ik doe dit zelf ook en probeer dit te doorbreken door op een juiste manier te oefenen op de bas. Het vakjes en patroon denken is prima maar als dat alles is wat je doet dan valt dit naar mijn mening ook onder luisteren met de ogen. Natuurlijk moet je weten waar je je vinger moet zetten maar nog belangrijker is dat je weet hoe de noten klinken. Mijn ultieme doel, op mijn instrument, is dat ik in mijn gedachten de noten al kan horen voordat ik ze speel in plaats van dat ik ze alleen zie. Maar dat vergt nog flink wat oefening…:-)

“ Luisteren met de ogen maakt een oppervlakkige luisteraar“

© LeauBass 2021

Blog #55 – Bassist’s bassist/Drummer’s drummer

Posted on by LeauBass

Afgelopen week heeft ons klein kikkerlandje twee grote muzikanten verloren. Kwam ik dinsdag thuis van kantoor zie ik op Facebook ineens een plotseling overlijdensbericht voorbijkomen van Charly Angenois. Alhoewel ik hem niet persoonlijk heb gekend kwam dit wel even bij mij binnen. Ik heb hem zo vaak op TV gezien als bassist bij Paul de Leeuw, Cor Bakker en zoveel andere artiesten. Jarenlang kwam hij bij mij binnen in de huiskamer via de beeldbuis, altijd spelend op zijn 5-snarige Tobias basgitaar of Contrabas. Voor mij was Charly de ultieme bassist’s bassist met een grote staat van dienst. Altijd in dienst spelend van het liedje en de artiest, een echte sideman. Hij is voor mij een voorbeeld hoe een ideale sessie muzikant/bassist zou moeten zijn. Voor mij is hij een icoon en vind het heel erg jammer dat ik hem nooit persoonlijk heb mogen ontmoeten. Hij staat letterlijk op mijn lijstje van muzikanten die ik graag de hand had willen schudden. Het was binnen handbereik, het was alleen maar een kwestie van tijd dat ik hem een keer zou ontmoeten. Hij is niet meer en hij zal gemist worden. Van wat ik begrijp uit alle reacties op sociale media is dat hij ook een fantastisch persoon zou zijn geweest. Hij is 66 jaar geworden. Selamat Jalan Charly…R.I.P.

Vorig jaar heb ik met veel plezier geluisterd naar de Podcast van Basgasten met Charly Angenois.

Een paar weken geleden dacht ik een gezellig interview te gaan beluisteren met drummer Oscar Kraal. In de eerste minuut van het interview werd al meteen duidelijk dat hij ernstig ziek is en in het laatste stadium was beland. Hij zou niet lang meer te leven hebben. Ik weer terugspoelen naar het begin van het interview, hoorde ik dat nou goed?! Bemmmm, die kwam ook even binnen zeg! Meer dan 25 jaar geleden heb ik het voorrecht gehad om een aantal sessies met hem te mogen spelen. Er zijn drie drummers, met wie ik ooit heb gespeeld, die mij altijd zijn bijgebleven en Oscar is een van hen. Als je met zo’n drummer speelt dan kan het gewoon niet misgaan. Hij is een drummer’s drummer. Deze geweldige muzikant en sympathieke dude zal mij altijd bij blijven. Hij is 50 jaar geworden. Goede reis Oscar…R.I.P.

Ondanks het slechte nieuws heb ik toch genoten van de Podcast van Humble Heroes met Oscar Kraal

“HAAL ALLES UIT HET LEVEN, HET KAN ZOMAAR INEENS OVER ZIJN“

Blog #54 – Elk huisje heeft zijn kruisje

Posted on by LeauBass

Nee het komt mij niet aanwaaien, nee het komt haar niet aanwaaien, nee het komt ons niet aanwaaien. Soms gebeurt er iets in ons leven waardoor je teruggeworpen wordt in de tijd. Dat je weer alles opnieuw moet leren wat je geleerd hebt en dat je je lichamelijke krachten letterlijk weer vanaf het nulpunt moet opbouwen. Het is zwaar, lichamelijk en geestelijk maar ik ben ervan overtuigd dat, wanneer Joanna hier uitkomt, zij een nog betere zangeres zal zijn en een nog sterker persoon dan ze al was. Man man man, die zanglessen die zij nu krijgt van de geweldige zangdocent Ingrid Simons zijn intens en zwaar. De leerling moet hier tot het uiterste gaan en de grenzen opzoeken net zoals in de professionele muziekwereld. Wil je goed worden en goed blijven dan is het gewoon keihard werken en moet je gewoon aan staan…punt. In dit geval is het ook een kwestie van lichamelijk herstellen na Corona en de ziekte van Pfeiffer tegelijkertijd te hebben gehad. Haar immuunsysteem is aangetast en het Corona virus is in het bloed gaan zitten waardoor ze maar 40% zuurstof in het bloed heeft waardoor ze een groot risico loopt op een hartinfarct wanneer ze zich teveel inspant. Ik ga altijd mee naar die zanglessen en ik voel de intensiteit hiervan zelfs ook….heftig heftig! Ingrid heeft in de muziek business op zanggebied, hier in Nederland, het plafond reeds meerdere keren aangetikt en wat mij betreft is er geen betere, zij is het beste van het beste. De lessen die Joanna van haar krijgt maakt ook onderdeel uit van de revalidatie in combinatie met fysiotherapie want die longen moeten weer op volle kracht gaan werken om goed te kunnen zingen. Het gaat allemaal met hele kleine stapjes maar we zien progressie en dat geeft hoop en perspectief. Ik hoef je niet te vertellen dat dit traject gepaard gaat met heel wat emoties…

Met vallen en opstaan…

Als je van ver moet komen omdat het Corona virus en de ziekte van Pfeiffer je tegelijkertijd flink te grazen heeft genomen dan heeft dat een grote impact op je hele welzijn, je hele leven en alles daarom heen. Wat een kracht, wat een doorzettingsvermogen met passie voor het vak!…#trotsopbridge

Onderstaande link geeft goed weer hoe Joanna dit alles ervaart. Want als je tijdens de eerste golf Corona hebt gehad dan wordt daar heel anders mee omgegaan en ben je gewoon nog slechter af dan de latere patiënten. Lees onderstaand artikel en besef dat dit virus heel wat meer ellende met zich meebrengt dan alleen ziek zijn.

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/nederland/artikel/5217994/longcovid-klachten-lang-corona-virus-erkenning-q-koorts-c-support?fbclid=IwAR2fot_Q3ddPjMesdmZlqhpPOh-BvGHo_y1sulPP9TwPeZHWwn5o86XT-3E

© LeauBass 2021

Blog #53 – Had ik toen maar

Posted on by LeauBass

Het voelt de laatste tijd alsof ik al heel lang op een stoel zit. Een comfortabele stoel, dat wel . Maar als je te lang achtereen zit dan weet je op een gegeven moment niet meer hoe je moet zitten en begin nu wel een beetje te draaien. Ik ben een gezegend mens maar dit is wel hoe ik me op het moment voel door die lockdown met alle restricties die erbij komen kijken. We zitten we er nu precies een jaar in. Het duurt allemaal te lang nu. Nu kan ik redelijk goed met deze situatie omgaan en heb genoeg om handen. Maar toch…ik mis het gewone dagelijkse leven, ik mis de live muziek! Echt wennen zal dit nooit. Nu moest ik onlangs even denken aan de huidige generatie studenten. En in deze blog in het bijzonder aan Conservatorium studenten…en dan betrek ik het even op mezelf want ik had vroeger heel graag die opleiding willen doen.

Had ik maar Conservatorium gedaan toen ik nog jong was. De laatste tijd denk ik hier regelmatig aan. Waarschijnlijk komt het omdat ik ongelofelijk veel conservatorium muzikanten zie/hoor langskomen op Facebook, podcasts en YouTube. En ik studeer in de avonduren ook nog regelmatig op m’n instrument om alles wat ik heb gemist een beetje in te halen. Ik realiseer mij ook wel dat er genoeg gasten die deze opleiding hebben gedaan uiteindelijk toch hebben moeten besluiten om iets heel anders te gaan doen in hun leven want niet iedereen is een succesverhaal natuurlijk. En hier zit het hem in, ik heb de kans ook nooit gekregen om het te proberen. Als ik terugkijk op mijn leven dan heb ik veel jaren verspild. Ik moest en zou computerprogrammeur, piloot, advocaat of dokter worden van mijn vader. Maar als je mij goed kent dan weet je dat dit niks voor mij is en als je mij heel goed kent dan zal je hier waarschijnlijk keihard om lachen. Nou ja zeg, dokter Ricky de gynaecoloog…haha! Verschrikkelijk toch…moet er niet aan denken! Wat er toen gebeurde is dat ik heel veel jaren op twee gedachten hinkte en aan alles begon te twijfelen. Wel of niet doen of zal ik het gewoon doorzetten als een rebels kind of niet? De zin om mijn best te doen op school was er ook helemaal niet. Ik wilde muziek maken, ik wilde basgitaar spelen, alleen maar dat. Doordat ik niet werd gestimuleerd in wat ik het liefste doe deed ik alles maar half half, zelfs basgitaar spelen. In die tijd liep ik maar een beetje aan te klooien en liep met alles de kantjes er vanaf. Er was geen focus, geen concentratie, geen inspiratie, geen motivatie…helemaal niets. Alles wat ik wou ondernemen wat met muziek te maken had werd gewoon platgeslagen, het mocht gewoonweg niet. Dat maakte me onzeker en een twijfelaar. Wat moest ik nu? Ik wilde muziek maken en muzikant zijn en ik wilde toen eigenlijk niets anders. Stel dat ik gestimuleerd werd om het toch te proberen dan had ik zoiezo eerst een vooropleiding moeten doen. Dat is misschien 1 of 2 jaar. En als dat niet gelukt zou zijn dan zou die zogenaamde droom om naar het Conservatorium te gaan meteen zijn afgelopen. Als je nog zo jong bent dan heb je nog de mogelijkheid om je helemaal onder te dompelen in hetgeen wat je graag wilt doen. Je woont nog veilig thuis en hebt dan nog niet zoveel verplichtingen. Alleen maar bezig zijn met muziek en je onder gelijkgestemden begeven leek me geweldig! Als je nog een tiener bent dan moet je gewoon een opleiding doen die je heel erg graag wilt doen. Je moet gewoon je passie volgen en er helemaal voor gaan. En op je 21ste ga je een keer verder goed nadenken over het pad dat je in je leven verder wilt bewandelen want uiteindelijk moet je het straks toch allemaal zelf doen. Dit is eigenlijk sinds kort dat ik er zo over denk, ik heb maar lopen aanmodderen tot zo rond mijn 25ste jaar omdat de motivatie ontbrak. Zonde van al die jaren!

Tot voor kort dacht ik trouwens dat Conservatorium muzikanten alles konden spelen en dat iedereen die daar vanaf komt ook hartstikke goed kan spelen en alles ook begreep. Tja, hoe naïef gedacht was dat. Ook hier heb je ze natuurlijk in alle soorten en maten zoals in elk ander vakgebied en ieder z’n eigen niveau natuurlijk. Gezien het grote aantal muzikanten is het ook maar voor de happy few weggelegd waarvan steeds dezelfde namen telkens weer circuleren. Dit heeft volgens mij niet alleen maar te maken met het niveau wat iemand heeft. Ik denk dat een groot netwerk toch ook een grote bijdrage kan leveren. Tja, en dan heb je nog de factor geluk… ergens op de juiste plek en juiste tijd zijn.

Mezelf gedurende een aantal jaren onderdompelen in alles wat met muziek en je instrument te maken heeft samen met gelijkgestemden, dat leek en lijkt me nog steeds ontzettend gaaf. Ik heb hetzelfde ervaren tijdens mijn audio engineerings opleiding, onderdompelen en het was niks anders dan Pro-Tools, Logic, mengtafels, microfoons, kabels, opnemen, editen, mixen en alles wat verder met studiotechniek te maken had. En dan zat ik overdag op kantoor en in de avonden en weekenden in de schoolbanken of in de studio. Het was gewoon met gelijkgestemden alleen maar dat en niks anders. Nu is zo’n Conservatorium een volledige 4-jarige voltijd opleiding. Dat kan je alleen doen als je jong bent. Later als je wat ouder wordt komen er steeds meer verplichtingen om de hoek kijken waardoor je je niet meer volledig of helemaal niet meer kan wijden aan zo’n studie. Alleen maar met één ding bezig zijn voor een aantal jaren en er heel diep in duiken…hoe mooi is dat! Ik ben goed terechtgekomen en een tevreden mens maar vraag mezelf soms weleens af wat voor muzikant ik nou zou zijn als ik wel die kans zou hebben gekregen toen ik jong was?

© LeauBass 2021

Blog #52 – I Will (not) Survive

Posted on by LeauBass

Het is 31 december 1999 en ik had me voorgenomen om nooit meer in een typisch bruiloften en partijen bandje te gaan spelen. Het nummer I Will Survive staat zo’n beetje symbool voor het standaard repertoire wat bijna elke coverband speelt in het bruiloften, feesten en partijen circuit. Ik was er op dat moment zo klaar mee met dat feesten en partijen gebeuren en wist toenertijd ook niet zo goed meer hoe ik er mee om moest gaan ondanks dat de verdiensten flink waren. Dat waren financieel gezien gouden tijden voor muzikanten en helemaal als je 2 á 3 keer per week een optreden had. Maar daar werd ik niet echt gelukkig van. Als ik nog veel langer bij dat bandje gebleven zou zijn dan zou echt alle speelplezier voor altijd verloren zijn gegaan, ik had dat niet overleefd. Die bewuste oudjaars dag was dan ook mijn laatste optreden met dat coverbandje om meer dan 10 jaar niet meer live te gaan optreden. Eerder in april 1999 was ik ook begonnen om een opnamestudio op te bouwen in mijn huis om me verder daarop te storten. Naast een fulltime baan moest ik wel een keuze maken, of tijd steken in de studio of in het bandje.

Dus stortte ik mij op het studiogebeuren voor een decennia lang. Zoals ik al eens eerder schreef, ik had zelfs nog een studio opleiding gevolgd om in een grote studio en op een groot console te kunnen werken. Die opleiding vond ik een feest. Gewoon op zaterdag overdag naar school en dan dezelfde avond tot middernacht daar de studio in duiken om je schoolprojecten te doen en als het niet klaar was dan ging je zondag gewoon verder. Het irritante van die digitale opname mogelijkheden is, vind ik dan, dat je constant maar moet updaten en upgraden. Ik had er op een gegeven moment gewoon genoeg van om constant maar weer kosten te maken om met je software up to date te blijven. Het is gewoon veel geld en de updates en upgrades blijven komen natuurlijk. En dan is je computer op een gegeven moment ook nog eens te traag geworden door al die steeds zwaardere progamma’s, ik werd er niet goed van. Ik praat hier over 15 á 20 jaar geleden he. De lol ging er ook later wel vanaf bij mij. De inkomsten werden ook steeds minder want de homestudio’s kwamen in korte tijd binnen het bereik van iedereen omdat de apparatuur op een gegeven moment toegankelijker werd en goedkoper. Op een gegeven moment had ik bijna tot geen klandizie meer en ik had dan ook geen zin meer om te blijven investeren. Tegenwoordig kan je met een laptop, wat software, een goeie geluidskaart en microfoon alleen al zo’n beetje alles doen maar 20 jaar geleden was alles anders.

Meer dan 10 jaar lang had ik niet meer op het podium gestaan met mijn basgitaar en er ook niet echt op gespeeld in die periode. Mijn moeder werd ernstig ziek in 2010 en ik werd haar fulltime mantelzorger. In die heftige periode pakte ik, na al die jaren, mijn basgitaar weer op en het voelde meteen weer fijn en vertrouwd. Mijn moeder moedigde mij trouwens tijdens haar ziektebed periode ook aan om de bas weer op te pakken omdat zij als geen ander wist wat dat voor mij betekende. Ik realiseerde mij dat ik gewoon weer live moest gaan spelen. Dat is toch het allerleukste. Niet meer in een bruiloften coverbandje zoals voorheen maar iets heel anders wilde ik gaan doen. Ik moest iets gaan zoeken wat ik nog niet had gedaan. En ja hoor, er werd een bassist gezocht en na auditie te hebben gedaan werd ik bassist in een veel spelende bluesrock band. Een van de eerste gigs die ik deed met hun was meteen op een groot buitenpodium in het centrum van Zoetermeer tijdens het jaarlijkse Bluesfestival in 2013. Het was na een hele lange tijd dat ik weer op zo’n groot podium stond en toen ik na de gig thuiskwam deed mijn hele lichaam gewoon zeer van alle inspanningen. Ik moest gewoon weer routine opdoen…dat was het gewoon. Ik was het gewoon niet meer gewend. Deze band was, na 13 jaar niet meer te hebben gespeeld, het begin van wat ik tot op de dag van vandaag nog steeds het liefste doe. En dat is bassen! Gewoon weer lekker bassen! Ik heb 13 jaar lang gewoon stilgestaan op de bas!

Na 13 jaar stond ik weer op het podium te bassen. Helaas slecht beeld en geluid…maar ik ben het toch echt…;-)

Ok ok, ik geef het toe. Tuurlijk, ik ben daarna wel weer in bruiloft coverbandjes gaan spelen. En ik vond het ook allemaal heel gezellig en leuk voor zolang het duurde allemaal. In het laatste coverbandje heb ik trouwens wel mijn Joanna ontmoet, dat moest gewoon zo zijn…:-). Kijk, ik heb er geen hekel aan om in coverbandjes te spelen maar ik verveel me na een tijdje en al helemaal als er meerdere malen dezelfde nummers herhaald worden. Ik vind het repeteren altijd zo langdradig. Als je liedjes exact naspeelt van de plaat dan heb ik zoiets van, studeer het thuis gewoon goed in en speel het tijdens de repetitie gewoon door om de puntjes op de i te zetten. Maar nee, er zit altijd iemand tussen die het weer tig keer over wilt gaan doen omdat hij of zij het niet kan onthouden, geen huiswerk heeft gedaan of het technisch gewoon niet aankan. Oefenen doe je maar thuis en kom pas repeteren als je je partijen door en door kent. Ik heb er gewoonweg geen geduld meer voor. Ik heb gemerkt dat als ik ergens nieuw ben en het hele repertoire nog moet instuderen, ik het nog leuk en interessant vind. Op het moment dat dat er in zit en we de oude nummers weer eindeloos gaan herhalen en “dood” gaan repeteren dan vind ik het al gauw saai worden. Dat hou ik op een gegeven moment gewoon niet vol.

Wat ik heb bijgeleerd in de afgelopen 8 jaar? Een goeie focus hebben en zorgen dat je je shit op tijd goed voor elkaar hebt. Waarom? Anders verspil je onnodig tijd en energie. Niet teveel praten en discussiëren tijdens repetities maar gewoon doen. Een vast bandje hoeft dan ook niet meer zo voor mij. Ik zeg nooit nooit maar het freelancen, sessie dingetjes en natuurlijk onze eigen projecten vind ik des te leuker! Nu maar afwachten wanneer we weer samen muziek mogen maken want het duurt nu wel erg lang allemaal. Heb er wel weer zin in!

Ik hoop dat we deze bizarre periode als muzikant allemaal zullen overleven om daarna weer te kunnen genieten van de optredens.

© LeauBass 2021

Blog #51 – Age is just a number

Posted on by LeauBass

Mijn allereerste baan was bij een grote platenzaak in de Kalverstraat. Die ene met dat geel blauwe logo die heel veel filialen had in heel Nederland. Daar kijk ik met heel veel plezier op terug. Wat een leuke tijd was dat. Ik was vroeger een goeie verkoper, had goeie praatjes en ik had zelfs klanten die alleen door mij geholpen wilden worden. Dat verkoper zijn ben ik gaandeweg een beetje kwijtgeraakt geloof ik. Anyway, mijn volgende baan werd een kantoorbaan. Op mijn 24e belandde ik op de financiële afdeling van een theater/film producent. Dat was even wat anders, een hele dag op je stoel zitten en naar een beeldscherm staren. Maar de werkomgeving was natuurlijk wel mijn ding met allemaal gedreven creatievelingen en enthousiaste hardwerkende mensen om je heen. Het was geen lullig bedrijf. Ze deden best wel grote producties en voordat de zaak failliet ging heb ik nog wel even met het welbekende Oscar beeldje in m’n handen op de foto gestaan. Dat was voor een Nederlandse film die dus in de prijzen was gevallen in Amerika. Tja, en dan stond ik ook nog eens in de aftiteling van die film want als assistent boekhouder en kasbeheerder vond de producer dat ik er ook bij hoorde. Dat was natuurlijk geweldig maar jeetje, wat was dat een saaie film die ik nooit heb afgekeken…hahaha! Een hartstikke leuke periode was het wel. Ik was zo rond de 25 en in de bloei van mijn leven. Echter werd ik toen voor de eerste keer in mijn leven geconfronteerd met mijn leeftijd. De financieel directeur kwam toen naar mij toe en vroeg mij heel serieus wat ik nou wilde gaan doen met mijn leven. Ik kon toch niet voor altijd maar die functie bekleden en daarnaast muzikant zijn want ik was immers al 25?! Ik kan mij het gesprek niet meer precies herinneren maar het kwam er op neer dat ik dus al oud was. Hoe suf is dat? Dus ik was toen al oud op mijn 25e en ik kon niet tevreden zijn met de functie en daarnaast ook muzikant zijn? Hmmm…

Men gaf mij het gevoel dat ik op mijn 35e al hoogbejaard was volgens de maatstaven van onze maatschappij. Ik liep bij tijd en wijle uitzendbureaus in en uit en ik merkte tijdens de gesprekken meteen dat ze me te oud vonden. Mochten ze natuurlijk niet zeggen dus kreeg ik maar te horen dat ik overgekwalificeerd was. Uiteindelijk zochten ze iemand met veel ervaring die net van school komt. Hoe dan? Dus op je 35e hoor je eigenlijk al je hele leven op de rit hebben volgens de standaard normen. Huisje, boompje, beestje en de hele rataplan. Daar is niks mis mee maar zijn de mensen die daar nog niet aan toe waren dan meteen afgeschreven losers? Zo voelde het wel allemaal. Het omslagpunt ervaarde ik in 2011, tijdens de financiële crisis. Toen begon men te zoeken naar ervaren personeel en deed leeftijd er veel minder aan toe. Ik kon na het overlijden van mijn moeder en mantelzorgperiode dan ook meteen weer aan de slag.

De muziek business is wat dit betreft genadeloos. Ik zie een hele generatie muzikanten gewoon naar de achtergrond verdwijnen, uit beeld bedoel ik. Zelfs al zitten ze in de begeleidingsband bij bijvoorbeeld De Toppers, ze worden zonder pardon vervangen door jongere versies. Zo’n groot karaoke achtig volksevenement is toch eigenlijk voor iedereen? Nu niet meteen gaan denken, wie wilt daar nu gaan spelen? Dit zijn goed verdienende high profile gigs. En de schoorsteen moet blijven roken toch? Tja het plaatje, daar gaat het om natuurlijk. Maar dan nog, de artiesten die hier de hoofdrol spelen zijn zelf toch ook niet meer de jongste, op Jantje na dan. Dit is maar een voorbeeld he. Ik zie ook zoveel jonge gasten komen en gaan op de vele TV zenders dat ik het allemaal niet meer bij hou, zo oppervlakkig allemaal. De behoefte om TV te kijken wordt daardoor ook steeds minder en minder. De topmuzikanten van toen die jarenlang de zogenaamde A-artiesten hebben begeleidt zijn nu verbannen naar de studio en de kleinschalige gigs. Als ze maar niet meer met hun ouwe kop in beeld komen. Tuurlijk, de nieuwe generatie moet ook een een kans krijgen. Maar op basis van een zogenaamd perfect visueel plaatje?….hmmmm.

“Papa, dat is geen echte muziek want ik hoor gitaren en echte drums”. Ik verzin dit niet he, dit is een uitspraak die ik voorbij heb horen komen. Nou gaat dit niet over mijn kind natuurlijk want die heb ik niet. Dus als er echte instrumenten te horen zijn dan is het geen echte muziek? En als Linda de Mol met een perfect glad gestreken gephotoshopte gezicht op de cover staat van een magazine dan is dat wel echt? Uuuhhh jaaa, er zijn jonge mensen die dat wel denken. WTF?…ik word oud man…en gelukkig maar!

Als jongeman van 25 vond ik iemand van 50 al oud. Inmiddels ben ik die leeftijd gepasseerd. Ik dacht toen vaak alles al te hebben meegemaakt, alles te hebben gezien, alles beter te weten, dacht het soms zelfs het allemaal zelf te hebben uitgevonden en dat de ouderen het allemaal niet zo goed snapten. Ik realiseerde mij toen niet dat veel dingen in het leven in een cirkeltje ronddraaien, net als de mode, alles komt op een bepaald moment gewoon weer een keertje terug. Wat nu als not done wordt gezien kan in het volgende decennia ineens weer harstikke hot zijn. Jongeren denken vaak de ouderen wel even te vertellen hoe het leven en de wereld in elkaar zit maar de meeste ouderen been there done that!

Het ouder worden komt met lichamelijke ongemakken, daar komen we gewoon niet onderuit. Sommigen voelen en gedragen zich op hun 50ste als een 70 jarige en sommigen blijven gewoon jong van geest en gedragen zich daar ook naar. Ieder z’n ding. Wat mij betreft hoef ik ook niet meer terug naar mijn jonge jaren, ik vind het prima zo. Ik werk nu harder dan ooit, zowel op zakelijk en muzikaal gebied, kan nu beter relativeren, ben dankbaar voor wat ik heb, heb bereikt en waar ik nu sta in het leven. En hoe ouder ik word hoe meer ik besef dat ik eigenlijk maar weinig weet en dat ik nog steeds veel heb te leren. Age is just a number…voor mij tenminste.

© LeauBass 2021

Blog #50 – Practise makes perfect

Posted on by LeauBass

Als mensen mij vragen wat ik nou eigenlijk precies doe als muzikant dan verwijs ik ze altijd maar naar mijn website. Het is voor mij ook niet in een notendop uit te leggen wat ik allemaal doe en wat ik allemaal heb gedaan. Ik heb in veel verschillende bandjes gezeten, veel (kortstondige) invalklussen en (kortlopende) projecten gedaan in diverse muziekgenres…zie Vids en Pics. Ik doe niet maar één ding, ik doe verschillende dingen in diverse genres. De diversiteit, daar zit het hem in. Dat is de reden waarom ik tot op vandaag de dag nog steeds gemotiveerd ben en niet mijn basgitaar aan de wilgen heb gehangen. Het houdt me scherp en fris. Velen weten niet wat het inhoudt om muzikant te zijn en denken vaak dat ik gewoon wat hobbymatig loop te pielen op m’n instrument. Hier deel ik mijn visie, mijn filosofie, mijn gedachten en ervaringen over hoe ik de dingen zie en beleef als een autodidact muzikant/bassist, die naast een fulltime baan, bezig is op professioneel niveau. En omdat ik alles schrijf vanuit mijn perspectief is dit mijn waarheid wat niet per se de jouwe hoeft te zijn.

Je kan muziek gewoon fijn als hobby hebben en dan kan je gewoon doen wat je wilt. Je bespeelt je instrument wanneer je zin hebt en je legt het gewoon weer neer als je het even zat bent. Gewoon even pingelen geeft een fijn gevoel, ik ken dat. En als je vastloopt omdat het te moeilijk wordt leg je je instrument gewoon weer weg en pak je het de volgende keer weer op om waarschijnlijk weer te gaan spelen wat je al kan in plaats van je te richten op wat je nog niet kan. En zo draai je rond in je eigen cirkeltje. Niet erg als je muziek alleen als hobby hebt maar hier zit nou het verschil tussen een hobbyist en iemand die er serieuzer mee bezig is voor zijn beroep of net als ik, een semiprofessioneel muzikant die op een professioneel niveau bezig is. Althans dat probeer ik en dat lukt me geloof ik wel aardig zolang ik mijn vaardigheden maar bijhoud en mezelf blijf ontwikkelen. Eigenlijk willen we allemaal die dingen kunnen spelen die we zelf helemaal te gek vinden. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar, daar moet je wel wat voor doen.

Het heeft voor mij jaren geduurd om te weten wat er voor nodig is om iets op de basgitaar te kunnen spelen op een bepaald niveau. Dat niveau bepaald iedereen voor zichzelf uiteraard. Dit vind ik al een talent op zich. Net zo goed dat je hebt geleerd hoe je moet studeren. Tja, het klinkt misschien raar maar toch is het zo. Je kan niet zo maar wat doen zonder enige structuur want anders draai je 360 graden doelloos in de rondte. Je moet jezelf een doel stellen en de weg daar naar toe moet een structuur hebben. Ik heb voor mezelf de laatste jaren doelen gesteld die telkens dicht bij mezelf lagen. Ik kan niet ineens gaan rennen als ik nog geeneens heb leren lopen. Dat klinkt bijna net zo cliché als practise makes perfect. Éérst de raw basics en dan pas verder. Ik zoek vaak nummers uit waarvan ik denk dat ik ze aankan op dat moment maar wel telkens weer een niveautje hoger. Een jaar of drie geleden had ik nog niet moeten denken aan onderstaande video. Dat was toen gewoon een brug te ver. En nu…nu is het me eindelijk gelukt met veel geduld en doorzettingsvermogen!

Imitate then Innovate. Ook weer zo’n cliché maar oh zo waar. Je moet van de grootmeesters leren en Victor Bailey vind ik één van de legendarische grootmeesters op de basgitaar (R.I.P.). Iedereen heeft zo z’n eigen voorkeur betreft genre maar ik leer door de beste van de beste te kopiëren in welk genre dan ook. En daarna probeer ik pas datgene wat ik heb geleerd op mijn eigen manier te verwerken in mijn eigen basspel. Als je op de kunst academie leert schilderen dan zal je ook eerst alles moeten leren over de middeleeuwse schilders zoals Rembrandt etc. En ook op die academie zou je de theoretische kant van de kunst moeten leren. Dat is nou eenmaal zo. Het geeft je een goede solide basis en het voorkomt dat je zelf het wiel aan het uitvinden bent en denkt dat je het allemaal zelf heb bedacht. Deze solo baspartij is helemaal gecomponeerd en moet dus precies zo gespeeld worden zoals het er staat en zoals het is. Dat onderscheid moet je gewoon kunnen maken. Als je dit anders speelt dan is het dat nummer niet meer. Dus het begint al met heel goed luisteren en precies die noten spelen en op de juiste manier. Correct spelen in dit geval vind ik belangrijk. Wat ik leer van het uitzoeken van een muziekstuk als dit? Het trainen van mijn gehoor, meer inzicht in de harmonie, vooruit denken terwijl ik speel, coördinatie van de linker en rechterhand. Mijn focus en ook mijn concentratie is veel sterker geworden. Geleerd om alles in hele kleine brokjes onder te verdelen en dan met heel veel geduld en doorzettingsvermogen alles beetje bij beetje in je systeem proberen te krijgen. Noten lezen helpt in dit geval want hij scat er doorheen waardoor de exacte basnoten soms wat moeilijker te horen zijn. Maar je moet het uiteindelijk toch allemaal zelf doen. Ook heb ik geleerd om op een hoger tempo te spelen dan ik voorheen gewend was. Het tempo is best wel pittig hier. Geleerd om de juiste vingerzetting te gebruiken want anders is dit niet te spelen, dit is voor iedereen verschillend natuurlijk maar je moet ook leren om economisch te spelen bij zo’n stuk want anders vallen je vingers er gewoon af. De frasering in dit stuk vond ik verschrikkelijk moeilijk en hierbij kwamen de kleine brokjes goed van pas. En oh ja, ik heb die brokjes ook op een heel laag tempo ingestudeerd. En als je dat niet gewend bent dan zal je merken dat je je gedachten op een bepaald moment er niet meer bij kan houden, die gaan dan op de vrije loop…focus! Dat hoort er allemaal bij. Nu begrijp ik het als men zegt dat heel langzaam spelen moeilijker is dan snel spelen.

Zolang ik rust in mijn kop heb en me zen voel, voor zover mogelijk in deze rare tijden, dan heb ik het gevoel dat ik nog heel wat uitdagende bass covers op Youtube kan zetten. Een heerlijk vooruitzicht vind ik dat…:-)

Talent is iets goed kunnen, je snel iets eigen maken en dat je snapt wat je moet laten om dat resultaat te bereiken.

Talent is nodig maar met minder talent kan je nog heel ver komen als je weet wat je moet gaan doen.

© LeauBass 2021

Blog #49 – Terugblik op 2020

Posted on by LeauBass

Het jaar 2020 zullen we blijven herinneren als het jaar van de verkiezingen in Amerika, het virus, de lockdowns, de quarantaine, de teststraten, het thuiswerken, de 1,5m maatschappij, de media die constant op de angstgevoelens van de mensen inspeelt en nog zoveel meer ellendige zaken. Ik kijk er in ieder geval op terug met gemengde gevoelens. Voor mij persoonlijk is het een jaar geweest van de pandemie, onze theatershow en de buren die maandenlang aan het verbouwen zijn geweest. Dat laatste heeft er voornamelijk voor gezorgd dat mijn zenuwen overprikkeld zijn geraakt en ik geestelijk en lichamelijk vermoeid ben. Het heeft er in gehakt kan ik je vertellen. Hopelijk raak ik die vermoeidheid gedurende 2021 kwijt.

In januari begon ik me langzaam voor te bereiden op het repertoire voor de show en beetje bij beetje begon ik de muziek uit te schrijven en in te studeren. Op dat moment stond niks eigenlijk nog echt vast en ik wist dat er uiteraard tot vlak voor de show nog dingen veranderd zouden worden. We begonnen onze muzikanten en vocalisten bij elkaar te zoeken voor dit project en gelukkig hadden we de groep redelijk vlug bij elkaar. Helaas hebben we tussentijds wat wijzigingen in de bezetting moeten doorvoeren maar we konden niet anders. We begonnen met repeteren en de tweede repetitie op 10 maart was meteen ook de laatste voor de lockdown. Per direct moesten we alles stop zetten en in alle onzekerheid maar afwachten wat de maanden daarna ons zouden brengen. De eerste lockdown was een feit en ergens in juni ging het land langzaam weer open. Aan het elke dag thuiswerken was ik gelukkig al gauw gewend. In de eerste week van de lockdown moest ik ook nog even tussen de werkzaamheden door naar een crematie van de moeder van één van mijn beste vrienden. Het was nog even spannend of ik wel naar binnen mocht wegens een maximaal aantal toegestane bezoekers. Het bizarre was dat ik aan het einde van de ceremonie mijn beste vriend alleen op afstand kon groeten en meteen naar buiten werd geleidt. Dat voelde even vreemd maar hé, die hele beginperiode van de crisis was vreemd toch.

Je snapt dat gedurende alle verbouwingsellende de Theatershow voorbereidingen moesten blijven doorgaan. Teksten moesten nog afgeschreven worden en uit het hoofd geleerd worden en er moest aan de muziek gewerkt worden. Er moesten ook nog zoveel andere zaken geregeld worden…wat een hel was dat. Dat gedril, het zenuwslopende geboor en het schuddende huis heeft het allemaal niet makkelijker gemaakt. Ondanks de vermoeidheid van alle herrie en de stress dan maar in de avond ook de dingen voorbereiden. Dat viel niet mee maar gelukkig is het allemaal goed gekomen. En wat ben ik trots op mijn meisje die dit allemaal tot in de puntjes heeft gecreëerd en geproduceerd! Een eigen geschreven single en Theatershow is niet niks! 2021 wordt voor ons een jaar van herstel en bijkomen. En een jaar van nieuwe plannen en creaties.

Jaaaahhh! En dan nu even de leuke en positieve dingen. Ik heb drie korte compilaties gemaakt van de fijne hoogtepunten van ons jaar:

Behind the scenes: Fotoshoot Wisseloord Studio 1
Tijd voor Max op NPO 2
Behind the scenes: Theatershow Overleven voor Dummies

De prachtige foto shoot van Joanna in Wisseloord studio 1 was een vruchtbare en leuke dag. Dit was één van de weinige leuke dagen van het afgelopen jaar. Het live tv optreden van ons bij Tijd voor Max was een fantastisch leuk avontuur. Op deze dag heb ik echt van alles en iedereen genoten. Een bijzonder avontuur was het ook…was trouwens mijn allereerste teeveetje, en dat met 582.000 kijkers! En het absolute hoogtepunt was uiteraard onze Theatershow op 19 september! De weg daar naar toe was eentje met ontzettend veel obstakels maar die hebben we overwonnen. De middagshow was best wel goed ondanks alle technische problemen en de stress die het met zich meebracht. Maar de avondshow was er eentje om in de boeken bij te schrijven, dat was een magische avond! En wat hebben wij het geluk gehad dat wij de show in die periode nog voor maximaal 100 mensen per show mochten spelen i.p.v. 30! Het was letterlijk en figuurlijk een mooie dag.

Het afgelopen jaar heb ik zo’n beetje alles geblogd wat ik heb meegemaakt en dus is alles zo’n beetje wel gezegd. Echter heb ik regelmatig het gevoel gehad dat wij in het begin niet serieus genomen werden, door heel veel mensen. Velen hadden ook tot voor het TV optreden bij MAX niet de moeite genomen om het bizarre levensverhaal van Joanna Bridge te lezen op onze websites terwijl het al maanden van tevoren geplaatst was. We maakten zoveel reclame op de sociale media dat je het eigenlijk niet kon missen. Toen we op TV waren geweest toen kwamen de reacties pas los en vielen de monden open van verbazing. Waarschijnlijk heeft de pandemie daarmee te maken, alles was en is nog steeds corona voor en corona na. Dat snap ik wel hoor en alleen daarom al zou ik die show niet meer zo gauw willen doen. Als de wereld weer tot rust is gekomen, als dat ooit weer terugkomt, dan zouden we het wellicht weer eens kunnen proberen. De ervaring heeft ons geleerd dat het al moeilijk genoeg is om iets onder de aandacht te brengen van mensen. Zoals ik ooit eens eerder heb geschreven in een voorgaande blog, deze show is gewoon te mooi om in de ijskast te laten liggen. Wij blijven hopen op betere tijden.

Dus het voorjaar naar de klote door de pandemie en de zomer naar de klote door die verbouwing en de pandemie. Maar het najaar was geweldig door de Theatershow en alle lieve mensen er om heen! Deze ervaring kunnen ze ons niet meer afpakken. Het jaar 2020 is er een om nooit meer te vergeten. Nou ja, voor een gedeelte dan.

Uiteraard heb ik voornemens en plannen voor het komende jaar. De doelen zijn gesteld met de daarbij behorende tijdlijn. Die stip daar aan de horizon, daar werk ik naar toe zodat we niet stil blijven staan in het leven. Het nu is mooi en de toekomst een verrassing.

Nog vier dagen en dan sluiten we 2020 af. Dit is mijn laatste blog van het jaar en ik wens jullie allemaal alvast een fijne jaarwisseling en een voorspoedig 2021. Blijf veilig en vooral gezond mensen!